#0x0026:

29.01.2014, 19:42/20:00:

Zadzwoniłem, rozmawiałem dziś z tatą.

Nie wiem czemu, ale chciałem dziś zapukać do zmywarki, zanim ją otworzyłem. 30.01.2014 7:28

#0x0025: Heart vs mind vs "me".

Codzienność...no, prawie.
Bez zbędnych słów.

#0x0024: G., you've got a message.

Jest okej, lecz nie jest okej. Trochę to pogmatwane. Po raz wtóry próbuję sam sobie wytłumaczyć, że to przez to, że nie zajmuję się sobą, tak, jakbym sam nie istniał, "nie miał siebie na liście znajomych". Bo przecież, gdybym miał, poświęciłbym sobie trochę czasu, tak jak poświęcam czas - chociażby pisząc - dla swoich znajomych...no nie? Ale takie tłumaczenie wydaje się nie mieć sensu... Trochę się zgubiłem. Ostatnia faza z ogromnym "pożądaniem przedmiotowym"...to znaczy, tak jak nałogowy alkoholik lub narkoman, któremu skończyła się dana używka zbiera, zapytuje przechodniów o drobniaki, lub zaciąga dług u dilera, żeby tylko utrzymać ciągłe "dostawy" do organizmu - tak ja, cholernie potrzebowałem jakiejś dziewczyny. Serio. Kogoś, kogo nie znam i być może wcale nie będę musiał dalej znać, lub ktoś, na kim mi nie zależy, kogo nie darzę specjalnie szacunkiem, bo być może nie zawiązała się taka więź. Ktoś niepoznany. A cholernie mnie to zniszczyło i w bardzo krótkim czasie, nawet nie zauważyłem. I będąc w takim jeszcze `przedstanie` u przyjaciółki, nie porozmawialiśmy na poważniejsze tematy, chyba oboje się bawiliśmy, nie zważając na tykające gdzieś w zakamarkach naszych głów bomby zegarowe. Co prawda, nie wiem, jak Ty, G., ale co do mnie, było coś, o czym chciałem chociaż wspomnieć, ale nie zrobiłem tego, być może trochę speszony. Doszło to do tego stopnia, że już nawet wracając, a następnego dnia tylko się w "czymś" upewniając, naprawdę bardzo się przejąłem, bo byłem już prawie na skraju przepaści - bardzo blisko skoku, który zniszczyłby tę przyjaźń. Zadzwoniłem. Przedstawiłem, opisałem, wyjaśniłem. W sumie dwa telefony. Bo ja nie chcę skakać. Dalej, przespałem się z tym, trzeba było się w końcu wyspać. Nadal jestem taki nieswój, i nie zgadnie nikt - nie mam zamiaru nic z tym zrobić, bo jeszcze przypadkiem sam siebie zepchnę. Tak, jakby coś mną samo kierowało(jak instynkt u zwierząt), zająłem się tymi, od których ostatnio miałem "przerwę", nie odzywałem się szczególnie i najfajniejsze jest to, że dobrze mi idzie, jakoś się to klei. Martwię się nadal...nie umiem nic poradzić. Zrobiła mi się taka dziwna blokada na kontakt z Tobą, ale to wcale nie jest złe - tak naprawdę dzieje się to, co powinno...przynajmniej tak mi się wydaje, oby. Po prostu pamiętam, że swego czasu podobne "hamulce" robiły mi się w stosunku do innych osób. Jeszcze nie wiem, tak żeby ratować wszystko, 'wziełem i wcisnełem' sobie jakieś nieokreślone zauroczenie, nawet konkretnie nie wiem do kogo...eh, nad tym wypadało by z powrotem posiedzieć, bo to za dobre nie jest. Być może to dobrze, że tak naprawdę dając obu stronom trochę odpocząć, w jakiś sposób zająłem się tymi, którzy odpoczywali za dużo. Głównie mam na myśli S., ale też i z tatą trochę pisałem wczoraj. Równowaga musi być. No i pisałem coś o "blokadzie"...aktualnie dziwnie, może głupio jest mi cokolwiek do Ciebie napisać, jakkolwiek się odezwać, a wiem, że zajrzysz tu, a więc piszę. Kurde, czuję coś takiego nieokreślonego, nieprzyjemnego, z racji, iż "tak sobie" znikam...

#0x0023: ..."masz moc czynienia zmian..."

17.01.2014, godzina coś około "lekko przed północą"...

To chyba właśnie o takich porach mój mózg zaczyna pracować, a ja niestety chcę spać... W każdym razie zadziwiony jestem tym, co tak naprawdę we mnie drzemie. Tak, jak zawsze nie umiem pomóc, tak nagle zagorzale, zawzięcie staram się stworzyć pokłady nadziei. To, co we mnie drzemie, to istne pola genialnych i niecodziennych idei, pozwalających na zupełnie odmienne spojrzenie na świat, wręcz oderwanie się od rzeczywistości i bycie ponad nią. Udowadniające, że jest się superbohaterem z potężnymi mocami, bez tak naprawdę bycia superbohaterem. Że tak naprawdę na wyciągnięcie ręki ma się ogromne możliwości, dzięki którym wiele rzeczy można zdziałać i nie trzeba do tego green screena, efektów specjalnych, komputerów, filmu, a przede wszystkim, komiksowego "superhero". Fajne, nie? Też mi się podoba...właściwie, to sam siebie zadziwiłem i jestem sam z siebie dumny. ^^ O co chodzi?

Powoli...zapowiedź.

Piszę, tak tylko, jeśli byłyby osoby, które czekają na coś nowego. Trochę się u mnie ostatnio znów dzieje, w każdym razie jestem w trakcie i nie umarłem. ;) Tymczasem idę spać, dobranoc. :)

#0x0022: Jestem chory, jupiii...

Suuuper. Jutro poprawka na prawo jazdy, wstać wscześnie rano muszę, by na pociąg zdążyć, a tu co? Infekcja wirusowa górnych dróg oddechowych. Taka tam niespodzianka z dnia na dzień. Genialnie wręcz. Zapchane uszy i ciągły pisk. Zawalone gardło, nos, i wszystko, co się z tym łączy. Głowa mnie boli, nie, wrróć - głowa mnie napierdala. A najlepiej pasuje do tego coś, co jeszcze z podstawówki pamiętam: "My head's killing me." Mój dzień wygląda dziś tak:

No ale dobra. Kurna, niedobrze mi. Siły nie mam, ledwie potrafię się wygrzebać z łóżka. Ale to nic, naprawdę. Wyobraźcie sobie, że taki ledwo żywy i przytomny, musiałem dziś samemu do lekarza pójść. Najpierw wygrzebać się z łóżka, chociażby podnieść, potem przywitać moje stopy z podłogą, zmusić nogi do chodzenia i się nie wy***ać, wstawić wodę na herbatę, której i tak nie zrobiłem, bo musiałem coś na siebie założyć, ubrać buty i pół biedy, że autobusem jechałem te dwa przystanki... To dopiero wyczyn! Głodny, a nic tu nie ma, co przełknę...dobra, byle szybko, kawałek ciasta, chyba starczy mi, żeby przeżyć ze dwie godziny.. Jeszcze nigdy nie zwróciłem na to uwagi, ale w środku jadącego autobusu jest tak głośno przez ten silnik, że nawet lądujące u sąsiadów z ostatniego piętra muchy się chowają. A że nie wspomnę o halnym, który wieje w moim pokoju... Zz..z...zzimnooo...
Z sarkastycznego narzekania przerzucamy się na coś innego...hmm. Hmm. Mam, ale nie wiem, jak zacząć...może najprościej.
Martwię się o G., z którą widziałem się niedawno. Tak bardzo nie chciałbym, by przeze mnie też była chora. :(
Ostatnio coś jest nie tak. Siedzę w domu, ukrywam się na fb, z nikim nie gadam praktycznie, tak właściwie to marnuję czas siedząc przy komputerze, zdala od ludzi, zajmuję się jakimś tam programowaniem w C...przez to wszystko zaczynam schizować, a moje niespodziewane zachorowanie jeszcze to tylko potęguje. Chciałbym z ludźmi porozmawiać, chciałbym się odezwać do S., naprawdę, ale coś mnie blokuje. Ledwo wczoraj zadzwoniłem do N., cudem wręcz ... Czegoś brakuje...
HELP.

#0x0022: Backspace.

Nie wiem. Jest chyba lepiej, mam taką nadzieję, bo chcę, żeby tak było. Cofnij.
Byłem zły. Nie mam na to wyjaśnienia. Miałem zły humor. Potem miałem dobry, wczoraj znaczy. W bardzo krótkim czasie nauczyłem się: To co robisz, piszesz - bo mówimy o blogu również - w pewnym sensie do Ciebie wraca, choć zazwyczaj już w innej formie. Byłem zły. Pisałem, bo potrzebowałem się czegoś pozbyć - myśli. Jednakże, w poście sylwestrowym, nie miałem na myśli tych, z którymi już rozmawiałem, a tak naprawdę - im też się oberwało. Przepraszam.

#0x0021: ...`A wtedy poznasz mój gniew.`

Chciałoby się nie narzekać, chciałoby się być szczęśliwym...szczególnie mając darmowe, futrzaste, łaszące się, rozleniwione ogrzewanie na nogach. Nawet sobie nie wyobrażacie, jakie ciepło to z siebie wydziela.. :D

Niestety, tak dobrze nie jest, szkoda... Gdzieś miałem jutro jechać...a tam, gdzieś - od tygodnia się kombinowało sprytny plan z taką dziewczyną, której zdrobnione imię ma cztery literki i zaczyna się i kończy na tą samą literkę - "a". Iście diabelski plan zakładał, co najważniejsze, przyjazd do niej. Hmm, super, jutro jadę - ale do domu. Czy zły jestem, wściekły? Nie, skądże. Jestem, hmm...może inaczej. Bez żadnego "ale" i z przyjemnością zgodzę się tu z S., że w pewnych kwestiach jestem jak dziewczyna. :P Ja po prostu w należyty sposób wyrażam swoje niezadowolenie i brak osobistego poparcia, stając się przemile ironiczny, sarkastyczny, chociaż czasem, jak mi się nie chce, to mogę być dość ostry lub bezmyślny, ale co tam.
To teraz gwoli wyjaśnień. Wakacje. MSDMJ* zabiera mnie ze sobą na pierwsze spotkanie z jakąś dziewczyną wyczajoną w necie. I w skrócie, niszczę mu wszystko, bo dogaduję się z nią lepiej. Stworzył fałszywą osobowość, o czym jej potem powiedziałem - uderzenie drugie, cóż. Foch na cały świat, co mi tam. Ona, zauroczona nim - tym o innym imieniu, nazwisku, fałszywych oczach - a jednocześnie mając za sobą jeden z lepszych dni i przegadaną ze mną noc - zaczyna myśleć, zastanawiać się, na ten, wg. mnie, zły sposób: muszę się zwijać, nie chce, żebym został, bo musi (po)myśleć. Szkoda. No dobra, zauroczyłem się też, przyznam. Do momentu dzisiejszego, tak, jak zdążyłem przewidzieć, miała wiele huśtawek na jego punkcie: mam wyjebane - nie mam - a niech się pierdoli - a może jednak nie? . To samo było i tym razem, bo plan był skierowany przeciwko niemu, który przecież jest jej swego rodzaju wrogiem. Na samym początku wszystko super, "Zemszczę się.". Ale oczywiście, za chwilę trzeba było przecież o nim pomyśleć, jaki to on nie był, nie jest, czemu mam dla niego taka być? ...nożesz kurwa, przecież cb w *uja zrobił, ale ty wiesz lepiej. A mi? Mi generalnie chodziło o wyjazd, spędzenie jakoś czasu, zobaczenie się z kimś, kogo nie widziałem od dawna. Ale najwyraźniej straciłem tylko czas i nerwy, zajmując się nią, nie będę używał żadnych określeń, bo nie mi tu twierdzić, jaka jest. Wg. mnie ma jakiś problem ze sobą i za dużo niepotrzebnie myśli, bo ostatecznie gówno z tego wychodzi. Miałem jutro mieć fajny, ciekawy dzień, a tu co? Taak, bingo! - Jadę do domu, hurrraa...
Powinna działać jakaś tajna organizacja walcząca z takimi ewenementami, psującymi opinię grupową pozostałym przedstawicielkom płci pięknej. Oto moja myśl sprzed sekundy.
Nie cieszę się, ale przynajmniej zaoszczędzę. Za równowartość ceny biletów w obie strony można...

...PORZĄDNIE SIĘ NAJEŚĆ! :D

*MSDMT - "mladszy syn dziewczyny mojego taty"...

#0x0020: Sylwester? Nowy rok? ...

Taa...nie rozumiem kurwa o czym mowa. Nie dość, że mgła, to zadymili tak, że nawet gówna nie widać. Jaka widoczność jest normalnie - każdy wie. A teraz? Teraz, to ledwo udało mi się to uchwycić na zdjęciu. I znowu trzeba będzie pamiętać o innych liczbach, ledwo co się przyzwyczaiłem, szlag. Oglądało się to film...eh, wszystko denne, ciekawiej już by było nauczyć się latać, w końcu to jedenaste piętro, ale pod warunkiem, że podstawiliby na dole poduszkę powietrzną, życie mi jeszcze takie niemiłe nie jest i raczej nigdy nie będzie...tylko zawsze chciałem tak dłużej pospadać, poczuć ten przypływ adrenaliny...i radości: "Ja chcę jeszcze raz!" :D
Szampan...bleh, alkohol. Wolałbym już Piccolo, przynajmniej mocniej kopie, a nie szkodzi. Czemu znowu jestem tu, a nie na jakiejś imprezie, z najlepszymi? Co ja źle zrobiłem, za co to, czemu? CZEMU? KURWA CZEMU? CZEMU NIKT O MNIE NIE POMYŚLAŁ?...kiedy ja codziennie myślę o wszystkich, chociaż mam problemy i ktoś powie, że one sensu mogą nie mieć... Tak, pytałem się, ale co to za przyjemność, wciskać się do kogoś, po co, żebym z łaski został przyjęty, gdy chciałbym tak szczerze... Ja nie chcę tu być. Chcę być tam, gdzie czuję się dobrze, gdzie jestem wśród swoich, gdzie jest mi jak w domu...hmm, dziwne, którego nie mam. Wyobrażenie o tym, że wspaniale się wszyscy bawią beze mnie nie daje mi spokoju. Jakbym wcale potrzebny nie był, wcale nie istniał. Eh...
Co mnie pocieszyło?... Wyjście na dwór, radocha przez 60 sekund z odpalenia racy...to na tyle. Żadnych kupnych fajerwerków, nic kasy wydane, nie to, co kiedyś...race? Nie moje zapasy.
Chciałbym to wszystko nadrobić...

...i pomyśleć czasem, że do szczęścia potrzeba mi tak niewiele, a tak bardzo, przy obecnej "rzeczywistości", staje się dla mnie nieosiągalne i ucieka, coraz bardziej i bardziej...