Zaczynam się zastanawiać, czy przy tych wszystkich zbiegach okoliczności, wydarzeniach, snach, nie mógłbym zostać jasnowidzem czy prorokiem... Znowu mi się coś śniło, ale tym razem coś innego, i nie ma co opowiadać, bo dziwne to było. Ale kluczowy jest tu widok, jak patrzę na swój rozwalony - uszkodzony - rower, siedząc na nim, bo się przewróciłem, a mówiąc prościej - wyjebałem; oraz, drugi: wciągnięcie mnie w walkę gangów ulicznych, w której nie chciałem uczestniczyć, trzymałem się swoich zasad, chciałem się wydostać z tej okolicy...co się nie do końca udało. Każdy na każdego, deathmatch. Zupełnie, jakby nikogo nie obchodziły uczucia drugiej osoby. Do czego zmierzam? (...)
środa, 30 października 2013
poniedziałek, 28 października 2013
#0x0010: Weird dreams, here they come.
Zanim przejdę do sedna, powiem tylko tak..no nie, żebym się miał chwalić... Dziś rewelacji nie ma, ale jest dobrze. :)
Znajduję się w jakimś wykreowanym miejscu. Widok jak z GTA albo jakiegoś post-apokaliptycznego filmu. Niewiele zieleni. Świeci słońce. Ja sobie idę. Widzę jakiś budynek, przy nim stojące dwa samochody. Budynek podłużny, jakby położony prostopadłościan, ale nie widzę szczegółów, bo nie przyglądam się mu. Tak samo z samochodami. Jeden chyba był większy, combi lub dostawczak. Poza tym wszystkim istnieje chyba tylko kawałek ulicy, i nic więcej. Może jakiś lasek naprzeciwko. No dobra, idę jakby w kierunku wejścia, a tu co? Miś....znaczy, z tego "lasku" wyłazi mi na drogę NIEDŹWIEDŹ. To ja panika, ale jednocześnie opanowanie, bo nie mogę robić gwałtownych ruchów. Miś jakby z początku mnie nie widział, nie patrzy na mnie. Ja chcę uciec, o niczym innym nie myślę. Odwracam się, by spojrzeć, czy droga wolna. Zerkam na przybysza jeszcze raz, by się upewnić, czy na mnie nie patrzy...i,i...i już mam biec, gdy...na końcu tej drogi pojawia się DRUGI NIEDŹWIEDŹ. No kurwa, to już jestem udupiony. Staram się jak najłagodniej poruszać, ale między świadomością moją, a świadomością mnie ze snu, jest jakaś bariera, przez którą moje ruchy nie są takie, jakie powinny być. Mój mózg mi na to nie pozwala. Wyglądałoby to tak, jakbym ledwo co miał siły, by poruszyć nogą, a myślenie przychodziło mi z wielką trudnością. Hmm, coś jak Windows. XD Ale dobra, tamten jest dalej, więc mimo wszystko chcę uciec od tego, który jest bliżej mnie, przy samochodach. Staram się iść powoli, ale męczy mnie to, bo muszę się naprawdę skupiać nad tym. No i... tu nagle pustka. Przeskakuję do momentu, gdy zebrały się gapie, nie wiem zupełnie skąd, mnie trzymają, jakby się mi coś stało, a przecież dobrze się czuję, no i okazało się, że jest jeszcze i TRZECI NIEDŹWIEDŹ. Bo w swojej świadomości mnie ze snu miałem zapisaną taką informację, wspomnienie, świadomość(nie wiem, jak to ująć), no cała misiowa rodzinka się zebrała. No pięknie. Nie wiem generalnie, co miałem robić, no ale i tak mogę o tym zapomnieć, bo jestem otoczony przez tłum rozkrzyczanych ludzi, którzy się na mnie pchają i na dodatek przez kogoś trzymany, bo leżę na wpół, jakby oparty. Ni kija nie wiem, kto lub co mnie trzyma, ale nie mogę się ruszać. Bodajże zjawili się jeszcze specjaliści z mediów, i zrobiło się jedno wielkie widowisko i atrakcja. Zupełnie nic ciekawego, jednocześnie jeden wielki bałagan, doprowadzający do szału, jakieś twarze, kurna, weźcie się wszyscy odpierdolcie, przestańcie się na mnie pchać, o co wam chodzi?.. No i bodajże tu musiałem kończyć...
Niedźwiedzie...lepszych rzeczy nie było. Ktoś gdzieś coś kiedyś mówił, że sny są swego rodzaju pragnieniami...a niech TU się puknie. No bo chyba kurna nie, NIE CHCĘ NIGDY ZOSTAĆ OTOCZONY PRZEZ TRZY NIEDŹWIEDZIE! Może dźwiedzie tak, bo jeszcze o nich nie słyszałem, ale NIEDŹWIEDZIE, zdecydowanie nie. To na tyle. :D See ya. ;)
Znajduję się w jakimś wykreowanym miejscu. Widok jak z GTA albo jakiegoś post-apokaliptycznego filmu. Niewiele zieleni. Świeci słońce. Ja sobie idę. Widzę jakiś budynek, przy nim stojące dwa samochody. Budynek podłużny, jakby położony prostopadłościan, ale nie widzę szczegółów, bo nie przyglądam się mu. Tak samo z samochodami. Jeden chyba był większy, combi lub dostawczak. Poza tym wszystkim istnieje chyba tylko kawałek ulicy, i nic więcej. Może jakiś lasek naprzeciwko. No dobra, idę jakby w kierunku wejścia, a tu co? Miś....znaczy, z tego "lasku" wyłazi mi na drogę NIEDŹWIEDŹ. To ja panika, ale jednocześnie opanowanie, bo nie mogę robić gwałtownych ruchów. Miś jakby z początku mnie nie widział, nie patrzy na mnie. Ja chcę uciec, o niczym innym nie myślę. Odwracam się, by spojrzeć, czy droga wolna. Zerkam na przybysza jeszcze raz, by się upewnić, czy na mnie nie patrzy...i,i...i już mam biec, gdy...na końcu tej drogi pojawia się DRUGI NIEDŹWIEDŹ. No kurwa, to już jestem udupiony. Staram się jak najłagodniej poruszać, ale między świadomością moją, a świadomością mnie ze snu, jest jakaś bariera, przez którą moje ruchy nie są takie, jakie powinny być. Mój mózg mi na to nie pozwala. Wyglądałoby to tak, jakbym ledwo co miał siły, by poruszyć nogą, a myślenie przychodziło mi z wielką trudnością. Hmm, coś jak Windows. XD Ale dobra, tamten jest dalej, więc mimo wszystko chcę uciec od tego, który jest bliżej mnie, przy samochodach. Staram się iść powoli, ale męczy mnie to, bo muszę się naprawdę skupiać nad tym. No i... tu nagle pustka. Przeskakuję do momentu, gdy zebrały się gapie, nie wiem zupełnie skąd, mnie trzymają, jakby się mi coś stało, a przecież dobrze się czuję, no i okazało się, że jest jeszcze i TRZECI NIEDŹWIEDŹ. Bo w swojej świadomości mnie ze snu miałem zapisaną taką informację, wspomnienie, świadomość(nie wiem, jak to ująć), no cała misiowa rodzinka się zebrała. No pięknie. Nie wiem generalnie, co miałem robić, no ale i tak mogę o tym zapomnieć, bo jestem otoczony przez tłum rozkrzyczanych ludzi, którzy się na mnie pchają i na dodatek przez kogoś trzymany, bo leżę na wpół, jakby oparty. Ni kija nie wiem, kto lub co mnie trzyma, ale nie mogę się ruszać. Bodajże zjawili się jeszcze specjaliści z mediów, i zrobiło się jedno wielkie widowisko i atrakcja. Zupełnie nic ciekawego, jednocześnie jeden wielki bałagan, doprowadzający do szału, jakieś twarze, kurna, weźcie się wszyscy odpierdolcie, przestańcie się na mnie pchać, o co wam chodzi?.. No i bodajże tu musiałem kończyć...
Niedźwiedzie...lepszych rzeczy nie było. Ktoś gdzieś coś kiedyś mówił, że sny są swego rodzaju pragnieniami...a niech TU się puknie. No bo chyba kurna nie, NIE CHCĘ NIGDY ZOSTAĆ OTOCZONY PRZEZ TRZY NIEDŹWIEDZIE! Może dźwiedzie tak, bo jeszcze o nich nie słyszałem, ale NIEDŹWIEDZIE, zdecydowanie nie. To na tyle. :D See ya. ;)
niedziela, 27 października 2013
#0x000F: Only not...MOOD SWINGS...AGAIN!
Tsaa... NIENAWIDZĘ TEGO. Znaczy, lubię huśtawki, ale nie takie. Toż to istny bezsens. Średnio co drugi dzień mam lepszy humor. Średnio codziennie mogę mieć zły, damn it...fuck logic.
Próbuję, bo czegoś się pozbyłem, i dobrze...próbuję, ba, chyba nawet daję radę. Niestety czasem myślę znowu o tym, a to źle. A szczerze, tak właściwie to mam ochotę tą osobę zniszczyć, albo żeby najlepiej po prostu nie istniała. Tak, wkurzyłem się, wręcz nienawidzę i to jest dobre. Zastanawianie się, w moim przypadku, jest złe. Bo to mnie niszczy. Ku*wa, przecież w danej chwili, w danym dniu, w danym momencie mógłbym mieć za*****ty humor. To czemu go nie mam? Bo jakieś gówno zaprząta moje myśli. Ogólnie, to teraz piszę to, patrząc na siebie z boku. Bo normalnie to bym marudził, ale staram się nad sobą pracować, więc marudzenie powinno zejść na drugi plan. Zamarudzę tylko raz, marudząc najprościej, że mam humor do dupy, zły, nie taki i w ogóle nic mi się nie chce, ale tak naprawdę, najprościej, gdyby ktoś mi zajął trochę mojego czasu, tego wszystkiego by nie było. Nie mogę siedzieć sam w domu, to jedna z przyczyn. Z kolei przebywanie wśród idiotów z klasy jeszcze bardziej mnie zakopie. Najprościej, spędzić chwilę czasu przynajmniej z jedną z tych osób, które kocham, lubię i cenię najbardziej. One wiedzą, jak mnie wykopać. ;3
Druga strona tego jest też tu, że ja aż ciągnę do ludzi. Wszystko okej, ale czasem wokół i wszędzie potrafi być mnie za dużo, o wiele za dużo, tak, że sam się wycofuję, bo nie chcę, żeby się zrobiło tak, że będę kogoś przytłaczał sobą. Dlatego, tak, jak np. dziś, nie piszę nic na fb. Nie jestem przecież na tym świecie sam.
Tak, mógłbym mieć dobry humor, ale sam siebie zadręczam, jakby tak mi było wygodniej, ehh... Kompletnie nie wiem. Od dłuższego już czasu mówię sobie, że jest dobrze, powoli zaczyna to pomagać. Mam wrażenie, że już nie myślę tyle, co kiedyś. Jestem pierdolonym perfekcjonistą, chyba pedantem, potrafię się przejąć byle szczegółem...ale przecież to bez sensu, a więc i nad tym pracuję, powoli, ale przecież dam radę. Muszę wrócić do "starego, dobrego siebie". Powoli, z powrotem uczę się mieć wyjebane. Za dużo się przejmuję, sam siebie niszczę. I momentami to rozdwojenie osobowości...np., kiedy jestem zdołowany, zamyślając się nad czymś, a tu zaraz coś się na mnie wydziera, znaczy, sam się na siebie wydzieram, że mam przestać, ogarnąć się, jest ok. Takie tam. ^^
Nie wiem zupełnie czemu, po prostu raz wstaję rano i już cały dzień jest do dupy, a raz wstaję, i niekoniecznie. Albo mam część dnia dobry humor, a potem nawet nie zauważam, jak go tracę i trudno mnie samemu jest się z tego wyciągnąć. Lub co najgorsze, istny generator losowy, który w ciągu jednego dnia milion razy pozmienia mi nastrój.
Z tym wszystkim, mogę się tylko domyślać, dlaczego mam padnięty humor. Ale z moim ostatnim domyśleniem się chyba się nie mylę...brakuje mi kogoś takiego, dla siebie, zupełnie, i może dziwne, ale potrzebuję kogoś pocałować... A na horyzoncie na razie pustki. Wiem, będę to trochę długo przerabiał i co chwilę, to będzie wracać.
Na razie najważniejsze to i z tego się cieszę, że mam Ich. Co tu dużo mówić..jest dobrze. ^^
Próbuję, bo czegoś się pozbyłem, i dobrze...próbuję, ba, chyba nawet daję radę. Niestety czasem myślę znowu o tym, a to źle. A szczerze, tak właściwie to mam ochotę tą osobę zniszczyć, albo żeby najlepiej po prostu nie istniała. Tak, wkurzyłem się, wręcz nienawidzę i to jest dobre. Zastanawianie się, w moim przypadku, jest złe. Bo to mnie niszczy. Ku*wa, przecież w danej chwili, w danym dniu, w danym momencie mógłbym mieć za*****ty humor. To czemu go nie mam? Bo jakieś gówno zaprząta moje myśli. Ogólnie, to teraz piszę to, patrząc na siebie z boku. Bo normalnie to bym marudził, ale staram się nad sobą pracować, więc marudzenie powinno zejść na drugi plan. Zamarudzę tylko raz, marudząc najprościej, że mam humor do dupy, zły, nie taki i w ogóle nic mi się nie chce, ale tak naprawdę, najprościej, gdyby ktoś mi zajął trochę mojego czasu, tego wszystkiego by nie było. Nie mogę siedzieć sam w domu, to jedna z przyczyn. Z kolei przebywanie wśród idiotów z klasy jeszcze bardziej mnie zakopie. Najprościej, spędzić chwilę czasu przynajmniej z jedną z tych osób, które kocham, lubię i cenię najbardziej. One wiedzą, jak mnie wykopać. ;3
Druga strona tego jest też tu, że ja aż ciągnę do ludzi. Wszystko okej, ale czasem wokół i wszędzie potrafi być mnie za dużo, o wiele za dużo, tak, że sam się wycofuję, bo nie chcę, żeby się zrobiło tak, że będę kogoś przytłaczał sobą. Dlatego, tak, jak np. dziś, nie piszę nic na fb. Nie jestem przecież na tym świecie sam.
Tak, mógłbym mieć dobry humor, ale sam siebie zadręczam, jakby tak mi było wygodniej, ehh... Kompletnie nie wiem. Od dłuższego już czasu mówię sobie, że jest dobrze, powoli zaczyna to pomagać. Mam wrażenie, że już nie myślę tyle, co kiedyś. Jestem pierdolonym perfekcjonistą, chyba pedantem, potrafię się przejąć byle szczegółem...ale przecież to bez sensu, a więc i nad tym pracuję, powoli, ale przecież dam radę. Muszę wrócić do "starego, dobrego siebie". Powoli, z powrotem uczę się mieć wyjebane. Za dużo się przejmuję, sam siebie niszczę. I momentami to rozdwojenie osobowości...np., kiedy jestem zdołowany, zamyślając się nad czymś, a tu zaraz coś się na mnie wydziera, znaczy, sam się na siebie wydzieram, że mam przestać, ogarnąć się, jest ok. Takie tam. ^^
Nie wiem zupełnie czemu, po prostu raz wstaję rano i już cały dzień jest do dupy, a raz wstaję, i niekoniecznie. Albo mam część dnia dobry humor, a potem nawet nie zauważam, jak go tracę i trudno mnie samemu jest się z tego wyciągnąć. Lub co najgorsze, istny generator losowy, który w ciągu jednego dnia milion razy pozmienia mi nastrój.
Z tym wszystkim, mogę się tylko domyślać, dlaczego mam padnięty humor. Ale z moim ostatnim domyśleniem się chyba się nie mylę...brakuje mi kogoś takiego, dla siebie, zupełnie, i może dziwne, ale potrzebuję kogoś pocałować... A na horyzoncie na razie pustki. Wiem, będę to trochę długo przerabiał i co chwilę, to będzie wracać.
Na razie najważniejsze to i z tego się cieszę, że mam Ich. Co tu dużo mówić..jest dobrze. ^^
Jest jeszcze jedno. Bo się martwię. Nie dam sobie skrzywdzić drugiej osoby. Mam ochotę tam iść, nawet na pieszo i wbić komuś co nieco do głowy. Tylko nie zrobię tego, bo coś bym zniszczył..więc zostawiam to w formie pustych słów. Tak smutno i przykro mi, że jestem taki bezsilny, że nie potrafię pomóc, że jedyne, co na pewno potrafię to patrzeć. Bo nie wiem, co mogę zrobić, by rzeczywiście było lepiej, a nie tylko na chwilę. Ale potrafię też wysłuchać, a to w pewien sposób też jest pomoc. Przecież, zrobię dosłownie wszystko. Tylko nie wiem, co mam robić, jestem po prostu bezradny, a nie lubię tego..przykro mi, bo po prostu nie umiem pomóc, a każdy mi pomaga, nie umiem dać, tylko biorę, a wcale nie chcę taki być. Ale po prostu myślę, że się postaram, będę tym `jak najlepszym sobą`.
Dam z siebie wszystko. Tak też pomogę.
#0x000E: Am I a shopaholic, `clothes-a-holic`, or maybe... freak, addict?
Tiaak... Nie wiem, robić jakiś wstęp do tego, czy nie... Na razie nie mam o czym pisać, marudzić jaki to humor mam do dupy i sam nie wiem, dlaczego? No weź.. :D Z tym kończę powoli. Muszę dać sobie z tym radę.
Zaczęło się...no kiedyś tam się zaczęło, mam jeszcze te spodnie, które miła pani w sklepie określała jako "rurki", ale już podarte, rozerwały się..targnęły na własne istnienie ;P Wtedy to pierwszy raz o takim czymś usłyszałem, będąc jeszcze z mamą w sklepie.. Pewne jest jedno, spojrzeć teraz na zawartość mojej szafy, ktoś by powiedział...znaczy yyy, nic by nie powiedział, bo by się przeraził :D Potem jeszcze miałem konto na alledrogo i potrafiłem przesiadywać dość długo przerzucając kolejne strony z aukcjami...zresztą do teraz, jeśli mi się chce, lub czegoś szukam, 22 strony po 180 pozycji, co to dla mnie... :P
Gdy wchodzę do sklepu, nie potrzebuję długo patrzeć na rzeczy. W moim wzroku można zauważyć istny obłęd. Oczy przeskakujące z punktu do punktu. Przymierzające, w ciągu milisekundy rozpoznające każdy aspekt danej części ubrania, a przede wszystkim: czy mi się podoba, czy nie ma przeciwwskazań(niepotrzebne detale), czy będę miał do czego dopasować i na samym początku, czy w to wejdę...dziwne, co? W oczach mam miarkę, bez zastanowienia widzę krój, przybliżone wymiary. Pobieżne przejrzenie sklepu zajmie mi do pięciu minut, jeżeli coś przykuje moją uwagę. Jeśli nie - wchodzę, "skanuję" i już jestem gdzie indziej, jakby mnie zupełnie tam nie było. Zupełny bezsens, gdy o tym piszę, ale...często dzięki temu oszczędzam sobie niepotrzebnego marnowania czasu.
Jest i tego druga strona..kurde, gdy mam coś kupić, a weź, samemu najgorzej. Tak, lubię zakupy, to może dziwne, bo to trochę tak, jak dziewczyny, ale jest plus: na zakupach nie marudzę, bo tak samo to lubię. ^^ Dlatego wolę w czyimś towarzystwie, tylko nie byle kogo, bo wtedy od razu to szybciej idzie. Ale gdy już muszę sam..zanim ja się zastanowię, mija trochę, jakiś głos dziękuje za wizytę i zakupy i prosi o wyjście, w sklepie robi się pusto, wszyscy wychodzą, gaszą światła, zamykają na cztery spusty...a jakiś pan w czarnym mundurze dziwnie na mnie patrzy. Nie no, aż tak dobrze to nie jest. :D Mam problem ze zdecydowaniem się i muszę jeszcze kilka sklepów oblecieć, by na końcu wrócić do tego, w którym byłem na początku i najprawdopodobniej w nim coś kupić.
W ogóle, w czym chodzę? Zaraz polecą hejty...którymi się nie przejmę. :3
Niebieskie, czyli spodnie:
1. Diesel, rozm. na 14lat, jeans, granatowe, dość ciemne;
2+3(w jednej siatce). Rurki jeansowe zwykłe, drugie białe, z tajnego źródła ;3
Zielone, czyli T-shirty:
Widoczna zielona bluzka z długim, potem za nią, a przed spodniami 16., są jeszcze dwie, biała i czarna. Bluzek z długim mam właśnie mało...
Pomarańczowe, czyli bluzy:
Zaczęło się...no kiedyś tam się zaczęło, mam jeszcze te spodnie, które miła pani w sklepie określała jako "rurki", ale już podarte, rozerwały się..targnęły na własne istnienie ;P Wtedy to pierwszy raz o takim czymś usłyszałem, będąc jeszcze z mamą w sklepie.. Pewne jest jedno, spojrzeć teraz na zawartość mojej szafy, ktoś by powiedział...znaczy yyy, nic by nie powiedział, bo by się przeraził :D Potem jeszcze miałem konto na alledrogo i potrafiłem przesiadywać dość długo przerzucając kolejne strony z aukcjami...zresztą do teraz, jeśli mi się chce, lub czegoś szukam, 22 strony po 180 pozycji, co to dla mnie... :P
Gdy wchodzę do sklepu, nie potrzebuję długo patrzeć na rzeczy. W moim wzroku można zauważyć istny obłęd. Oczy przeskakujące z punktu do punktu. Przymierzające, w ciągu milisekundy rozpoznające każdy aspekt danej części ubrania, a przede wszystkim: czy mi się podoba, czy nie ma przeciwwskazań(niepotrzebne detale), czy będę miał do czego dopasować i na samym początku, czy w to wejdę...dziwne, co? W oczach mam miarkę, bez zastanowienia widzę krój, przybliżone wymiary. Pobieżne przejrzenie sklepu zajmie mi do pięciu minut, jeżeli coś przykuje moją uwagę. Jeśli nie - wchodzę, "skanuję" i już jestem gdzie indziej, jakby mnie zupełnie tam nie było. Zupełny bezsens, gdy o tym piszę, ale...często dzięki temu oszczędzam sobie niepotrzebnego marnowania czasu.
Jest i tego druga strona..kurde, gdy mam coś kupić, a weź, samemu najgorzej. Tak, lubię zakupy, to może dziwne, bo to trochę tak, jak dziewczyny, ale jest plus: na zakupach nie marudzę, bo tak samo to lubię. ^^ Dlatego wolę w czyimś towarzystwie, tylko nie byle kogo, bo wtedy od razu to szybciej idzie. Ale gdy już muszę sam..zanim ja się zastanowię, mija trochę, jakiś głos dziękuje za wizytę i zakupy i prosi o wyjście, w sklepie robi się pusto, wszyscy wychodzą, gaszą światła, zamykają na cztery spusty...a jakiś pan w czarnym mundurze dziwnie na mnie patrzy. Nie no, aż tak dobrze to nie jest. :D Mam problem ze zdecydowaniem się i muszę jeszcze kilka sklepów oblecieć, by na końcu wrócić do tego, w którym byłem na początku i najprawdopodobniej w nim coś kupić.
W ogóle, w czym chodzę? Zaraz polecą hejty...którymi się nie przejmę. :3
(12:50) Ty, patrz, słońce wyszło!
...na chwilę... ._.
Chodzę w tym, co lubię, i nie przejmuję się opiniami innych. Przyjaciół staram się słuchać, choć jestem taki uparty czasem że i nawet jakbym chciał, to sam siebie nie zwalczę. Cóż... Góra? Normalnie, t-shirt czy bluzka z długim rękawem, czasem koszula, ale rzadko. Nie mam szarych rzeczy, ubieram się kolorowo...no, jedynie szara bluza od pewnej dziewczyny(skomplikowana historia), którą widziałem jakieś 24h, ostatnio rozmawiałem ok. 3tyg. temu i aktualnie słuch po niej zaginął...ale mam bluzę...ZA DARMO! ^^ No i znowu słońce, już nawet niebo niebieskie jest.. :3 Co innego, jeśli chodzi o dół, znaczy spodnie itp. W ogóle, irytuje mnie i pozostawia niesmak i niedosyt takie jedno coś. Chamstwo? Bezsens? Może nie i może tak, odpowiednio. Dział, który można nazwać "moim" jest okej, jeżeli mówimy - dopóki mówimy - o bluzkach, bluzach i innych. No ale co, kiedyś będę chciał założyć coś na nogi, tak, rurki.... Ale nie "rurki", tylko - rurki. Taak.. Bo to gówno co ja widuję w dziale "męskim" to jakieś jedno wielkie nieporozumienie. Chłam. Pomijam znajdywanie swojego rozmiaru...którego i tak tam nie ma. A tzw. "fasony"? «a zamieńmy na y, s zamieńmy miejscem z f.» A idź mi, napiszą "slim" a szerokością niczym się nie poróżnią między "regular", napiszą "low waist" a nadal sięgną mi, jak nie ponad pępek to do ramion i w ogóle to jeszcze oprócz mnie, trzech by tam weszło. (i ze mną stojącym w miejscu, bez problemu poszliby do domu.) Ja nie mam nóg jak pion kanalizacyjny, tak, ta gruba rura, która, gdy ktoś spuści się w kiblu, nie ważne, czy przypadkiem, czy nie, nie ma prawa dopuścić do tego, by powstał jakikolwiek zator...no, czy może jeszcze stos dwuteowników albo kolumny w stylu jońskim. Do pieca jeszcze dorzucę, że to cholerstwo mi nogi potrafi obcierać, nie trzyma się na swoim miejscu nawet, jak miałbym pasek i po całym dniu... Szlag człowieka trafia. Tak więc teraz nietrudno się domyślić...uwielbiam ludzi zadziwiać, przy założeniu, że część może sobie pomyśleć, "co za debil/idiota/pedał/etc." ale mnie to nie tyka, więc niech ta część się nie zadręcza. :D Gupi nie jestem, żeby nie wiedzieć co robię. Po prostu, jak komu się co nie podoba to niech zachowa to dla siebie, nie chce mnie akceptować to niech...wyp***dala? ;P Oszczędzam sobie tak zmartwień.
Wbrew przekonaniom, wcale nie wygląda to źle. Phi, nawet lepiej, nie wyglądam jak takie szare coś co wokół chodzi na dwóch nogach, w jeansach lub co gorsza dresach[piżamie] które nie wiadomo kiedy ostatnio widziały pralkę, bo przecież się nie brudzą, i jakimś wrzuconym na siebie t-shircie lub innym `czymś` oraz bluzie, która pewnie też najświeższa nie jest. I obowiązkowo szarej lub czarnej. Oczywiście mówię o tym, co widzę w szkole: to wszystko jedno i to samo jest. Widuję ludzi, po których widać, że dbają o siebie, ale to rzadkość. Bo tak to zero kolorów, same przymuły...żyć się odechciewa. .__. Ale, wracając. Szczerze, to je wygodne być. :D Nie cierpię, jak coś mi się w pasie trzyma, a w dziale "męskim" nie dostanie się biodrówek, ba, jakichkolwiek spodni, które ja bym nazwał rurkami. Krok zaczyna się na wystarczającej wysokości, by się ze wszystkim zmieścić, nie jest tak nisko że nawet w rozkroku stanąć nie można..i gówno prawda, że cokolwiek się gniecie, no chyba, że ktoś ma potrzebę dowartościowywania się poprzez wkładanie sobie śląskiej*. Można by ponarzekać na kolana, bo czasem dalej niż pod kąt 90 stopni nóg lepiej nie zginać, ale przecież nikt w tym chyba jogi nie ćwiczy? Więc właśnie. To jest projektowane do chodzenia, a nie zawiązywania nóg na supełki. ;D Może na razie brzmi to wszystko tak, jakby to było łatwe, chodzić w czymś, co ktoś wymyślił, że będzie przeznaczone dla przeciwnej płci... A mówiłem coś o detalach, z grubsza zbędnych i często dyskwalifikujących daną rzecz? I co tam, że jakiś gościu biega wokół po dziale, gdy umownie przyjęty `jego dział` jest po drugiej stronie sklepu...najważniejsze to się nie bać. Pogadajmy o ciuchach. :d
Nie radzę myśleć o czymkolwiek innym niż spodnie, no chyba, że kto znajdzie jakąś neutralną bluzę. Cała reszta może się nie nadawać...żeby nie było, że nie ostrzegałem. ;p Detale...spodnie to chyba moja mantra i to właśnie do nich mam najlepszą miarkę w oku. Najgorsze są ozdobniki, wszystko potrafią zepsuć. A o guzikach nie wspomnę. ^^ Totalny bezsens. Ale dobra, najgorsze na równi z tym są tylne kieszenie. Napisałbym apel do wszystkich, by strzegli się tych, które mają kieszenie tak małe, że jak się tam palec wciśnie to chyba będzie cud...ale nie, mamy wystarczająco dużo świąt narodowych i innych takich. Nie mówiąc już o tym, że nie wygląda to za fajnie i nie mówię o facetach. Na dnie takiej kieszeni powinni chyba dawać czek na dwa miliony złotych albo pin i numer konta Gates'a, ewentualnie wygrywający los na loterię pieniężną, może wtedy na coś by się nadały, bo tak to ni *uja cokolwiek tam wcisnąć. Ale doobra, kończmy narzekać. Kwestia taka, że nie mogą być małe. Przynajmniej tyle, żeby jak wciśnie się rękę, to był względny luz i ręka wchodziła mniej więcej ponad kostki palców. Ale wszystko to może zdyskwalifikować zbędnie wszyta w dziwny wzór, ozdobna nić, lub inne kontrastujące dodatki. No chyba, że ktoś lubi wizerunek hello kitty, serduszka lub inne cyrkonie, nie wnikam.
Dalej, uwaga na nogawki. O ozdobnikach mówić nie będę. Najgorsza jest część od kostki do najgrubszego miejsca łydki. Jeżeli koniec nogawki uparcie podąża z krzywizną owego mięśnia, nie radzę...wiemy o co chodzi? Wiemy, cieszę się. Może jakiś facet tu wpadnie i się mu to przyda. Dałbym jeszcze przykłady, ale hmm...nie chce mi się. I jeszcze podsumuję: dupa w tym wygląda genialnie. XD (najważniejsze to mieć dystans do siebie ;3 )
Wbrew przekonaniom, wcale nie wygląda to źle. Phi, nawet lepiej, nie wyglądam jak takie szare coś co wokół chodzi na dwóch nogach, w jeansach lub co gorsza dresach[piżamie] które nie wiadomo kiedy ostatnio widziały pralkę, bo przecież się nie brudzą, i jakimś wrzuconym na siebie t-shircie lub innym `czymś` oraz bluzie, która pewnie też najświeższa nie jest. I obowiązkowo szarej lub czarnej. Oczywiście mówię o tym, co widzę w szkole: to wszystko jedno i to samo jest. Widuję ludzi, po których widać, że dbają o siebie, ale to rzadkość. Bo tak to zero kolorów, same przymuły...żyć się odechciewa. .__. Ale, wracając. Szczerze, to je wygodne być. :D Nie cierpię, jak coś mi się w pasie trzyma, a w dziale "męskim" nie dostanie się biodrówek, ba, jakichkolwiek spodni, które ja bym nazwał rurkami. Krok zaczyna się na wystarczającej wysokości, by się ze wszystkim zmieścić, nie jest tak nisko że nawet w rozkroku stanąć nie można..i gówno prawda, że cokolwiek się gniecie, no chyba, że ktoś ma potrzebę dowartościowywania się poprzez wkładanie sobie śląskiej*. Można by ponarzekać na kolana, bo czasem dalej niż pod kąt 90 stopni nóg lepiej nie zginać, ale przecież nikt w tym chyba jogi nie ćwiczy? Więc właśnie. To jest projektowane do chodzenia, a nie zawiązywania nóg na supełki. ;D Może na razie brzmi to wszystko tak, jakby to było łatwe, chodzić w czymś, co ktoś wymyślił, że będzie przeznaczone dla przeciwnej płci... A mówiłem coś o detalach, z grubsza zbędnych i często dyskwalifikujących daną rzecz? I co tam, że jakiś gościu biega wokół po dziale, gdy umownie przyjęty `jego dział` jest po drugiej stronie sklepu...najważniejsze to się nie bać. Pogadajmy o ciuchach. :d
Nie radzę myśleć o czymkolwiek innym niż spodnie, no chyba, że kto znajdzie jakąś neutralną bluzę. Cała reszta może się nie nadawać...żeby nie było, że nie ostrzegałem. ;p Detale...spodnie to chyba moja mantra i to właśnie do nich mam najlepszą miarkę w oku. Najgorsze są ozdobniki, wszystko potrafią zepsuć. A o guzikach nie wspomnę. ^^ Totalny bezsens. Ale dobra, najgorsze na równi z tym są tylne kieszenie. Napisałbym apel do wszystkich, by strzegli się tych, które mają kieszenie tak małe, że jak się tam palec wciśnie to chyba będzie cud...ale nie, mamy wystarczająco dużo świąt narodowych i innych takich. Nie mówiąc już o tym, że nie wygląda to za fajnie i nie mówię o facetach. Na dnie takiej kieszeni powinni chyba dawać czek na dwa miliony złotych albo pin i numer konta Gates'a, ewentualnie wygrywający los na loterię pieniężną, może wtedy na coś by się nadały, bo tak to ni *uja cokolwiek tam wcisnąć. Ale doobra, kończmy narzekać. Kwestia taka, że nie mogą być małe. Przynajmniej tyle, żeby jak wciśnie się rękę, to był względny luz i ręka wchodziła mniej więcej ponad kostki palców. Ale wszystko to może zdyskwalifikować zbędnie wszyta w dziwny wzór, ozdobna nić, lub inne kontrastujące dodatki. No chyba, że ktoś lubi wizerunek hello kitty, serduszka lub inne cyrkonie, nie wnikam.
Dalej, uwaga na nogawki. O ozdobnikach mówić nie będę. Najgorsza jest część od kostki do najgrubszego miejsca łydki. Jeżeli koniec nogawki uparcie podąża z krzywizną owego mięśnia, nie radzę...wiemy o co chodzi? Wiemy, cieszę się. Może jakiś facet tu wpadnie i się mu to przyda. Dałbym jeszcze przykłady, ale hmm...nie chce mi się. I jeszcze podsumuję: dupa w tym wygląda genialnie. XD (najważniejsze to mieć dystans do siebie ;3 )
Nie wiem, jak długo w tym siedzę. Najgorsze jest to, że to potrafi być niebezpieczne. Znaczy, "siedzenie" w ciuchach. Prawie jak hobby, ale bardziej chyba uzależnienie. Chyba i tak miałem zamiar kiedyś to zrobić, więc potwierdzę to, używając swojej szafy, która w ciągu kilku miesięcy się trochę zapełniła...pochwalę się. ;P Szafa to nieduża, taka tam, od podłogi do sufitu, przesuwana i z lustrem, ale do dyspozycji mam dwie półki i część na wieszaki. Przy okazji sam się dowiem, ile tego mam...
Niebieskie, czyli spodnie:1. Diesel, rozm. na 14lat, jeans, granatowe, dość ciemne;
2+3(w jednej siatce). Rurki jeansowe zwykłe, drugie białe, z tajnego źródła ;3
4. Czarne Kappahl/LabIndustries, dział dziecięcy, 164;
5. Szare rurki Zara, chłopięce, więc nieliczne w mojej szafie, 164 ale oni zawsze mają większe...rozwalony zamek.
6. Czarne w kratę, Zara, 164, ten sam przypadek jak wyżej - nieliczne :D
7. Lee, białe, rzadko widują światło dzienne. Jak wyżej.
8. Mój zakup z Zary, fajne w kolorze niebieskiego jeansu, jak wyżej. Z tych na pewno jestem zadowolony.
9. To co 4., ale 170.
7. Lee, białe, rzadko widują światło dzienne. Jak wyżej.
8. Mój zakup z Zary, fajne w kolorze niebieskiego jeansu, jak wyżej. Z tych na pewno jestem zadowolony.
9. To co 4., ale 170.
10. Benetton, ktoś kupił dla synka nie wiedząc, że dziewczęce(allegro)...chinosy, 160, prawie zapomniane.
11. Czarne, materiałowe, H&M, Sqin, 164.
12. Bez komentarza... Niebieskie takie, XS, chce ktoś?
13. Tak w ogóle tu wiszą te już spoza działu dziecięcego. Fioletowe, Terranova( ;o ), XXS...
14. Zara, 36, dość ciemny granat, dorwane w lumpie. ^^
14. Zara, 36, dość ciemny granat, dorwane w lumpie. ^^
15. Nie spodziewałem się, aż tak źle, aż tyle tego? O.O Ostatni nabytek ze spodni, niebieskie, Garcia, 26. Jedynym udziwnieniem są przednie kieszenie.. -.-'
16. I tu powrót. H&M, Super Sqin, 164, czarny jeans.
16. I tu powrót. H&M, Super Sqin, 164, czarny jeans.
Zielone, czyli T-shirty:
1. Jakaś bluzka `pożyczona` od MSDMT. Tak jakoś..
2-6. Reporter Young, 164-170, raczej nie ma co opisywać, kolory widać, a nadruki to swoją drogą. 4. to Hot-Oil, najbardziej przeze mnie ceniona, głównie za nadruk i aplikacje.
7+8. T-shirty z Cropp-a, Rabbids, biały i jasnoniebieski "Let the show begin!"...fajne te króliki są :D
9. T-shirt kupiony razem z 8., traktuję to jako zestaw. Nadruk ma coś wspólnego z rowerami, a ja lubię jeździć ;P
10-13. Ostatnio kupione, cztery białe T-shirty z NewYorker-a; dwie XS i dwie S. Do kompletu mam pisaki do ubrań z Cropp-a, reszta chyba jasna. ^^
10-13. Ostatnio kupione, cztery białe T-shirty z NewYorker-a; dwie XS i dwie S. Do kompletu mam pisaki do ubrań z Cropp-a, reszta chyba jasna. ^^
MSDMT - młodszy syn dziewczyny mojego taty...
Widoczna zielona bluzka z długim, potem za nią, a przed spodniami 16., są jeszcze dwie, biała i czarna. Bluzek z długim mam właśnie mało...
Pomarańczowe, czyli bluzy:
1. Biała bluza z Cropp-a, mój pierwszy ever nabytek w tym sklepie. M, z nadrukowanym ichnim logo, rozpinana, bez fajerwerków.
2. Bluza kupiona z powodu znanego mnie i jeszcze jednej osobie oraz tego, że chciałem sobie bluzę kupić, ale ten jeden fakt o tym ostatecznie zadecydował. :3 Niebieska, biały nadruk dumnie ujawniający nazwę producenta - Reporter 94, czyli ten Young.
3. Podobnie jak wyżej, seledynowa bluza H&M z działu dziecięcego, 170, BASIC - bez nadruków, zwykła bluza...ale jednak niezwykła. ^^
3. Podobnie jak wyżej, seledynowa bluza H&M z działu dziecięcego, 170, BASIC - bez nadruków, zwykła bluza...ale jednak niezwykła. ^^
4. Najnowszy nabytek, Cropp, czarno-niebieska z jedną kieszenią, światła dziennego jeszcze nie widziała... :P
5. Hot-Oil, specyficzny niebieski, już dość wysłużona, z zapinanymi kieszeniami. Jedna z tzw. pierwszych(druga to 6.), nie wiem, jak to wyjaśnić. ;p
5. Hot-Oil, specyficzny niebieski, już dość wysłużona, z zapinanymi kieszeniami. Jedna z tzw. pierwszych(druga to 6.), nie wiem, jak to wyjaśnić. ;p
6. Biała bluza Reporter Young, pierwsza, którą jakoś tak sam kupiłem, specjalnie za dużą jak na tamte czasy, 170. Ciekawy design, bez kieszeni, co czasem jest niewygodne.
7. Wspominana wcześniej szara bluza. Trochę szmatkowata, taka cienka coś, przyduża, ale co tam. Fruit of the loom.
W tym wszystkim pominąłem najmniej znaczące rzeczy. Koszule czy ubrania, które założę raz na ruski rok. Pod niebieską 4. są na przykład spodnie, które miały iść na prezent, ale...nie chce mi się o tym mówić. A nad niebieską 1....bez sensu mówić. :D Mam dwa fullcapy, ale noszę tylko ten po prawej, Atlanta Braves, New Era Authentic, rozmiaru nie chce mi się sprawdzać ale dość duży.. :P Drugi dał mi kolega, jeszcze większy, więc nie bardzo na mnie.
Czasem się jeszcze śmieję, że z mojej szafy niejedna dziewczyna by się ubrała :D
Ktoś by zapytał, czemu trzymam dużo rzeczy w reklamówkach? Bo tak. :D W tym wszystkim jest pewien porządek. Wiem, co gdzie jest, gdzie szukać danej rzeczy, a jak wyciągam coś to nie ciągnę razem z tym innej rzeczy. Po prostu wiem, co jest od czego. ^^ A zresztą, to je ja, tego nie ogarniesz. ;3
W ogóle, powoli wyczuwam hejty, dziwne myśli, krzywe spojrzenia... Coś już o tym pisałem wyżej. Cóż, ja po prostu o siebie dbam, patrzę na to, jak wyglądam. No i przy okazji rozumiem przez jakie męczarnie dziewczyny przechodzą...;d Ehh, jutro znowu mnie czeka koszenie trawnika na twarzy...
W ogóle, powoli wyczuwam hejty, dziwne myśli, krzywe spojrzenia... Coś już o tym pisałem wyżej. Cóż, ja po prostu o siebie dbam, patrzę na to, jak wyglądam. No i przy okazji rozumiem przez jakie męczarnie dziewczyny przechodzą...;d Ehh, jutro znowu mnie czeka koszenie trawnika na twarzy...
Kurde, pisać jeden post cały dzień...WTF, no nieźle. XD
Ale już widzę, co to będzie...biedne moje kochane Martensy...;c
~~~
* - znaczy, takiej kiełbasy. Śląska często ląduje na grillu, a tymczasem wcale się na niego nie nadaje. XD
czwartek, 24 października 2013
#0x000D: Strange memory of a strange dream.
«Ta cisza, że nie pisałem...
Dziś...dziś miałem sen. I dziwne, pamiętam go. Moje sny są jakieś takie dziwne, bo w chwili, gdy się coś dzieje, możesz zaraz być zupełnie gdzie indziej, lub być zupełnie kimś innym, lub nagle zaczynasz szukać czegokolwiek, w co możesz się ubrać i oczywiście nie znajdujesz, i...latasz po całej wygenerowanej scenografii zupełnie...nagi? Taak. Tego typu snów nienawidzę, ale miewałem je ostatnio jedynie, gdy byłem dużo młodszy.
Dzisiejszy sen, nie pamiętam, jak i kiedy się zaczął.
Jestem, widzę, widzę otoczenie, widzę z perspektywy pierwszej osoby, czuję...tak, to ja. Jestem gdzieś...to miejsce trochę przypomina jedną z ulic mojego miasta, być może ul. B. Chrobrego, przy przystanku autobusowym. Czemu tam jestem? Nie wiem, nawet o tym nie myślę. Tylko, co ja robię? Czemu... Stoję, w ręku mam nożyczki, jestem w pobliżu kosza na śmieci.. Odcinam sobie grzywkę. Po całości. Dużą jej część. Czuję złość, powierzchownie... Kępy włosów garściami wrzucam do śmietnika, patrząc na nie takim specyficznym wzrokiem, jakby nie do opisania... Jakby coś sterowało mną... Patrzę, jak wrzucam, kurde, dużo tego. Lekko połyskujący brąz, tak, to mój kolor włosów. Żal, staram się go nie odczuwać.. W głębi...coś... Smutek, cichy, wyszeptany krzyk, wiem, mogę tego żałować.. Chyba żałuję, ale staram się o tym nie myśleć. Chciałem tego, chyba... Prawdopodobnie tak miało być. Nie wiem...zupełnie przecież o tym nie myślę.
«Nagle nic. Zabrakło tuszu w drukarce na wydrukowanie scenariusza, taśmy w kamerze do nagrania filmu, energii do zasilenia komputerów generujących przestrzeń, przestały działać...a nie, przecież tylko się restartują, tam w kamerze zmieniają taśmę, a w drukarce uzupełniają tusz...»
Jestem, znowu. Widzę trochę inaczej przez moment, jakby obserwator, ale za chwilę to znowu ja. Jestem...nie. Nie tylko ja tu występuję. Hmm, to miejsce...miejsce przypomina boisko. Duży obszar trawiasty. Jest nas grupa młodych ludzi, nie jestem tylko sam, ja. Część z "nas", w tym ja, siedzi, jakby, na trawie. Druga część stoi, pochyla się nad nami. Pochylają się trochę w sposób, jakby mieli zaraz rozpocząć rozgrywkę w rugby. Nie. To nie to. Wszyscy jesteśmy jakoś ubrani, trochę jakby na w-f, ale nie wiem, bo jako obserwator zauważyłem jedynie t-shirty. Nikt nie ma na sobie nic ciemnego. My siedzimy, a oni się nad nami pochylają.. "Kurde, o co chodzi?" ...
Nagle już wiem. Coś żują. Wypluwają to na nas. Przeżuwają. Jakaś masa...masa przypominająca przeżutą bułkę. Miała pewnie na mnie spaść. Kurde, jakim cudem, dużo tego, przybywa... Nie spadła. Spadła obok. Patrzę na nią...taka mała kupka czegoś. I...
I nagle...pomysł. Chyba zaczynam kontrolować sytuację. Mogę myśleć...pomysł. A gdyby tak... Jakoś bez zastanowienia biorę tego garść... Garść "masy" i używam tego przeciwko "nim". Taak, nie mogłem nic lepszego wymyślić. Perfidnie, na złość, czochram krótkie włosy tego, który nade mną stoi, wcierając tym samym to "coś" mu we włosy...paskudząc górną część jego głowy...łba...nie wiem, czy paskudnego, nawet twarzy nie widziałem. I nagle...nagle wszyscy zaczynają robić to samo, tak jak mogą, choć "oni" próbują się przed tym ustrzec. Robi się bałagan, burda, przepychanka. Chyba dziwne, bo mnie najmniej się dzieje. Ale...naprawdę fajna przepychanka, fajny bałagan, fajna burda..."zabawa".
...i nie było nic nowego...
...to była tylko cisza przed burzą.»
~~~
Dziś...dziś miałem sen. I dziwne, pamiętam go. Moje sny są jakieś takie dziwne, bo w chwili, gdy się coś dzieje, możesz zaraz być zupełnie gdzie indziej, lub być zupełnie kimś innym, lub nagle zaczynasz szukać czegokolwiek, w co możesz się ubrać i oczywiście nie znajdujesz, i...latasz po całej wygenerowanej scenografii zupełnie...nagi? Taak. Tego typu snów nienawidzę, ale miewałem je ostatnio jedynie, gdy byłem dużo młodszy.
Dzisiejszy sen, nie pamiętam, jak i kiedy się zaczął.
• • •
Jestem, widzę, widzę otoczenie, widzę z perspektywy pierwszej osoby, czuję...tak, to ja. Jestem gdzieś...to miejsce trochę przypomina jedną z ulic mojego miasta, być może ul. B. Chrobrego, przy przystanku autobusowym. Czemu tam jestem? Nie wiem, nawet o tym nie myślę. Tylko, co ja robię? Czemu... Stoję, w ręku mam nożyczki, jestem w pobliżu kosza na śmieci.. Odcinam sobie grzywkę. Po całości. Dużą jej część. Czuję złość, powierzchownie... Kępy włosów garściami wrzucam do śmietnika, patrząc na nie takim specyficznym wzrokiem, jakby nie do opisania... Jakby coś sterowało mną... Patrzę, jak wrzucam, kurde, dużo tego. Lekko połyskujący brąz, tak, to mój kolor włosów. Żal, staram się go nie odczuwać.. W głębi...coś... Smutek, cichy, wyszeptany krzyk, wiem, mogę tego żałować.. Chyba żałuję, ale staram się o tym nie myśleć. Chciałem tego, chyba... Prawdopodobnie tak miało być. Nie wiem...zupełnie przecież o tym nie myślę.
•
«Nagle nic. Zabrakło tuszu w drukarce na wydrukowanie scenariusza, taśmy w kamerze do nagrania filmu, energii do zasilenia komputerów generujących przestrzeń, przestały działać...a nie, przecież tylko się restartują, tam w kamerze zmieniają taśmę, a w drukarce uzupełniają tusz...»
•
Jestem, znowu. Widzę trochę inaczej przez moment, jakby obserwator, ale za chwilę to znowu ja. Jestem...nie. Nie tylko ja tu występuję. Hmm, to miejsce...miejsce przypomina boisko. Duży obszar trawiasty. Jest nas grupa młodych ludzi, nie jestem tylko sam, ja. Część z "nas", w tym ja, siedzi, jakby, na trawie. Druga część stoi, pochyla się nad nami. Pochylają się trochę w sposób, jakby mieli zaraz rozpocząć rozgrywkę w rugby. Nie. To nie to. Wszyscy jesteśmy jakoś ubrani, trochę jakby na w-f, ale nie wiem, bo jako obserwator zauważyłem jedynie t-shirty. Nikt nie ma na sobie nic ciemnego. My siedzimy, a oni się nad nami pochylają.. "Kurde, o co chodzi?" ...
Nagle już wiem. Coś żują. Wypluwają to na nas. Przeżuwają. Jakaś masa...masa przypominająca przeżutą bułkę. Miała pewnie na mnie spaść. Kurde, jakim cudem, dużo tego, przybywa... Nie spadła. Spadła obok. Patrzę na nią...taka mała kupka czegoś. I...
I nagle...pomysł. Chyba zaczynam kontrolować sytuację. Mogę myśleć...pomysł. A gdyby tak... Jakoś bez zastanowienia biorę tego garść... Garść "masy" i używam tego przeciwko "nim". Taak, nie mogłem nic lepszego wymyślić. Perfidnie, na złość, czochram krótkie włosy tego, który nade mną stoi, wcierając tym samym to "coś" mu we włosy...paskudząc górną część jego głowy...łba...nie wiem, czy paskudnego, nawet twarzy nie widziałem. I nagle...nagle wszyscy zaczynają robić to samo, tak jak mogą, choć "oni" próbują się przed tym ustrzec. Robi się bałagan, burda, przepychanka. Chyba dziwne, bo mnie najmniej się dzieje. Ale...naprawdę fajna przepychanka, fajny bałagan, fajna burda..."zabawa".
•
Idę. Jestem w jakimś pomieszczeniu. Obok mnie jest ktoś jeszcze. Chłopak. Idziemy razem. Mówię coś. Rozmawiamy. Chyba... Blee, jestem ubabrany po łokcie w tej dziwnej masie. Chyba wygraliśmy. Idziemy gdzieś, widzę zlew, umywalkę. Idziemy się umyć. Nie wiem, chyba nie mam koszulki, bo jej nie czuję, a nie zauważam rękawów. Oboje jesteśmy zadowoleni, radośni. W ogóle, nie tylko my, bo jesteśmy całą grupą. Myślę lub rozmawiam, "Ehh, muszę ręce całe umyć, ale...co tam, pomyśleć co tamci mają...haha :D" Pozytywne nastawienie...chyba aż nim tryskam. Podchodzę do zlewu, odkręcam wodę, czyszczę się. Chyba dalej rozmawiamy. Mija dłuższa chwila. Nie wiem, czy to lustro tam było, ale patrzę teraz w nie, widzę "siebie", przyglądam się, kurde...
•
«Ten obraz momentalnie zmienił rzeczywistość. Nie, nie tą w śnie. Tą moją, prawdziwą.»
•
«To, co widzę, kogo widzę... Jeszcze teraz nie wierzę. Jak to opisać? Kurde.
Chłopak. Włosy w kolorze głębokiej czerni, sięgające jeszcze poniżej ramion, gdzieś około piersi, długie, proste. Fryzura, jakby stworzył ją najdroższy fryzjer na świecie, artysta. Nie ma przedziałka. Jest fantazyjna grzywka, postrzępiona, skierowana w prawo. Włosy na samej głowie podobnie, nie są przylizane, są pełne objętości, niespecjalnie wydają się długie, szkoda byłoby założyć czapkę na nie, bo wszystko jest swego rodzaju artystycznym nieładem. Włosy opadające na ramiona, ich końcówki, też nie są równe. Wszystko doprowadzone do perfekcji. Widok...widok trochę pewnie, jak z anime. Zastanawiam się jedynie, "Tylko...tylko jak to? Przecież pamiętam, jak stojąc gdzieś, obcinałem sobie grzywkę...a przecież tu ona jest...ehh." Wyglądało to na to, jakbym z tą samą świadomością uczestniczył w dwóch, różnych snach(...).
W każdym razie, widzę super gościa. Przystojniak, na swój sposób. Fryzurą jaram się jak królik sałatą. Widzę właściwie siebie, takiego, jak miałbym wyglądać. Jak chciałbym wyglądać. To mi już nie da spokoju. W tym momencie sen się urywa...»
Nie wiem. Może to miał być już koniec, a może coś sprawiło, że się urwał. Może to był budzik..ehh, nie wiem. Gdy ostatecznie wstałem dziś około siódmej, pamiętałem właśnie to, co wyżej. W głowie miałem ciągle ten widok, nadal go mam. Chciałbym umieć to narysować, ale nie potrafię. Trudno. W każdym razie, wiem jedno...
• • •
Nie wiem. Może to miał być już koniec, a może coś sprawiło, że się urwał. Może to był budzik..ehh, nie wiem. Gdy ostatecznie wstałem dziś około siódmej, pamiętałem właśnie to, co wyżej. W głowie miałem ciągle ten widok, nadal go mam. Chciałbym umieć to narysować, ale nie potrafię. Trudno. W każdym razie, wiem jedno...
Poświęcę się i zrobię to.. Być może będzie wymagało to kilku udziwnień.
Ten jeden raz przefarbować tą szopę.
I pewnie będę musiał zainwestować w prostownicę..
Cholernie dbać o swoje włosy.
A mówiąc krócej i ogólnie,
w sprawach głowy i fryzury, będę musiał być trochę, jak dziewczyna,
nauczyć się tego, co one mają od zawsze opanowane. :P
To znaczy...
Od dziś zapuszczam włosy. ^^
poniedziałek, 21 października 2013
#0x000C: `Think I'm happier now.`
Dni bywają dziwne. Ale **** jest dobrze!...tylko ten zmienny nastrój, te huśtawki... Staram się nie myśleć. Staram się nie przejmować. STARAM SIĘ NIE MYŚLEĆ I NIE PRZEJMOWAĆ. NIEPOTRZEBNIE. Mówię "chyba", ale nawet jakbym tego nie napisał to też nie kłamię, daję radę. Tylko, co tu pisać...
Wchodzę, z myślą, że coś napiszę. Nowy post. Tytuł...kurde, który to już? Muszę wrócić i sprawdzić...aaa, teraz 0x000C, liczę na palcach, dwunasty, już myślałem, że trzynasty...nie wiem, czemu. Otwieram "post bez tytułu". Wpisuję tytuł. Piszę.
Wrócił mi apetyt na słodycze. Tak bardzo wrócił, że aż przesadziłem. W ciągu dnia zacząłem i na dniu muszę skończyć, nie chcę być chory. Starczy mi tego, starczy mi zmartwień i problemów. Muszę wrócić do "starego, dobrego siebie".
Ten dzień...ten dzień był dobry. Może i straciłem potem humor...ale muszę z powrotem odnaleźć mój optymizm, który zgubiłem. Spełniło się moje malutkie marzenie. Po tak długim dla mnie czasie, spotkałem się z jedną z tych osób, za które oddałbym życie, spotkałem się z nią. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz się tak cieszyłem. Byłem jak dziecko. Dosłownie. Nie potrafiłem się specjalnie skupić, ale starałem się wszystko usłyszeć, wysłuchać, o czym rozmawialiśmy, po prostu tak bardzo się cieszyłem. I znowu nie wiem, co więcej powiedzieć, napisać. Sam też nie wiedziałem, czy mam co powiedzieć, o czym porozmawiać...przy niej zawsze nic się nie liczy, tak mało się u mnie dzieje, tak zupełnie nie mam już problemów. S., dziękuję Ci.
Choć jest jeszcze wiele rzeczy, których nie rozumiem. Staram się, ale to do mnie nie dociera, zwykle chodzi o błahe sprawy, w stylu, czemu mi nie dasz linka...przecież sam sobie go mogę wziąć, ale nie, poczekam, nie zrobię tego. Powstrzymam swoją dociekliwość, upartość, zgodzę się na jej, znaczy - Twoją wolę. Nie mogę taki być.
:)
Cieszę się. Naprawdę się cieszę. Naprawdę się cieszę, że zaprosiłem na studniówkę Ciebie, a nie kogokolwiek innego. (Nawet mógłbym to ująć tak, że jestem dumny, zadowolony z tego.) Bez sensu tylko, że powiedziałem, że na 99%...przecież nie zmienię Ciebie dla nikogo. Powinienem od razu Cię oficjalnie zaprosić. Muszę o tym pamiętać.
I jeszcze o czymś. Ale to nie ucieknie, a studniówka może.
Czy coś jeszcze? Jest mi łatwiej. Dążę w takiej nadziei. Ostatecznie nie wiem, ale PIERDOLIĆ MOJĄ NIEWIEDZĘ I NIEPEWNOŚĆ. :D
Wchodzę, z myślą, że coś napiszę. Nowy post. Tytuł...kurde, który to już? Muszę wrócić i sprawdzić...aaa, teraz 0x000C, liczę na palcach, dwunasty, już myślałem, że trzynasty...nie wiem, czemu. Otwieram "post bez tytułu". Wpisuję tytuł. Piszę.
Wrócił mi apetyt na słodycze. Tak bardzo wrócił, że aż przesadziłem. W ciągu dnia zacząłem i na dniu muszę skończyć, nie chcę być chory. Starczy mi tego, starczy mi zmartwień i problemów. Muszę wrócić do "starego, dobrego siebie".
Ten dzień...ten dzień był dobry. Może i straciłem potem humor...ale muszę z powrotem odnaleźć mój optymizm, który zgubiłem. Spełniło się moje malutkie marzenie. Po tak długim dla mnie czasie, spotkałem się z jedną z tych osób, za które oddałbym życie, spotkałem się z nią. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz się tak cieszyłem. Byłem jak dziecko. Dosłownie. Nie potrafiłem się specjalnie skupić, ale starałem się wszystko usłyszeć, wysłuchać, o czym rozmawialiśmy, po prostu tak bardzo się cieszyłem. I znowu nie wiem, co więcej powiedzieć, napisać. Sam też nie wiedziałem, czy mam co powiedzieć, o czym porozmawiać...przy niej zawsze nic się nie liczy, tak mało się u mnie dzieje, tak zupełnie nie mam już problemów. S., dziękuję Ci.
Choć jest jeszcze wiele rzeczy, których nie rozumiem. Staram się, ale to do mnie nie dociera, zwykle chodzi o błahe sprawy, w stylu, czemu mi nie dasz linka...przecież sam sobie go mogę wziąć, ale nie, poczekam, nie zrobię tego. Powstrzymam swoją dociekliwość, upartość, zgodzę się na jej, znaczy - Twoją wolę. Nie mogę taki być.
:)
Cieszę się. Naprawdę się cieszę. Naprawdę się cieszę, że zaprosiłem na studniówkę Ciebie, a nie kogokolwiek innego. (Nawet mógłbym to ująć tak, że jestem dumny, zadowolony z tego.) Bez sensu tylko, że powiedziałem, że na 99%...przecież nie zmienię Ciebie dla nikogo. Powinienem od razu Cię oficjalnie zaprosić. Muszę o tym pamiętać.
I jeszcze o czymś. Ale to nie ucieknie, a studniówka może.
Czy coś jeszcze? Jest mi łatwiej. Dążę w takiej nadziei. Ostatecznie nie wiem, ale PIERDOLIĆ MOJĄ NIEWIEDZĘ I NIEPEWNOŚĆ. :D
nooo....
So what..?
`Back to normal.`
sobota, 19 października 2013
#0x000B: "Let's begin."
Zacznijmy od początku. Nie no, po prostu nie wiem, co napisać. Jakoś żyję, jakoś ciągnę, i mam zamiar ciągnąć dalej. Prawdopodobnie przede mną cztery trudne miesiące, ale tym razem już nie samotne. Muszę z powrotem stać się optymistą. Bo inaczej nie będę potrafił sobie poradzić. Bo...
JEST DOBRZE.
A moi najbliżsi tym bardziej mnie w tym przekonaniu upewnią. ♥
#0x000A: ...
Nie wiem. Miałem pisać o jakichś problemach. Mogłem też napisać o swojej najważniejszej decyzji, jakiej dokonałem. Nie chcę już o tym myśleć, nie chcę do tego wracać, to było, trzeba zacząć od nowa. Mam mieszane - ambiwalentne uczucia... Rozmyślanie nad przeszłością będzie bez sensu. Teraz czuję, że jest nieco lepiej, i powinno być jeszcze lepiej, coraz lepiej. Potrzebuję tylko wsparcia od swych przyjaciół, bo może być mi czasem trudno. Głupio i dziwnie byłoby o to prosić, ale z drugiej strony bez sensu myślę, że tego nie będzie. Znają mnie, mogę na nich liczyć, nie muszę nawet nic mówić. Wystarczy, że się z nimi spotkam, to już się czuję lepiej. Niepotrzebnie szukam dziury tam, gdzie jej zwykle nie ma i to jest mój największy błąd. Ale boję się ich stracić.
Tęsknię za Wami. Nawet...już nawet w chwili, gdy musimy się pożegnać i iść do swoich domów, gdy następny dzień się zbliża. Nigdy nie chcę iść, nigdy nie chcę, żeby któreś z Was musiało już iść, nie chcę, by dzień się kończył...
Tęsknię za Wami. Nawet...już nawet w chwili, gdy musimy się pożegnać i iść do swoich domów, gdy następny dzień się zbliża. Nigdy nie chcę iść, nigdy nie chcę, żeby któreś z Was musiało już iść, nie chcę, by dzień się kończył...
S., dawno Cię nie widziałem, dawno się nie spotkaliśmy i nie spędziliśmy razem kilku chwil. Brakuje mi tego, brakuje mi naszych rozmów, brakuje mi Ciebie. Z całego, szczerego serca. Tęsknię, bardzo. Naprawdę. ♥
#0x0009: "Dear G. (...)"
Kochana G.,
Poznałem Cię, gdy już trochę znałem S. i tak samo się z tego cieszę. Nie będę uciekał od przyznania się, że jesteś drugą osobą, której mogę wszystko powiedzieć i która wie, jak mnie pocieszyć, czasem ogarnąć.
Dokładnie nie wiem, jak nam to wszystko wyszło... Tak samo, jak z naszą wspólną przyjaciółką, tak i z Tobą uwielbiam spędzać czas, niekoniecznie czynnie, tak samo uwielbiam przesiadywać u Ciebie, tak samo czuję się jak w domu, nawet lepiej. Razem z S. jesteście jedynymi osobami, które mnie do tej pory doceniły i się o mnie potrafią tak zatroszczyć. I tak samo się uśmiecham, gdy pomyślę o Tobie i o tych wspólnych momentach. ;)
Mógłbym się przyznać, że mając całą dyskografię Strachów Na Lachy, dopiero gdy pokazałaś mi kilka ich piosenek, zacząłem ich słuchać, zabrałem się za wszystkie płyty i przyznaję, że fajnie grają, nawet trochę mnie to wciągnęło, bo w momencie jak to piszę, właśnie z głośników od komórki leci jedna z ich piosenek. Drugie, nie spodziewałem się, że będziesz fanką happysadu, lub może inaczej, że po prostu ich lubisz.
Za specjalnie nie wiem, co pisać. Ostatnio, gdy zaczynałem być bliski depresji, miałem wrażenie, że wiem, ten stan podsuwał mi różne myśli. Ale dobrze, że już tego nie ma...jeszcze nigdy jak wtedy, nie było tyle "radości" w moim głosie. Ostatnio też jeszcze coś się między nami popsuło i długo się przymierzałem, bo nie dopuścił bym do sytuacji, w której przeszedłbym obok tego obojętnie. Wiem, po prostu nagrzebałem. Ale, to samo, co Ty byś mi pewnie powiedziała - trudno, było, ale teraz to teraz i nie ma co się przejmować, jest dobrze. No i do tego samego doszedłem, jeżeli chodzi o S. Jest dobrze. Bez sensu się przejmuję, muszę przestać, bo tylko się pogrążam. No i muszę przyznać, Ty też miałaś rację.
Cieszę się. Że Cię poznałem, że jesteś, po prostu. Dziękuję. Boję się Tobie wprost powiedzieć, że też Cię kocham, na swój sposób, ale tak właściwie o tym wiesz i nie muszę mówić, jak i skąd..na pewno to widać, czuć. :P ;) W końcu jesteś moją równie najlepszą przyjaciółką. c: I dla mnie jesteś równie wyjątkowa.
Poznałem Cię, gdy już trochę znałem S. i tak samo się z tego cieszę. Nie będę uciekał od przyznania się, że jesteś drugą osobą, której mogę wszystko powiedzieć i która wie, jak mnie pocieszyć, czasem ogarnąć.
Dokładnie nie wiem, jak nam to wszystko wyszło... Tak samo, jak z naszą wspólną przyjaciółką, tak i z Tobą uwielbiam spędzać czas, niekoniecznie czynnie, tak samo uwielbiam przesiadywać u Ciebie, tak samo czuję się jak w domu, nawet lepiej. Razem z S. jesteście jedynymi osobami, które mnie do tej pory doceniły i się o mnie potrafią tak zatroszczyć. I tak samo się uśmiecham, gdy pomyślę o Tobie i o tych wspólnych momentach. ;)
Mógłbym się przyznać, że mając całą dyskografię Strachów Na Lachy, dopiero gdy pokazałaś mi kilka ich piosenek, zacząłem ich słuchać, zabrałem się za wszystkie płyty i przyznaję, że fajnie grają, nawet trochę mnie to wciągnęło, bo w momencie jak to piszę, właśnie z głośników od komórki leci jedna z ich piosenek. Drugie, nie spodziewałem się, że będziesz fanką happysadu, lub może inaczej, że po prostu ich lubisz.
Za specjalnie nie wiem, co pisać. Ostatnio, gdy zaczynałem być bliski depresji, miałem wrażenie, że wiem, ten stan podsuwał mi różne myśli. Ale dobrze, że już tego nie ma...jeszcze nigdy jak wtedy, nie było tyle "radości" w moim głosie. Ostatnio też jeszcze coś się między nami popsuło i długo się przymierzałem, bo nie dopuścił bym do sytuacji, w której przeszedłbym obok tego obojętnie. Wiem, po prostu nagrzebałem. Ale, to samo, co Ty byś mi pewnie powiedziała - trudno, było, ale teraz to teraz i nie ma co się przejmować, jest dobrze. No i do tego samego doszedłem, jeżeli chodzi o S. Jest dobrze. Bez sensu się przejmuję, muszę przestać, bo tylko się pogrążam. No i muszę przyznać, Ty też miałaś rację.
Cieszę się. Że Cię poznałem, że jesteś, po prostu. Dziękuję. Boję się Tobie wprost powiedzieć, że też Cię kocham, na swój sposób, ale tak właściwie o tym wiesz i nie muszę mówić, jak i skąd..na pewno to widać, czuć. :P ;) W końcu jesteś moją równie najlepszą przyjaciółką. c: I dla mnie jesteś równie wyjątkowa.
...tylko żeby zaraz mi się nie oberwało, że kogokolwiek tu dyskryminuję, nie jest tak. ;>
Kończę już, bo brak mi pomysłów. Chciałbym jeszcze tylko Ci podziękować(ponownie) za ten podarunek od Ciebie, znaczy spodnie...wiesz, zgredek dostał skarpetkę ^^ Naprawdę się z nich cieszę, Dziękuję. ;3 :D Za Tobą też potrafię tęsknić.
Trzymaj się mocno i ciepło, kochana(i wyjątkowa ;) ).
Trzymaj się mocno i ciepło, kochana(i wyjątkowa ;) ).
#0x0008: Holidays are over... Back to school.
Budzimy się, budzimy!
Niech to, kurwa, znowu szkoła... Cóż, damy radę. Rozpoczęcie jakoś wyszło, bez fajerwerków i gejzerów, fontann i innych kolejek górskich, jak zawsze. Z tamtego dnia dużo nie pamiętam, minął. W klasie się coś zmieniło, bo nie wszyscy byli w komplecie, kilku osobom się nie udało, ktoś zrezygnował, ktoś powtarza. Spojrzałem aż w kalendarz, z nadzieją, że coś mi się przypomni...niestety nic.
Jakoś tego miesiąca września, poznałem pewną grupkę, właściwie to się do nich dokolegowałem, jednego gościa znałem, takie tam, punki i inni, nie znam się specjalnie na subkulturach. Fajnie, bo miałem przez pewien okres z kim spędzać czas, ale czy ja wiem, czy cokolwiek z tego wyszło? Nie chce mi się starać o ludzi, którym tak, czy tak jestem obojętny, potrwało to mniej niż miesiąc i nabrałem jakiejś niechęci do nich, choć nic do tych osób nie mam...ale przy okazji poznałem kilka osób, kilka z nich chodzi do mojej szkoły i można powiedzieć im "cześć", po prostu czuję się taki fajny, taki feeeejm, że ja pierdolę. :D
2. It's over. Fuck everything. I won't allow myself to be a loser. I won't allow them. Let the show begin!
Taaak. Achh, jak sobie pomyślę, że przez całe trzy lata się dawałem, byłem za miły dla nich. To koniec, tego już nie ma, mam was w dupie. Wracam do szkoły a tu nagle się na mnie uwzięliście, co? No kurwa... To, że jestem niski, ubieram się, jak się ubieram, choć tak naprawdę jestem jedyną osobą w klasie, która o siebie dba, nie oznacza, że nie jestem groźny. Koniec kurwa jebanej zabawy z wami. Teraz dopiero pokażę. Może ze dwie, trzy osoby, a tak to wszyscyście jedne i te same tępe huje i debile. O, patrzcie, napisane przez "samo h" i nie podkreśla, że błąd! .____. Tylko nadejdzie okazja, a będzie ciekawie, wręcz zabawnie. Najwyżej mnie wypierdolą ze szkoły, choć to nie będzie moja wina, a jeden dyrcio mnie lubi...huuj, co mi tam, najwyżej kurwa, trudno. Co prawda w to nie wierzę, ale... Przynajmniej będę miał satysfakcję. Pierdolcie się wszyscy. Szkoła się skończy, skończycie się i wy.
Mam swych przyjaciół, są najlepsi, kocham ich wszystkich i każdą osobę z osobna, na swój własny sposób.
A was debili, tępaków za *uja nie potrzebuję i jestem z tego dumny. Hasta la vista, motherfuckers.
Jedno mnie przeraża..: KLASA MATURALNA. ;__;
Niech to, kurwa, znowu szkoła... Cóż, damy radę. Rozpoczęcie jakoś wyszło, bez fajerwerków i gejzerów, fontann i innych kolejek górskich, jak zawsze. Z tamtego dnia dużo nie pamiętam, minął. W klasie się coś zmieniło, bo nie wszyscy byli w komplecie, kilku osobom się nie udało, ktoś zrezygnował, ktoś powtarza. Spojrzałem aż w kalendarz, z nadzieją, że coś mi się przypomni...niestety nic.
Jakoś tego miesiąca września, poznałem pewną grupkę, właściwie to się do nich dokolegowałem, jednego gościa znałem, takie tam, punki i inni, nie znam się specjalnie na subkulturach. Fajnie, bo miałem przez pewien okres z kim spędzać czas, ale czy ja wiem, czy cokolwiek z tego wyszło? Nie chce mi się starać o ludzi, którym tak, czy tak jestem obojętny, potrwało to mniej niż miesiąc i nabrałem jakiejś niechęci do nich, choć nic do tych osób nie mam...ale przy okazji poznałem kilka osób, kilka z nich chodzi do mojej szkoły i można powiedzieć im "cześć", po prostu czuję się taki fajny, taki feeeejm, że ja pierdolę. :D
2. It's over. Fuck everything. I won't allow myself to be a loser. I won't allow them. Let the show begin!
Taaak. Achh, jak sobie pomyślę, że przez całe trzy lata się dawałem, byłem za miły dla nich. To koniec, tego już nie ma, mam was w dupie. Wracam do szkoły a tu nagle się na mnie uwzięliście, co? No kurwa... To, że jestem niski, ubieram się, jak się ubieram, choć tak naprawdę jestem jedyną osobą w klasie, która o siebie dba, nie oznacza, że nie jestem groźny. Koniec kurwa jebanej zabawy z wami. Teraz dopiero pokażę. Może ze dwie, trzy osoby, a tak to wszyscyście jedne i te same tępe huje i debile. O, patrzcie, napisane przez "samo h" i nie podkreśla, że błąd! .____. Tylko nadejdzie okazja, a będzie ciekawie, wręcz zabawnie. Najwyżej mnie wypierdolą ze szkoły, choć to nie będzie moja wina, a jeden dyrcio mnie lubi...huuj, co mi tam, najwyżej kurwa, trudno. Co prawda w to nie wierzę, ale... Przynajmniej będę miał satysfakcję. Pierdolcie się wszyscy. Szkoła się skończy, skończycie się i wy.
Mam swych przyjaciół, są najlepsi, kocham ich wszystkich i każdą osobę z osobna, na swój własny sposób.
A was debili, tępaków za *uja nie potrzebuję i jestem z tego dumny. Hasta la vista, motherfuckers.
Jedno mnie przeraża..: KLASA MATURALNA. ;__;
...ale ciągniemy dalej.
#0x0007: The holidays.
Moja najlepsza przyjaciółka wyjechała na sporą część wakacji. Wiem jedno, tęskniłem, ale dawałem sobie radę jakoś. W ogóle, dostałem się na projekt unijny ze starostwa, więc odbywałem miesięczny staż w jakiejś firmie. Szczerze? Opierdalałem się na całego i dostałem za to kasę, czegóż chcieć więcej? :D
Przy okazji wakacji, nagle wyszło, że zaczęła budować się przyjaźń między mną, a przyjaciółką S., G. Cieszyłem się o tyle i cieszę, bo zwykle z czyimiś znajomymi się nie dogadywałem ani trochę, tu było zupełnie inaczej. Poznałem równie sympatyczną osobę. :3 I tak jakoś się złożyło, bo miałem jeszcze trochę problem z przeszłością. G. stała się jedyną osobą, której wszystko na ten temat opowiedziałem, w miarę spokojnie i dzięki temu poczułem, że już nie muszę, nie mam potrzeby więcej o tym mówić, pozbyłem się kamienia wiszącego na sercu. Potem już trudno było mi przywołać to samo, co mówiłem, jakby zostało to wymazane. Już się tym nie przejmuję, ciągnę dalej, żyję dalej. Dziękuję. Spędziliśmy wspólnie jakąś część wakacji, choć i tak zawsze brakowało mi jeszcze jednej osoby... Ku memu ucieszeniu, S. bywała kilka razy z powrotem w domu i mogliśmy się spotkać i starałem się, żeby mi to jakoś wystarczało, żeby najefektywniej wykorzystać chwilę...chyba nie do końca mi to wychodziło, chciałem trochę więcej, ale wiedziałem, że nie mogę przesadzać, nie tylko ja istnieję na tym świecie. Po prostu tęskniłem cały czas...zresztą ciągle tęsknię, ale wiem, że muszę trochę podejść do tego z dystansem, bo przez to może coś źle wyjść.
W ogóle, jeszcze przed wakacjami, w maju, miałem szkolne praktyki w zakładzie pracy, które odbywałem w Jeremiasie. I jakoś tak pewnego dnia mnie natchnęło, a nadchodziły imieniny S., wymyśliłem, że zrobię dla niej coś specjalnego. Hobbystycznie zajmuję się elektroniką i potrafię różne rzeczy wykonać...zrobiłem jej taki fajny napis...pierwsza taka rzecz, tak bardzo dopracowana, tak bardzo od serca i z sercem zrobiona. Szkoda tylko, że nie mogłem zobaczyć jej pierwszej reakcji, ale musiała się ucieszyć i jednocześnie nieco zdziwić :) Nie wiem tylko, jak obecnie toczą się jego losy, trochę szkoda by było, jeśli by leżał gdzieś w zakamarkach.
W wakacje wyjechałem, wraz z tatą i(niestety) bratem do rodziny w Gdańsku i szczerze, od roku 2009, jeśli był on rokiem, w którym miałem najlepsze wakacje, te teraz były jednymi z lepszych, choć to i tak już nie to samo. Tak dziwnie, bo przestajemy się wszyscy nawzajem rozumieć, dogadywać, każdy zaczyna mieć swoje życie, a przyjeżdżając tam zawsze chciałem spędzić ten czas z tą częścią rodziny, którą widzę raz na rok, właśnie w wakacje.
Raz przyjechałem do Poznania, bo "młodszy syn dziewczyny mojego taty" chciał, żebym z nim pojechał spotkać się z jakąś dziewczyną wyczajoną przez niego w internecie. Nocowaliśmy u niej. Przez ten czas układało mi się z nią lepiej niż mu, on schował się gdzieś w naszym cieniu, był zbędnym dodatkiem. Nie wiem czemu, opowiedziałem jej dużo o sobie, o swoim życiu, rzeczy, których normalnie bym nie powiedział na pierwszym spotkaniu...tak jakoś dziwnie się dogadywaliśmy. Haczyk był tu, że on stworzył fałszywą osobowość, a ona o tym nie wiedziała i ja miałem w tym uczestniczyć...przemyślałem wszystko i rankiem następnego dnia wyjaśniłem jej, jak wygląda rzeczywistość, nie chciałem jej oszukiwać, a tak jakoś dobrze się nam rozmawiało, więc...(...). Młodego "straciłem", jeżeli można to tak nazwać, bo tak naprawdę nigdy nie przywiązywałem do niego wagi, nie był moim kolegą ani członkiem rodziny tylko kimś, z kim rozmawiałem, spędzałem czas...nie uważałem tego za przyjaźń, choć czasem rozmawialiśmy też na bardziej poważne tematy. W tym roku strzeliło mu 13 lat, a aktualnie ostatecznie się na mnie obraził..trudno. Z dziewczyną mam kontakt tak "pi razy oko", czyli raz na ruski rok, czyli - prawie w ogóle, nie pamiętam, kiedy ostatnio rozmawialiśmy przez telefon. Na początku mi zależało, ale jakiekolwiek związki na odległość, gdzie nie mogę zwyczajnie wyjść z domu i zobaczyć drugiej osoby, nie są dla mnie.
Było to w przedostatnim tygodniu wakacji, jeśli dobrze pamiętam, lub przed-przedostatnim. Zresztą, to nie ma chyba znaczenia, było to było.
Z wakacji pamiętam jeden dzień, który przejdzie do historii..ale to pozostanie moją słodką tajemnicą. ;>
Przy okazji wakacji, nagle wyszło, że zaczęła budować się przyjaźń między mną, a przyjaciółką S., G. Cieszyłem się o tyle i cieszę, bo zwykle z czyimiś znajomymi się nie dogadywałem ani trochę, tu było zupełnie inaczej. Poznałem równie sympatyczną osobę. :3 I tak jakoś się złożyło, bo miałem jeszcze trochę problem z przeszłością. G. stała się jedyną osobą, której wszystko na ten temat opowiedziałem, w miarę spokojnie i dzięki temu poczułem, że już nie muszę, nie mam potrzeby więcej o tym mówić, pozbyłem się kamienia wiszącego na sercu. Potem już trudno było mi przywołać to samo, co mówiłem, jakby zostało to wymazane. Już się tym nie przejmuję, ciągnę dalej, żyję dalej. Dziękuję. Spędziliśmy wspólnie jakąś część wakacji, choć i tak zawsze brakowało mi jeszcze jednej osoby... Ku memu ucieszeniu, S. bywała kilka razy z powrotem w domu i mogliśmy się spotkać i starałem się, żeby mi to jakoś wystarczało, żeby najefektywniej wykorzystać chwilę...chyba nie do końca mi to wychodziło, chciałem trochę więcej, ale wiedziałem, że nie mogę przesadzać, nie tylko ja istnieję na tym świecie. Po prostu tęskniłem cały czas...zresztą ciągle tęsknię, ale wiem, że muszę trochę podejść do tego z dystansem, bo przez to może coś źle wyjść.
W ogóle, jeszcze przed wakacjami, w maju, miałem szkolne praktyki w zakładzie pracy, które odbywałem w Jeremiasie. I jakoś tak pewnego dnia mnie natchnęło, a nadchodziły imieniny S., wymyśliłem, że zrobię dla niej coś specjalnego. Hobbystycznie zajmuję się elektroniką i potrafię różne rzeczy wykonać...zrobiłem jej taki fajny napis...pierwsza taka rzecz, tak bardzo dopracowana, tak bardzo od serca i z sercem zrobiona. Szkoda tylko, że nie mogłem zobaczyć jej pierwszej reakcji, ale musiała się ucieszyć i jednocześnie nieco zdziwić :) Nie wiem tylko, jak obecnie toczą się jego losy, trochę szkoda by było, jeśli by leżał gdzieś w zakamarkach.
W wakacje wyjechałem, wraz z tatą i(niestety) bratem do rodziny w Gdańsku i szczerze, od roku 2009, jeśli był on rokiem, w którym miałem najlepsze wakacje, te teraz były jednymi z lepszych, choć to i tak już nie to samo. Tak dziwnie, bo przestajemy się wszyscy nawzajem rozumieć, dogadywać, każdy zaczyna mieć swoje życie, a przyjeżdżając tam zawsze chciałem spędzić ten czas z tą częścią rodziny, którą widzę raz na rok, właśnie w wakacje.
Raz przyjechałem do Poznania, bo "młodszy syn dziewczyny mojego taty" chciał, żebym z nim pojechał spotkać się z jakąś dziewczyną wyczajoną przez niego w internecie. Nocowaliśmy u niej. Przez ten czas układało mi się z nią lepiej niż mu, on schował się gdzieś w naszym cieniu, był zbędnym dodatkiem. Nie wiem czemu, opowiedziałem jej dużo o sobie, o swoim życiu, rzeczy, których normalnie bym nie powiedział na pierwszym spotkaniu...tak jakoś dziwnie się dogadywaliśmy. Haczyk był tu, że on stworzył fałszywą osobowość, a ona o tym nie wiedziała i ja miałem w tym uczestniczyć...przemyślałem wszystko i rankiem następnego dnia wyjaśniłem jej, jak wygląda rzeczywistość, nie chciałem jej oszukiwać, a tak jakoś dobrze się nam rozmawiało, więc...(...). Młodego "straciłem", jeżeli można to tak nazwać, bo tak naprawdę nigdy nie przywiązywałem do niego wagi, nie był moim kolegą ani członkiem rodziny tylko kimś, z kim rozmawiałem, spędzałem czas...nie uważałem tego za przyjaźń, choć czasem rozmawialiśmy też na bardziej poważne tematy. W tym roku strzeliło mu 13 lat, a aktualnie ostatecznie się na mnie obraził..trudno. Z dziewczyną mam kontakt tak "pi razy oko", czyli raz na ruski rok, czyli - prawie w ogóle, nie pamiętam, kiedy ostatnio rozmawialiśmy przez telefon. Na początku mi zależało, ale jakiekolwiek związki na odległość, gdzie nie mogę zwyczajnie wyjść z domu i zobaczyć drugiej osoby, nie są dla mnie.
Było to w przedostatnim tygodniu wakacji, jeśli dobrze pamiętam, lub przed-przedostatnim. Zresztą, to nie ma chyba znaczenia, było to było.
Z wakacji pamiętam jeden dzień, który przejdzie do historii..ale to pozostanie moją słodką tajemnicą. ;>
#0x0006: "Dear S. (...)"
Kochana S.,
Zupełnie nie wiem, od czego zacząć. Jeszcze nigdy nie spotkałem, nie poznałem takiego kogoś, jak Ty. Spędziliśmy razem już tyle czasu, mamy tyle wspólnych chwil i wspomnień, choć może o tym nie wiesz, i jednak nadal mi mało. Nie wiem, czy to dobrze, czy źle. Tak właściwie, żyję dzięki Tobie. O czymkolwiek nie pomyślę, po prostu się uśmiecham, a w środku aż skaczę ze szczęścia. Co prawda, miewamy gorsze chwile, a ostatnio jeszcze martwiłem się i jeszcze chwilę będę, że niespecjalnie wszystko wydawało się być dobrze. Jakoś tak dążę do perfekcji, choć to niemożliwe ale nie chcę, by cokolwiek było "nie tak".
Właściwie, to nie wiem, co pisać. Nie jestem w stanie określić tego, co do Ciebie czuję, choć przecież jesteś moją najlepszą przyjaciółką, a jednak traktuję Cię w sposób zupełnie wyjątkowy i wiesz, że to się już nigdy nie zmieni, chociaż wyglądasz czasem, jakbyś chciała to zmienić. Może to głupie, ale czasem zganiam winę na siebie, bo się zakochałem i robi mi się głupio, że tak wyszło. Ale tak naprawdę, gdyby nie to, wszystko byłoby zupełnie inne i raczej nikt tu nie ma winy. Chciałbym dostać czasem tego "głupiego" buziaka, bez żadnego przymusu, choć do końca nie wiem, o co mi chodzi. Staram się i nie zmienię swojego podejścia do Ciebie. Tak ważny czuję się, gdy mogę objąć Cię, wiesz? Przytulić, a jednocześnie tak bezpiecznie, wszystko inne przestaje się liczyć...jakbym był w niebie... Nie potrafię tego opisać.
Wiem, że schrzaniłem ostatnio wszystko jak się dało, i powiem jeszcze raz, że miałaś i masz rację. Cokolwiek by się między nami ostatnio nie działo, właściwie już było i się tego nie cofnie. Źle zrobiłem, wiem o tym. Nie chcę już nigdy więcej musieć tego roztrząsać, o tym mówić. Kilka rzeczy może chciałbym spróbować zacząć od nowa lub zapomnieć, chcę się poprawić. Wiem tylko, że u Ciebie nie zawsze jest najlepiej, rozumiem to i szanuję. Będę po prostu sobą, tym, który zawsze dawał z siebie wszystko, dla Ciebie. Postaram się.
Nikt mnie nie traktował nigdy tak, jak Ty. Pod tym i każdym innym względem jesteś wyjątkowa. Doceniam wszystko. Ostatecznie, nie wiem już, co pisać, robi mi się sennie i nie czuję się za dobrze. Ale zanim pójdę spać, powiem jeszcze jedno:
Kocham Cię.
Słodkich snów, trzymaj się ciepło, kochana, wyjątkowa.
Zupełnie nie wiem, od czego zacząć. Jeszcze nigdy nie spotkałem, nie poznałem takiego kogoś, jak Ty. Spędziliśmy razem już tyle czasu, mamy tyle wspólnych chwil i wspomnień, choć może o tym nie wiesz, i jednak nadal mi mało. Nie wiem, czy to dobrze, czy źle. Tak właściwie, żyję dzięki Tobie. O czymkolwiek nie pomyślę, po prostu się uśmiecham, a w środku aż skaczę ze szczęścia. Co prawda, miewamy gorsze chwile, a ostatnio jeszcze martwiłem się i jeszcze chwilę będę, że niespecjalnie wszystko wydawało się być dobrze. Jakoś tak dążę do perfekcji, choć to niemożliwe ale nie chcę, by cokolwiek było "nie tak".
Właściwie, to nie wiem, co pisać. Nie jestem w stanie określić tego, co do Ciebie czuję, choć przecież jesteś moją najlepszą przyjaciółką, a jednak traktuję Cię w sposób zupełnie wyjątkowy i wiesz, że to się już nigdy nie zmieni, chociaż wyglądasz czasem, jakbyś chciała to zmienić. Może to głupie, ale czasem zganiam winę na siebie, bo się zakochałem i robi mi się głupio, że tak wyszło. Ale tak naprawdę, gdyby nie to, wszystko byłoby zupełnie inne i raczej nikt tu nie ma winy. Chciałbym dostać czasem tego "głupiego" buziaka, bez żadnego przymusu, choć do końca nie wiem, o co mi chodzi. Staram się i nie zmienię swojego podejścia do Ciebie. Tak ważny czuję się, gdy mogę objąć Cię, wiesz? Przytulić, a jednocześnie tak bezpiecznie, wszystko inne przestaje się liczyć...jakbym był w niebie... Nie potrafię tego opisać.
Wiem, że schrzaniłem ostatnio wszystko jak się dało, i powiem jeszcze raz, że miałaś i masz rację. Cokolwiek by się między nami ostatnio nie działo, właściwie już było i się tego nie cofnie. Źle zrobiłem, wiem o tym. Nie chcę już nigdy więcej musieć tego roztrząsać, o tym mówić. Kilka rzeczy może chciałbym spróbować zacząć od nowa lub zapomnieć, chcę się poprawić. Wiem tylko, że u Ciebie nie zawsze jest najlepiej, rozumiem to i szanuję. Będę po prostu sobą, tym, który zawsze dawał z siebie wszystko, dla Ciebie. Postaram się.
Nikt mnie nie traktował nigdy tak, jak Ty. Pod tym i każdym innym względem jesteś wyjątkowa. Doceniam wszystko. Ostatecznie, nie wiem już, co pisać, robi mi się sennie i nie czuję się za dobrze. Ale zanim pójdę spać, powiem jeszcze jedno:
Kocham Cię.
Słodkich snów, trzymaj się ciepło, kochana, wyjątkowa.
P.S. Zapomniałem jeszcze o czymś. Dziękuję Ci. I chyba nawet nie muszę mówić, za co. Ale głównie dlatego, że po prostu jesteś. Dziękuję.
piątek, 18 października 2013
#0x0005: A miracle, the best thing that could ever happen.
Życie toczyło mi się jakoś tak z N., nie było źle, bywało lepiej, dobrze chyba. Choć już coś się lekko psuło, miewałem swoje humorki. Konto na asku istniało i czynnie z niego korzystałem. Pewnego dnia...
Do dziś nie wierzę i tak samo bardzo się cieszę. Brakowałoby jednej rzeczy, a do tego by nie doszło. Ale nie ma co gdybać...kiedyś mądra osoba mi powiedziała: Gdyby babcia miała wąsy, byłaby dziadkiem.Jakoś to się stało, że zostałem odnaleziony przez pewną osobę przez internet, na asku, zupełnie przypadkiem. Co więcej, okazało się, że jesteśmy z tego samego miasta, co było aż nieprawdopodobne, czyż nie? :) Nie wiem, co pisać, po prostu zaczęliśmy powoli się poznawać. Chwilę potem...
Ten dzień, 23. kwietnia 2013, jeszcze nawet mam notatkę w telefonie zapisaną o umówionym spotkaniu. :3
Następny dzień; pamiętam samą chwilę spotkania, dalej to już chyba jakoś tak samo poszło. Miałbym się rozpisywać na temat, jaką wspaniałą, wyjątkową dziewczyną jest? Nie skończyłbym nigdy, nawet żyjąc wiecznie. Na każdą myśl o niej uśmiecham się w specyficzny sposób, pokazujący trochę zdumienie, niedowierzanie, ale jakże i szczęście...po prostu cieszę się. Czasem myślę, że nie wiem, jakby wyglądało moje życie i co by się ze mną właściwie teraz działo, gdyby nie S. Chciałbym na każdym kroku jej dziękować za wszystko i po prostu za to, że jest i móc się jakoś odwdzięczyć.
Do dziś nie wierzę i tak samo bardzo się cieszę. Brakowałoby jednej rzeczy, a do tego by nie doszło. Ale nie ma co gdybać...kiedyś mądra osoba mi powiedziała: Gdyby babcia miała wąsy, byłaby dziadkiem.Jakoś to się stało, że zostałem odnaleziony przez pewną osobę przez internet, na asku, zupełnie przypadkiem. Co więcej, okazało się, że jesteśmy z tego samego miasta, co było aż nieprawdopodobne, czyż nie? :) Nie wiem, co pisać, po prostu zaczęliśmy powoli się poznawać. Chwilę potem...
Ten dzień, 23. kwietnia 2013, jeszcze nawet mam notatkę w telefonie zapisaną o umówionym spotkaniu. :3
Następny dzień; pamiętam samą chwilę spotkania, dalej to już chyba jakoś tak samo poszło. Miałbym się rozpisywać na temat, jaką wspaniałą, wyjątkową dziewczyną jest? Nie skończyłbym nigdy, nawet żyjąc wiecznie. Na każdą myśl o niej uśmiecham się w specyficzny sposób, pokazujący trochę zdumienie, niedowierzanie, ale jakże i szczęście...po prostu cieszę się. Czasem myślę, że nie wiem, jakby wyglądało moje życie i co by się ze mną właściwie teraz działo, gdyby nie S. Chciałbym na każdym kroku jej dziękować za wszystko i po prostu za to, że jest i móc się jakoś odwdzięczyć.
#0x0004: I am rich...again. ^^ One day after, I'm dead then.
Pierwszy raz stypendium dostałem w pierwszym półroczu tamtego roku szkolnego, rozdanie było bodajże w październiku. Przyznali mi je za "zdolności" z języka angielskiego.
Tym razem, mojemu kochanemu nauczycielowi od przedmiotów zawodowych spodobało się to, że zaczynam coś rozumieć. I mówiąc "kochanemu" wcale nie mówię tego, jakby miał to być sarkazm. Naprawdę go lubię, no, dopóki nie zrobi sprawdzianu :D
Po rozdaniu, postanowiłem uczcić chwilę, poszło jedno piwo..a wieczorem kolejne cztery chyba i to różne...nie zapomnę tego, od tamtego czasu nie cierpię piwa, jedynie czasem smakowe lub inną oranżadkę. Jednocześnie jest plus, bo wyciągnęło mnie to automatycznie z nadchodzącego nałogu.
Kac? Przeeoogroomnyy... A z chwili zanim zasnąłem(bądź przestałem cokolwiek pamiętać) pamiętam, że musiałem wstać z łóżka, bo mi się pić chciało[wody] i spojrzałem w dół by sprawdzić, czy prosto chodzę...nikt nawet nie poznał nic po mnie XD Sukces. Ale jest i drugi, tak jak mówiłem, po prostu przez to wszystko, dzięki temu, piję okazyjnie, wystarczająco rzadko.
Czy coś jeszcze pisać? Przez te comiesięczne wypłaty jakby uzależniłem się od pieniędzy...nauczyłem się je skutecznie i szybko wydawać. :P Dużo poszło na wyjazdy do N. .. Jednocześnie się przydawały, w końcu miałem jakieś swoje....szkoda, że już tak nie ma.
Tym razem, mojemu kochanemu nauczycielowi od przedmiotów zawodowych spodobało się to, że zaczynam coś rozumieć. I mówiąc "kochanemu" wcale nie mówię tego, jakby miał to być sarkazm. Naprawdę go lubię, no, dopóki nie zrobi sprawdzianu :D
Po rozdaniu, postanowiłem uczcić chwilę, poszło jedno piwo..a wieczorem kolejne cztery chyba i to różne...nie zapomnę tego, od tamtego czasu nie cierpię piwa, jedynie czasem smakowe lub inną oranżadkę. Jednocześnie jest plus, bo wyciągnęło mnie to automatycznie z nadchodzącego nałogu.
Kac? Przeeoogroomnyy... A z chwili zanim zasnąłem(bądź przestałem cokolwiek pamiętać) pamiętam, że musiałem wstać z łóżka, bo mi się pić chciało[wody] i spojrzałem w dół by sprawdzić, czy prosto chodzę...nikt nawet nie poznał nic po mnie XD Sukces. Ale jest i drugi, tak jak mówiłem, po prostu przez to wszystko, dzięki temu, piję okazyjnie, wystarczająco rzadko.
Czy coś jeszcze pisać? Przez te comiesięczne wypłaty jakby uzależniłem się od pieniędzy...nauczyłem się je skutecznie i szybko wydawać. :P Dużo poszło na wyjazdy do N. .. Jednocześnie się przydawały, w końcu miałem jakieś swoje....szkoda, że już tak nie ma.
#0x0003: A day circled in calendar.
Mam w kalendarzu, w komórce, zapisaną datę 16 lutego. Był to dzień spędzony z N. . Właściwie, nie pamiętam zupełnie, co się wtedy działo. Ale skoro zapisałem to w komórce, musiał nie być zwykłym dniem.
Każdy dzień z nią spędzony....może inaczej, chyba po trzecim spotkaniu się zakochałem. Sam nie wiem, co to było...dużo, by pisać. Nawet nie potrafię...bo nie umiem znaleźć słów. W każdym razie miałem kogoś, ten ktoś miał mnie i żadne z nas nie było już samotne.
W międzyczasie odnowił mi się kontakt z dobrą przyjaciółką, z którą urwał się jakieś dwa lata temu. Nawet nie wierzyłem, zapomniałem, że to możliwe. Ten dzień, dokładnie dzień umówionego spotkania po długim czasie, w miarę pamiętam i też mam zapisany: 23 lutego 2013.
Każdy dzień z nią spędzony....może inaczej, chyba po trzecim spotkaniu się zakochałem. Sam nie wiem, co to było...dużo, by pisać. Nawet nie potrafię...bo nie umiem znaleźć słów. W każdym razie miałem kogoś, ten ktoś miał mnie i żadne z nas nie było już samotne.
W międzyczasie odnowił mi się kontakt z dobrą przyjaciółką, z którą urwał się jakieś dwa lata temu. Nawet nie wierzyłem, zapomniałem, że to możliwe. Ten dzień, dokładnie dzień umówionego spotkania po długim czasie, w miarę pamiętam i też mam zapisany: 23 lutego 2013.
#0x0002: Dear N.(...)
Droga N.,
Nadal zupełnie nie rozumiem, jak to się stało, że nasze drogi się spotkały. Nawet nie wierzyłem, kompletnie, że po umówieniu pierwszego naszego spotkania rzeczywiście do niego dojdzie. Jestem nieufny wobec ludzi, bo życie w dość krótkim czasie nauczyło mnie, że ten świat, to nie mój świat - bo gdyby był mój, byłoby idealnie, a nie jest - więc mam być uważny w każdej milisekundzie i nie dać się skurwielom, nie dać się omamić. W ogóle, udało mi się wtedy namówić, żeby tata mnie zawiózł samochodem...była wtedy sroga zima, a gdy ja dotarłem i próbowaliśmy się odnaleźć, odmarzały mi palce. Pamiętam, próbowałaś mnie naprowadzić, ale dopóki nie wyszłaś na zewnątrz, byśmy się nie odnaleźli. Ja tak jakoś specjalnie na środku zaśnieżonej ulicy sobie stanąłem, mało co tędy jeździło, trochę jak taki debil, nie wiem, co mnie wtedy wzięło, chyba po prostu się cieszyłem. Dzień ten spędziliśmy u Ciebie, a właściwie w domu u Twojej siostry, rozmawiając cały czas i siedząc w małym pokoiku z dwoma łóżkami, ewentualnie grzejąc się przy kaloryferze, pamiętam, jak bardzo zimno wtedy było. Jeszcze pies szczekał na moje buty..potem mówiłaś też, że i na gitarę, bo coś chyba próbowałem zagrać.. Wracałem późniejszym autobusem niż chciałem, bo tak się zagadaliśmy i zasiedzieliśmy, że tamten przegapiłem.
Jakoś tak dość szybko zbliżyliśmy się do siebie. I choć już nie jest tak, jak przedtem i trochę głupio, że tak wyszło, nie myślę nawet, bym miał żałować tego czasu spędzonego z Tobą, tych chwil, czasem nawet magicznych, nie wiem, po prostu wspólnych. Wiem, że już tak często ze sobą nie rozmawiamy, ale wiem też, że to, co zbudowaliśmy, nie runie. Jesteś moją przyjaciółką i choć nie zawsze potrafię pamiętać o Tobie, nigdy Cię z pamięci nie wymażę. Jesteś jedną z niewielu osób, z którymi mam tak dobry kontakt, mimo tego, że tak rzadko ze sobą piszemy, osobą, której mogę śmiało pomarudzić o wszystkim i się nie obawiać, że dziwnie na mnie zareagujesz lub dasz mi do zrozumienia, że nie masz ochoty tego słuchać, że mam skończyć.
Nie wiem, cóż jeszcze powiedzieć. Dziękuję Ci za wszystko. Dziękuję, bo dzięki Tobie się odnalazłem. Dziękuję.
Bywaj zdrów, moja droga.
Nadal zupełnie nie rozumiem, jak to się stało, że nasze drogi się spotkały. Nawet nie wierzyłem, kompletnie, że po umówieniu pierwszego naszego spotkania rzeczywiście do niego dojdzie. Jestem nieufny wobec ludzi, bo życie w dość krótkim czasie nauczyło mnie, że ten świat, to nie mój świat - bo gdyby był mój, byłoby idealnie, a nie jest - więc mam być uważny w każdej milisekundzie i nie dać się skurwielom, nie dać się omamić. W ogóle, udało mi się wtedy namówić, żeby tata mnie zawiózł samochodem...była wtedy sroga zima, a gdy ja dotarłem i próbowaliśmy się odnaleźć, odmarzały mi palce. Pamiętam, próbowałaś mnie naprowadzić, ale dopóki nie wyszłaś na zewnątrz, byśmy się nie odnaleźli. Ja tak jakoś specjalnie na środku zaśnieżonej ulicy sobie stanąłem, mało co tędy jeździło, trochę jak taki debil, nie wiem, co mnie wtedy wzięło, chyba po prostu się cieszyłem. Dzień ten spędziliśmy u Ciebie, a właściwie w domu u Twojej siostry, rozmawiając cały czas i siedząc w małym pokoiku z dwoma łóżkami, ewentualnie grzejąc się przy kaloryferze, pamiętam, jak bardzo zimno wtedy było. Jeszcze pies szczekał na moje buty..potem mówiłaś też, że i na gitarę, bo coś chyba próbowałem zagrać.. Wracałem późniejszym autobusem niż chciałem, bo tak się zagadaliśmy i zasiedzieliśmy, że tamten przegapiłem.
Jakoś tak dość szybko zbliżyliśmy się do siebie. I choć już nie jest tak, jak przedtem i trochę głupio, że tak wyszło, nie myślę nawet, bym miał żałować tego czasu spędzonego z Tobą, tych chwil, czasem nawet magicznych, nie wiem, po prostu wspólnych. Wiem, że już tak często ze sobą nie rozmawiamy, ale wiem też, że to, co zbudowaliśmy, nie runie. Jesteś moją przyjaciółką i choć nie zawsze potrafię pamiętać o Tobie, nigdy Cię z pamięci nie wymażę. Jesteś jedną z niewielu osób, z którymi mam tak dobry kontakt, mimo tego, że tak rzadko ze sobą piszemy, osobą, której mogę śmiało pomarudzić o wszystkim i się nie obawiać, że dziwnie na mnie zareagujesz lub dasz mi do zrozumienia, że nie masz ochoty tego słuchać, że mam skończyć.
Nie wiem, cóż jeszcze powiedzieć. Dziękuję Ci za wszystko. Dziękuję, bo dzięki Tobie się odnalazłem. Dziękuję.
Bywaj zdrów, moja droga.
#0x0001: Wrecked.
Nie, nie mogłem tak po prostu odpuścić, próbowałem walczyć.. Teraz się okazuje, że jej "psiapsia" miała zbyt duży wpływ na nią i to zniszczyła. .______.
Nie było mi łatwo, mimo kasy ze stypendium, mimo wszystkiego...co ja pierdolę, byłem sam. Ludzie mną pomiatali, a ja już nie miałem komu zaufać.. Nie pamiętam, ile razy płakałem, jak bardzo cierpiałem... Zacząłem wynajdywać jakiś powód i go znalazłem, by się wkurzyć. Złość jest o tyle lepsza, że można się nią żywić, smutek tylko przygnębia. Ale jak tylko pomyślę, że jakiś debil miał być lepszy ode mnie?!...fakt, że z dziewczynami jeszcze nie umiałem w stu procentach rozmawiać, ale...po prostu mam względnie wysoką samoocenę, straciła kogoś, kogo już nie znajdzie nigdzie indziej. Najgorszy był dzień, w którym wracając do domu, na oczach matki padłem w ryku z nóg na ziemię...nie chciałem żyć, cierpiałem tak bardzo, nie mogłem już na następny dzień ani żaden nawet spojrzeć jej w oczy, te, w których się zakochałem, nie mogłem już....przecież, zapomnieć...nic co we mnie nawet nie było w stanie tego słowa przetrawić, po prostu nie dało się tak po prostu. Jeździłem rowerem w różne miejsca, wkoło po mieście, generalnie lubię jeździć rowerem. 6 grudnia 2012, uroczyste zaświecenie choinki na rynku...widziałem ich, ten idiota zamiast ją pocałować jak będą zapalać te wszystkie lampki to lampił się na tą pierdoloną choinkę jakby była ważniejsza... Mówiłem, straciła fajnego chłopaka. Nadal nie mogłem pogodzić się z faktem, że to nie ja, nie wiem, czy teraz też się jeszcze przypadkiem z tym nie pogodziłem.
W styczniu z kasy ze stypendium tak jakoś kupiłem sobie 1-litrową butlę whisky Jack'a Daniels'a. Czasami do zestawu kupiłem wielką pepsi i spędzałem samotnie wieczory przy komputerze, razem z whisky z colą//pepsi//, bo lekko pod wpływem było mi weselej... Jak znalazłem potem paragon, okazało się, że w cały miesiąc opróżniłem do dna. W ogóle, zaczynały mi smakować wszystkie piwa, nieważne jakie i niezależnie od marki, choć głupi nie byłem, żeby kupować byleca za mniej niż 3 złote...
Od tego całego zamieszania minęło wtedy koło 3-4 miesiące. Nadal o niej myślałem i chyba nie trudno mnie z tym zrozumieć. Potrafiłbym jej wybaczyć tą całą zdradę, cały ten "syf"... Po prostu, łatwo mi nie było, ale musiałem i już nawet zaczynałem się przyzwyczajać.
Pewnego razu poszedłem do osoby, koleżanki, którą niespecjalnie lubię. Właściwie to nie wiem, czy sam przyszedłem, czy jak ja się tam znalazłem, ale fakt, faktem, że byłem u niej. Dziewczyna młoda, zdziecinniała, rozpieszczona i nieogarnięta, uzależniona od internetu, facebooka i innych "nowości"...miała konto na asku[ask.fm] i wymyśliła, że da mnie w odpowiedzi jako wideo...następnie zostałem naciągnięty na założenie tam konta i nie wiem, jak to się stało, ale poznałem wtedy bardzo ciekawą osobę, która zmieniła coś w moim życiu.
Nie było mi łatwo, mimo kasy ze stypendium, mimo wszystkiego...co ja pierdolę, byłem sam. Ludzie mną pomiatali, a ja już nie miałem komu zaufać.. Nie pamiętam, ile razy płakałem, jak bardzo cierpiałem... Zacząłem wynajdywać jakiś powód i go znalazłem, by się wkurzyć. Złość jest o tyle lepsza, że można się nią żywić, smutek tylko przygnębia. Ale jak tylko pomyślę, że jakiś debil miał być lepszy ode mnie?!...fakt, że z dziewczynami jeszcze nie umiałem w stu procentach rozmawiać, ale...po prostu mam względnie wysoką samoocenę, straciła kogoś, kogo już nie znajdzie nigdzie indziej. Najgorszy był dzień, w którym wracając do domu, na oczach matki padłem w ryku z nóg na ziemię...nie chciałem żyć, cierpiałem tak bardzo, nie mogłem już na następny dzień ani żaden nawet spojrzeć jej w oczy, te, w których się zakochałem, nie mogłem już....przecież, zapomnieć...nic co we mnie nawet nie było w stanie tego słowa przetrawić, po prostu nie dało się tak po prostu. Jeździłem rowerem w różne miejsca, wkoło po mieście, generalnie lubię jeździć rowerem. 6 grudnia 2012, uroczyste zaświecenie choinki na rynku...widziałem ich, ten idiota zamiast ją pocałować jak będą zapalać te wszystkie lampki to lampił się na tą pierdoloną choinkę jakby była ważniejsza... Mówiłem, straciła fajnego chłopaka. Nadal nie mogłem pogodzić się z faktem, że to nie ja, nie wiem, czy teraz też się jeszcze przypadkiem z tym nie pogodziłem.
W styczniu z kasy ze stypendium tak jakoś kupiłem sobie 1-litrową butlę whisky Jack'a Daniels'a. Czasami do zestawu kupiłem wielką pepsi i spędzałem samotnie wieczory przy komputerze, razem z whisky z colą//pepsi//, bo lekko pod wpływem było mi weselej... Jak znalazłem potem paragon, okazało się, że w cały miesiąc opróżniłem do dna. W ogóle, zaczynały mi smakować wszystkie piwa, nieważne jakie i niezależnie od marki, choć głupi nie byłem, żeby kupować byleca za mniej niż 3 złote...
Od tego całego zamieszania minęło wtedy koło 3-4 miesiące. Nadal o niej myślałem i chyba nie trudno mnie z tym zrozumieć. Potrafiłbym jej wybaczyć tą całą zdradę, cały ten "syf"... Po prostu, łatwo mi nie było, ale musiałem i już nawet zaczynałem się przyzwyczajać.
Pewnego razu poszedłem do osoby, koleżanki, którą niespecjalnie lubię. Właściwie to nie wiem, czy sam przyszedłem, czy jak ja się tam znalazłem, ale fakt, faktem, że byłem u niej. Dziewczyna młoda, zdziecinniała, rozpieszczona i nieogarnięta, uzależniona od internetu, facebooka i innych "nowości"...miała konto na asku[ask.fm] i wymyśliła, że da mnie w odpowiedzi jako wideo...następnie zostałem naciągnięty na założenie tam konta i nie wiem, jak to się stało, ale poznałem wtedy bardzo ciekawą osobę, która zmieniła coś w moim życiu.
#0x0000: let's begin.
"Nie wiem." Jedne z moich ulubionych słów. Dodając je do wypowiedzi można powiedzieć coś, co się naprawdę wie, do czego ma się jakąś pewność, jednocześnie drugą osobę otumaniając i nadal pozostawiając ją w niepewności. Nie wiem jak miałbym zacząć. Czy rzeczywiście coś wiem? Mam imię, nazwisko, swój wiek, a więc i przeżyte, ale już nie wiem, jakim cudem, lata, chwile, wydarzenia.. Zaglądam do zakamarków swojego życia, patrzę i zupełnie nie wiem, jakim cudem jeszcze tu jestem, jak ja to zrobiłem, że przeżyłem. Ciekawość mówisz...nie, nie moja...Twoja, tak, ale to normalne, że korci Cię, żeby wiedzieć coś więcej. Zaintrygowało Cię to. I wiesz co? Wcale tego nie będę utrudniać.
Primary school: Let's make him a loser.
Jako dzieciak wysłali mnie do podstawówki, ale innej. Chodziłem do szkoły muzycznej I stopnia, zwykła podstawówka, która przy okazji kształci muzycznie. Przez sześć lat uczyłem się gry na gitarze klasycznej, w zupełnie inny sposób, niż gra się na ogniskach. Jakoś nie cierpiłem tego, nie przykładałem się szczególnie, ale musiałem. Obowiązki mają to do siebie, że nie chce się ich wykonywać. Ale nauczyli mnie grać, lubię muzykę. Dla wszystkich uczących się były obowiązkowe występy i egzaminy, nawet konkursy. W czwartej klasie chyba wygrałem, po dziś dzień mam swą ulubioną poduszkę z Kubusia, która od tamtego czasu dołączyła do moich dwóch poduszek na których do tej pory spałem, a więc teraz śpię na trzech - i nie wyobrażam sobie, żeby miało być kiedykolwiek inaczej. Niestety, już jest trochę podniszczona, a szkoda mi jej.
Ktoś pomyśli - przecież nie ma tu nic tragicznego. Ale chwila, przecież dopiero zaczynam...
Pierwsza, druga klasa...pamiętam, że leniem byłem od zawsze. Ale to nie o to chodzi. W klasie się nie wyróżniałem, chyba byłem raczej tym gorszym. I chyba raczej, jak to zwykle musi być, znaleźli sobie we mnie kozła ofiarnego...już zupełnie, byłem odizolowany, nie uczyłem się, maltretowany psychicznie na oczach całej klasy, najniższy i najsłabszy, nikt się mną nie przejmował, miałem problemy, płakałem, cierpiałem, chodziłem do psychologa, nie miałem znajomych...to byli przecież tylko ludzie, dla których byłem najlepszą zabawką. Nie pamiętam, od której klasy się zaczęło, ale trwało do końca... Niestety, muszę się przyznać, że jakieś przywiązanie sprawiło, że nie chciałem końca, na imprezie pod koniec szóstej klasy chciało mi się ryczeć, a gdy ktoś zapytał, czy wszystko ok, wykrzyknąłem "NIE!" tylko po to, żeby się nie popłakać na ich oczach, zahamować łzy, smutek, przecież już i tak byłem najsłabszym ogniwem, po co się bardziej poniżać..ten moment pamiętam do dziś... Kompletnie zamknięty w sobie... Gdyby dało się coś zmienić...
High school: `I wouldn't like to be a loser...`
Gimnazjum, znaczy. Miałem postanowienie, spróbować być kimś innym, kimś otwartym, albo nie takim zamkniętym, nie odludkiem - spróbować coś zmienić. Pierwsza klasa, jakoś szło, ale jak zawsze i tak wszystko mi przychodziło z trudnością. Zapytać się dziewczyny o cokolwiek, odezwać się, poprosić o numer? Tysiące razy nad tym musiałem myśleć i nabierać odwagi by chwilę później, za dwutysięcznym ponownym przemyśleniu wydukać słowo w jej kierunku. Starałem się mieć gdzieś miejsce. Czasem po szkole dokolegowałem się do kogoś i tak z nimi łaziłem...długo to wszystko nie potrzymało. Zacząłem spadać coraz bardziej i coraz szybciej w dół, zaczęło się robić to, co wcześniej, w końcu się wyizolowałem, byłem duchem. Tak samo stopniowo nie chciało mi się uczyć, żyć, nie wiem....byłem sam. Nie muszę chyba wspominać o obgadywaniu, krzywym patrzeniu, robienia sobie ze mnie jaj i ogólnego debila...nawet nie chcę o tym myśleć. Ostatecznie to wszystko doprowadziło do tego, że wolałem jechać do taty, niż na bal gimnazjalny...trochę żałuję, ale cóż. Aha, no właśnie, jechać do taty... Tak, jakoś rok 2009, rodzina się rozbiła, rozwód, mieszkam z mamą, a tatę mam zupełnie jakąś godzinę jazdy pociągiem dalej. Wszystko szlag trafiło, mojej psychice znowu się oberwało, zresztą, gówno kogo to obchodzi, nie?
Do dzisiaj, gdy tata przyjeżdża z jakiegoś powodu, a przyjeżdża bardzo rzadko, gdy wchodzi do domu mam to samo uczucie z dzieciństwa, gdy jak zwykle wracał z pracy i wszyscyśmy byli w komplecie...płakać mi się chce. I co z tego, że minęło tyle lat, nadal mam to samo...
Secondary school - technical school - electronics:
1. `I don't want to be a loser...`
Technikum elektroniczne. Tak. Tylko dlatego, że interesuję się elektroniką, namówili mnie, bym tam poszedł. Mógłbym narzekać, ale tak właściwie nauczyłem się trochę, rozwinąłem to, co już umiałem. Mam pisać o swojej edukacji na tym etapie? Phi, po co?... Chyba nieszczególnie mnie lubili, ale chyba musieli, bo byłem jedyną osobą, która cokolwiek więcej się orientowała w elektronice. Wiele rzeczy się działo...w pierwszej klasie wrobili mnie z jakąś dziewczyną, zdesperowanemu samotnikowi zrobili nadzieję, zrobili ze mnie ofiarę i przepięknie zorganizowali nawet spotkanie, nawet była dziewczyna, i nawet rozmawiałem...kurwa, pierdolę. Tak naprawdę od technikum coś się zaczęło układać. Tak jakoś mogłem z kimś w klasie pogadać, miałem znajomych...przez trzy lata się to jakoś ciągnęło, z roku na rok trochę lepiej... W trzeciej klasie poznałem pierwszą osobę, którą naprawdę pokochałem, nie ważne, że młodsza...miałem dziewczynę, nie, ludzi się nie posiada. Dla niej zacząłem słuchać happysadu, nie potrafiłem chyba bez tego żyć, obecnie chyba bardziej lubię ich niż ona, znam wszystkie piosenki, blah blah blah, szczegóły może kiedyś, nie wiem, czy mam potrzebę nad tym myśleć. Jakoś tak piszę to wszystko, ale na razie nie ma tu tej rzeczywistości, tego wszystkiego, co każdego dnia zaprzątało moje już poharatane serce i psychikę, a wszystko przez to, co było kiedyś..o tym też kiedy indziej. W każdym razie długo to nie potrwało, pozostawiając ze mnie wrak...kit z tym, że w trzeciej klasie dostałem dwa stypendia, po jednym na półrocze, że chyba jestem jedynym stypendystą w rodzinie...
"Nieważne..." ~happysad
Primary school: Let's make him a loser.
Jako dzieciak wysłali mnie do podstawówki, ale innej. Chodziłem do szkoły muzycznej I stopnia, zwykła podstawówka, która przy okazji kształci muzycznie. Przez sześć lat uczyłem się gry na gitarze klasycznej, w zupełnie inny sposób, niż gra się na ogniskach. Jakoś nie cierpiłem tego, nie przykładałem się szczególnie, ale musiałem. Obowiązki mają to do siebie, że nie chce się ich wykonywać. Ale nauczyli mnie grać, lubię muzykę. Dla wszystkich uczących się były obowiązkowe występy i egzaminy, nawet konkursy. W czwartej klasie chyba wygrałem, po dziś dzień mam swą ulubioną poduszkę z Kubusia, która od tamtego czasu dołączyła do moich dwóch poduszek na których do tej pory spałem, a więc teraz śpię na trzech - i nie wyobrażam sobie, żeby miało być kiedykolwiek inaczej. Niestety, już jest trochę podniszczona, a szkoda mi jej.
Ktoś pomyśli - przecież nie ma tu nic tragicznego. Ale chwila, przecież dopiero zaczynam...
Pierwsza, druga klasa...pamiętam, że leniem byłem od zawsze. Ale to nie o to chodzi. W klasie się nie wyróżniałem, chyba byłem raczej tym gorszym. I chyba raczej, jak to zwykle musi być, znaleźli sobie we mnie kozła ofiarnego...już zupełnie, byłem odizolowany, nie uczyłem się, maltretowany psychicznie na oczach całej klasy, najniższy i najsłabszy, nikt się mną nie przejmował, miałem problemy, płakałem, cierpiałem, chodziłem do psychologa, nie miałem znajomych...to byli przecież tylko ludzie, dla których byłem najlepszą zabawką. Nie pamiętam, od której klasy się zaczęło, ale trwało do końca... Niestety, muszę się przyznać, że jakieś przywiązanie sprawiło, że nie chciałem końca, na imprezie pod koniec szóstej klasy chciało mi się ryczeć, a gdy ktoś zapytał, czy wszystko ok, wykrzyknąłem "NIE!" tylko po to, żeby się nie popłakać na ich oczach, zahamować łzy, smutek, przecież już i tak byłem najsłabszym ogniwem, po co się bardziej poniżać..ten moment pamiętam do dziś... Kompletnie zamknięty w sobie... Gdyby dało się coś zmienić...
High school: `I wouldn't like to be a loser...`
Gimnazjum, znaczy. Miałem postanowienie, spróbować być kimś innym, kimś otwartym, albo nie takim zamkniętym, nie odludkiem - spróbować coś zmienić. Pierwsza klasa, jakoś szło, ale jak zawsze i tak wszystko mi przychodziło z trudnością. Zapytać się dziewczyny o cokolwiek, odezwać się, poprosić o numer? Tysiące razy nad tym musiałem myśleć i nabierać odwagi by chwilę później, za dwutysięcznym ponownym przemyśleniu wydukać słowo w jej kierunku. Starałem się mieć gdzieś miejsce. Czasem po szkole dokolegowałem się do kogoś i tak z nimi łaziłem...długo to wszystko nie potrzymało. Zacząłem spadać coraz bardziej i coraz szybciej w dół, zaczęło się robić to, co wcześniej, w końcu się wyizolowałem, byłem duchem. Tak samo stopniowo nie chciało mi się uczyć, żyć, nie wiem....byłem sam. Nie muszę chyba wspominać o obgadywaniu, krzywym patrzeniu, robienia sobie ze mnie jaj i ogólnego debila...nawet nie chcę o tym myśleć. Ostatecznie to wszystko doprowadziło do tego, że wolałem jechać do taty, niż na bal gimnazjalny...trochę żałuję, ale cóż. Aha, no właśnie, jechać do taty... Tak, jakoś rok 2009, rodzina się rozbiła, rozwód, mieszkam z mamą, a tatę mam zupełnie jakąś godzinę jazdy pociągiem dalej. Wszystko szlag trafiło, mojej psychice znowu się oberwało, zresztą, gówno kogo to obchodzi, nie?
Do dzisiaj, gdy tata przyjeżdża z jakiegoś powodu, a przyjeżdża bardzo rzadko, gdy wchodzi do domu mam to samo uczucie z dzieciństwa, gdy jak zwykle wracał z pracy i wszyscyśmy byli w komplecie...płakać mi się chce. I co z tego, że minęło tyle lat, nadal mam to samo...
Secondary school - technical school - electronics:
1. `I don't want to be a loser...`
Technikum elektroniczne. Tak. Tylko dlatego, że interesuję się elektroniką, namówili mnie, bym tam poszedł. Mógłbym narzekać, ale tak właściwie nauczyłem się trochę, rozwinąłem to, co już umiałem. Mam pisać o swojej edukacji na tym etapie? Phi, po co?... Chyba nieszczególnie mnie lubili, ale chyba musieli, bo byłem jedyną osobą, która cokolwiek więcej się orientowała w elektronice. Wiele rzeczy się działo...w pierwszej klasie wrobili mnie z jakąś dziewczyną, zdesperowanemu samotnikowi zrobili nadzieję, zrobili ze mnie ofiarę i przepięknie zorganizowali nawet spotkanie, nawet była dziewczyna, i nawet rozmawiałem...kurwa, pierdolę. Tak naprawdę od technikum coś się zaczęło układać. Tak jakoś mogłem z kimś w klasie pogadać, miałem znajomych...przez trzy lata się to jakoś ciągnęło, z roku na rok trochę lepiej... W trzeciej klasie poznałem pierwszą osobę, którą naprawdę pokochałem, nie ważne, że młodsza...miałem dziewczynę, nie, ludzi się nie posiada. Dla niej zacząłem słuchać happysadu, nie potrafiłem chyba bez tego żyć, obecnie chyba bardziej lubię ich niż ona, znam wszystkie piosenki, blah blah blah, szczegóły może kiedyś, nie wiem, czy mam potrzebę nad tym myśleć. Jakoś tak piszę to wszystko, ale na razie nie ma tu tej rzeczywistości, tego wszystkiego, co każdego dnia zaprzątało moje już poharatane serce i psychikę, a wszystko przez to, co było kiedyś..o tym też kiedy indziej. W każdym razie długo to nie potrwało, pozostawiając ze mnie wrak...kit z tym, że w trzeciej klasie dostałem dwa stypendia, po jednym na półrocze, że chyba jestem jedynym stypendystą w rodzinie...
"Nieważne..." ~happysad
Subskrybuj:
Posty (Atom)