To dziwne, że zawsze, jak coś piszę, gdy coś mnie dręczy, oklejam to takimi słowami, żeby wyglądało, że specjalnie się nie przejmuję, po prostu odwracam uwagę drugiej osoby. Ale chyba czas, chociaż raz, to powstrzymać............
sobota, 30 listopada 2013
poniedziałek, 25 listopada 2013
#0x0018: Dreams after a beer seem to get... `interesting`.
Oto to, co miało powstać już dawno.. Pamięć mnie trochę zawodzi, więc z każdym dniem całe wspomnienie staje się słabsze, ale najlepsze pamiętam, najdziwniejsze...zachować muszę niestety dla siebie, ale oby przez to cała myśl nie straciła na ciekawości.
Guess nobody wants to read about pissing into somebody's chimney and then everywhere around...and clearing it. :D
Chyba fajnie jest czasem coś wypić, ale to nie ja, już jakoś nie lubię. Skuszę się czasem, a potem dochodzę do wniosku, że wcale mi to potrzebne nie było. Za to uwielbiałbym, jeśli miałbym pewność, że za każdym razem sny będą takie, hmm....interesujące. :D
W moich snach wciąż Warszawa czasoprzestrzeń ulega totalnemu zaburzeniu. W jednej chwili jest coś, w drugiej chwili może już być zupełnie co innego.
«Tym razem wyglądało to na jakieś poważne miejsce, spotkanie, może jakieś zebranie pracowników banku czy coś takiego. Wystrój biurowy, jednak sam budynek nie przypominał w niczym żadnej instytucji. Bez pięter, sam parter, pogmatwany układ drzwi i pomieszczeń, z tej kwestii ledwo cokolwiek pamiętam. Długi, ciągnący się. Jakaś, powiedzmy, impreza, bo kojarzą mi się napoje, pewnie kawa. Dużo dorosłych ludzi, poważnych, a pośród nich - ja: dziecko, krzątające się zupełnie nie wiedząc czemu i po co, bez celu. Hmm, udało mi się wyjść na zewnątrz. Czekał tam na mnie jeszcze niewykreowany świat, który z każdym krokiem wydawał być się inny. Przez chwilę było to jakieś zaplecze, podwórze, jakby rodem ze slumsów, czy opuszczonych dzielnic, na ziemi jasnoszary piach, jakby z wykruszałych płyt betonowych, losowo wystające, ledwie zielone rośliny, chwasty. Poszedłem przed siebie, przechodząc przez drzwi. W którymś momencie zawróciłem...i tu zmiana. Jeśli się nie mylę, standardowa kostka brukowa, ściany budynku z blachy falistej, typowo industrialny obiekt, bardziej podchodzący wyglądem pod magazyny. Idę dalej, chyba mijam drzwi, przez które wychodziłem, ale nie wchodzę. Chwila pustki...
Patrzę tak jakoś do góry, jakby w stronę dachu. Wciąż jestem na tym podwórzu. Chyba za sobą, po prawej stronie, miałem jakiś budynek, domek, ale nie dam sobie głowy uciąć, to takie przeczucie. Podskakuję, najzwyczajniej w świecie... Ogarnia mnie, ni stąd, ni zowąd, chęć, pragnienie....nie spadam, ale przy niewielkim wysiłku myślowym, nieważki, coraz bardziej unoszę się ku górze. W odpowiednim momencie spowalniam wznoszenie, by przesunąć się w stronę powierzchni dachu, do przodu... Widzę z perspektywy pierwszej i trzeciej osoby jednocześnie, dziwne uczucie tak patrzeć na sny. Jednak nie ląduję. Pomiędzy krawędzią tego dachu, a krawędzią dachu rzekomego domku mam pewien odstęp, który chcę spróbować pokonać...
TAK, JA LATAM.
Jest to jednak bardzo powolne latanie, z prędkością naprawdę spokojnego chodu, spaceru. Unosząc się, łamiąc prawa grawitacji, wręcz sunę na drugi dach, na którym ostatecznie wyznaczam swój grunt pod nogami. Wydaje mi się dziwnym i niecodziennym, by na dachu były kwietniki z....oczywiście kwiatami! :D Tu i tam wystaje sobie komin, hmm...no i tu skończę. XD »
Uwielbiam wręcz sny, w których latam, unoszę się, uwielbiam ten błogi stan...
Ostatnim razem "zeskoczyłem", jeśli można tak to nazwać, z przedługich schodów, które się ciągnęły przynajmniej na 60 metrów.
Uczucie nieziemskie.
#0x0017: I am disappointed and demotivated...kind of, at least.
No trochę mnie tu nie ma, przyznam. Ale co ja złego ludziom zrobiłem, że post sprzed dobrego tygodnia ma tylko jedno(żebyśmy się tylko zrozumieli: 1 = JEDNO ) wyświetlenie?.. :c Jeden post mam w wersji roboczej do napisania, a tu nawet czasu nie znajduję, przepraszam. Wydaje mi się za dużo mieć na głowie, mam dość, a każdy moment przeznaczam na jakąkolwiek formę odpoczynku. Napisałbym coś zupełnie nowego, ale nawet nie, żeby chęci, tylko weny nie mam. Coś mi się wydaje, że to miejsce za kilka chwil umrze śmiercią naturalną, powoli pogrąży się w agonii, już nic tu nie będzie, bo jaki sens w tym? Jaki sens w pisaniu czegokolwiek, gdy kompletnie nikt nie będzie tu zaglądał? Niepotrzebnie bym się wtedy wysilał...
Mógłbym pisać dużo, bo czasem mam pomysły, ale jednocześnie nie chcę przymarznąć, przyrosnąć do komputera, wolę już nawet wyjść samemu na dwór, na spacer. Dalej, mam od cholery kursów, to znaczy, kurs na wózki widłowe 3 razy w tygodniu po kilka godzin, przez co na przykład w piątek wracam około godziny 21:00, sobota również zajęta, muszę jeszcze pogodzić jakoś jazdy samochodem, korepetycje, wszystko inne, jedynie niedzielę mam tak naprawdę wolną, a tu za chwilę poniedziałek! Nie wyrabiam po prostu...
Mógłbym pisać dużo, bo czasem mam pomysły, ale jednocześnie nie chcę przymarznąć, przyrosnąć do komputera, wolę już nawet wyjść samemu na dwór, na spacer. Dalej, mam od cholery kursów, to znaczy, kurs na wózki widłowe 3 razy w tygodniu po kilka godzin, przez co na przykład w piątek wracam około godziny 21:00, sobota również zajęta, muszę jeszcze pogodzić jakoś jazdy samochodem, korepetycje, wszystko inne, jedynie niedzielę mam tak naprawdę wolną, a tu za chwilę poniedziałek! Nie wyrabiam po prostu...
Najwyraźniej nikogo nie interesuje życie kolorowego szaraka...
środa, 20 listopada 2013
#0x0016: Some random things, up to date.
Nieźle...coraz rzadziej się pojawiam, nie tak to ma być. Ale cóż, komputer sobie nie daje rady, dziś kilka dni temu "wysypała" mi się przeglądarka, cała historia przeglądania sprzed roku poszła w pi*du... "Mówią trudno, ja myślę, że chyba jest trudniej." Emm.., never mind.
Pisałem już, że w czwartek zeszłego tygodnia miałem pierwsze jazdy samochodem? Bo nie chce mi się sprawdzać. :D W pierwszych kilku chwilach, był to dla mnie szok, wsiadać tak, jak gdyby nigdy nic, na miejsce kierowcy. Starałem się zachować spokój, ale jednak to proste nie było.. Nie, żebym był wielce zdenerwowany, po prostu było dla mnie to coś zupełnie nowego, czego jeszcze nigdy w życiu nie robiłem...wiecie no, wieczny pasażer i takie tam.. :P Nie bawiliśmy się w plac, od razu z grubej rury po ulicy, po mieście. Kazał mi ustawić pozycję przy kierownicy, czyli wyregulować położenie fotela, następnie wyregulować lusterka boczne i lusterko wsteczne... Odpalił mi samochód, mam ruszać i od razu skręcić w lewo.. No dobra, challenge accepted. Uff, jak to dobrze, że obserwowałem, jak ktoś inny jeździ. Udało mi się ruszyć, skręciłem, ale od razu miałem problem z utrzymaniem się na środku. Żeby było ciekawej, jechaliśmy do Powidza i z powrotem. Na swoim pasie jechałem slalomem, od krawędzi do osi jezdni i znów do krawędzi...znaczy, no, łapałem pobocze. :D Ale poradził mi, by patrzeć daleko przed siebie, co nawet pomogło. Jadąc, czułem się niepewnie, nagle było tyle rzeczy, które trzeba ogarnąć jadąc samochodem, a ja nie oganiałem! Jechałem jakby organoleptycznie, metodą Macajewa, co poskutkowało nawet tym, że nie zauważyłem babki stojącej przed przejściem. Po drodze jeszcze trochę padało, a ja się bałem puścić kierownicę, więc prosiłem o włączenie wycieraczek. XD Nie wychodziła mi do końca zmiana biegów, ale już potem, wracając, wszystko szło duuużo lepiej. Było jeszcze kilka niuansów, ale co ja się będę chwalić, po prostu było ciekawie. :P
Drugi raz jazdy miałem w niedzielę i muszę się pochwalić, tak w skrócie, że jeżdżę lepiej od gościa, który wcześniej poza kursem, nie mając jeszcze prawa jazdy jeździł samochodem. Po prostu brak słów. A mnie instruktor już się ledwo co czepia, jadę sam. ^^ Jedyne co to myślał, że nie dam rady, bo przypadkiem za szybko wszedłem w zakręt na skrzyżowaniu....strasznie mnie irytuje to jego naciskanie pedałów akurat wtedy, kiedy ja się do tego przymierzam. -.-'
Obecnie dziś, tj. środa, dostałem telefon i umówiłem się na jazdy od rana w czwartek, od godziny siódmej do trzynastej...znowu mnie w szkole nie będzie.
Co poza tym? Właściwie, to nie wiem. Myślę, że wszystko dobrze. W sobotę było coś....ale to już niech zostanie moją(i jeszcze kilku osób) tajemnicą. :3 Pogoda szwankuje, nic mi się nie chce, nie lubię być w szkole ani w domu, wolę gdzieś z dala od tych dwóch miejsc... W szkole, wiadomo, uczepili się mnie, chyba mówiłem już coś o tym....aaaaA *uuuuj z nimi! XD Jakakolwiek opinia na temat mojego sposobu, stylu ubierania się, po prostu gówno mnie obchodzi. ^^
W wersjach roboczych mam jeszcze jeden pusty post z już przygotowanym tematem, ale coś ostatnio zupełnie czasu nie znajduję ani chęci... Ale ma to być coś ciekawszego ;) Pozostaje tylko czekać.
Pisałem już, że w czwartek zeszłego tygodnia miałem pierwsze jazdy samochodem? Bo nie chce mi się sprawdzać. :D W pierwszych kilku chwilach, był to dla mnie szok, wsiadać tak, jak gdyby nigdy nic, na miejsce kierowcy. Starałem się zachować spokój, ale jednak to proste nie było.. Nie, żebym był wielce zdenerwowany, po prostu było dla mnie to coś zupełnie nowego, czego jeszcze nigdy w życiu nie robiłem...wiecie no, wieczny pasażer i takie tam.. :P Nie bawiliśmy się w plac, od razu z grubej rury po ulicy, po mieście. Kazał mi ustawić pozycję przy kierownicy, czyli wyregulować położenie fotela, następnie wyregulować lusterka boczne i lusterko wsteczne... Odpalił mi samochód, mam ruszać i od razu skręcić w lewo.. No dobra, challenge accepted. Uff, jak to dobrze, że obserwowałem, jak ktoś inny jeździ. Udało mi się ruszyć, skręciłem, ale od razu miałem problem z utrzymaniem się na środku. Żeby było ciekawej, jechaliśmy do Powidza i z powrotem. Na swoim pasie jechałem slalomem, od krawędzi do osi jezdni i znów do krawędzi...znaczy, no, łapałem pobocze. :D Ale poradził mi, by patrzeć daleko przed siebie, co nawet pomogło. Jadąc, czułem się niepewnie, nagle było tyle rzeczy, które trzeba ogarnąć jadąc samochodem, a ja nie oganiałem! Jechałem jakby organoleptycznie, metodą Macajewa, co poskutkowało nawet tym, że nie zauważyłem babki stojącej przed przejściem. Po drodze jeszcze trochę padało, a ja się bałem puścić kierownicę, więc prosiłem o włączenie wycieraczek. XD Nie wychodziła mi do końca zmiana biegów, ale już potem, wracając, wszystko szło duuużo lepiej. Było jeszcze kilka niuansów, ale co ja się będę chwalić, po prostu było ciekawie. :P
Drugi raz jazdy miałem w niedzielę i muszę się pochwalić, tak w skrócie, że jeżdżę lepiej od gościa, który wcześniej poza kursem, nie mając jeszcze prawa jazdy jeździł samochodem. Po prostu brak słów. A mnie instruktor już się ledwo co czepia, jadę sam. ^^ Jedyne co to myślał, że nie dam rady, bo przypadkiem za szybko wszedłem w zakręt na skrzyżowaniu....strasznie mnie irytuje to jego naciskanie pedałów akurat wtedy, kiedy ja się do tego przymierzam. -.-'
Obecnie dziś, tj. środa, dostałem telefon i umówiłem się na jazdy od rana w czwartek, od godziny siódmej do trzynastej...znowu mnie w szkole nie będzie.
Co poza tym? Właściwie, to nie wiem. Myślę, że wszystko dobrze. W sobotę było coś....ale to już niech zostanie moją(i jeszcze kilku osób) tajemnicą. :3 Pogoda szwankuje, nic mi się nie chce, nie lubię być w szkole ani w domu, wolę gdzieś z dala od tych dwóch miejsc... W szkole, wiadomo, uczepili się mnie, chyba mówiłem już coś o tym....aaaaA *uuuuj z nimi! XD Jakakolwiek opinia na temat mojego sposobu, stylu ubierania się, po prostu gówno mnie obchodzi. ^^
W wersjach roboczych mam jeszcze jeden pusty post z już przygotowanym tematem, ale coś ostatnio zupełnie czasu nie znajduję ani chęci... Ale ma to być coś ciekawszego ;) Pozostaje tylko czekać.
Dobranoc i miłego dnia! ;)
czwartek, 14 listopada 2013
#0x0015: You can't talk to the programmer.
Trochę się zmieniło, tak, zaraz po tym, jak znalazłem chwilę, zaraz po tym, jak się dowiedziałem, że szablon, którego zwykłem używać potrafi się nie ładować. A więc, co trzeba, zrobiłem. Pytanie, o co chodzi z kolorami? Już mówię :D
Hobbystycznie zajmuję się programowaniem, interesuję się elektroniką. W starych sprzętach podstawowym wyświetlanym kolorem na monitorze był zielony, ponieważ były to tzw. monitory monochromatyczne, czyli, posiadające tylko jeden kolor ekranu. Nie wiedząc czemu, przyjął się kolor zielony.
Kolorystyka jest trochę zapożyczona z języka BASIC(dostosowanego pod mikrokontrolery AVR). Oczywiście, nie dało się tego zrobić tak, jak rzeczywiście wygląda w nim programowanie, ale użyłem zbliżonych kolorów, dokładniej - nieco rozjaśnionych. Jasny zielony to jednak nawiązanie do starych czasów. :) Czcionka również podobna, o równej szerokości znaków.
Szczerze mówiąc, zastanawiałem się i czekałem, aż ktoś zwróci uwagę na specyficzny sposób numeracji moich postów...no i jest! :D No bo jak to, piszę 15 a to przecież już dwudziesty pierwszy* post? W odpowiedzi, do:
Chodzi tu o to, że w ostatnim napisałem konwersję z systemu liczbowego szesnastkowego(hex) na kolejno binarny(bin) oraz dziesiętny(dec), czyli ten zwykły, używany przez nas każdego dnia. Teraz ja mam pytanie:
* - Właściwie, można by powiedzieć, że 22., ale nie liczę #0x0000 . ;)
Hobbystycznie zajmuję się programowaniem, interesuję się elektroniką. W starych sprzętach podstawowym wyświetlanym kolorem na monitorze był zielony, ponieważ były to tzw. monitory monochromatyczne, czyli, posiadające tylko jeden kolor ekranu. Nie wiedząc czemu, przyjął się kolor zielony.
Kolorystyka jest trochę zapożyczona z języka BASIC(dostosowanego pod mikrokontrolery AVR). Oczywiście, nie dało się tego zrobić tak, jak rzeczywiście wygląda w nim programowanie, ale użyłem zbliżonych kolorów, dokładniej - nieco rozjaśnionych. Jasny zielony to jednak nawiązanie do starych czasów. :) Czcionka również podobna, o równej szerokości znaków.
Szczerze mówiąc, zastanawiałem się i czekałem, aż ktoś zwróci uwagę na specyficzny sposób numeracji moich postów...no i jest! :D No bo jak to, piszę 15 a to przecież już dwudziesty pierwszy* post? W odpowiedzi, do:
O co chodzi w tych tytułach? To się jakoś dodaje czy coś? :D
Chodzi tu o to, że w ostatnim napisałem konwersję z systemu liczbowego szesnastkowego(hex) na kolejno binarny(bin) oraz dziesiętny(dec), czyli ten zwykły, używany przez nas każdego dnia. Teraz ja mam pytanie:
Mam może wyjaśnić najprościej jak umiem, o co chodzi? :)Tak naprawdę nie będzie to dla mnie żadnym problemem, ale będzie wymagać trochę miejsca, którego ponoć mam dużo, ale nie chcę z tego jednego postu stworzyć potwora. :D Wbrew pozorom, nie ma tu nic trudnego, zwykła matematyka na poziomie podstawowym oraz kwestia kojarzenia kilku faktów.
Jeszcze dobiję wszystkich wkoło na sam koniec...
Przykładowe fragmenty kodu:
No...to chyba tyle. :>
* - Właściwie, można by powiedzieć, że 22., ale nie liczę #0x0000 . ;)
niedziela, 10 listopada 2013
#0x0014(hex) = 00010100(bin) = 20(dec)
Tak, dobrze widzisz, nie ma tytułu..nie chce mi się wymyślać :) Zamiast tego dałem tak jakoś konwersję na pozostałe systemy liczbowe. :P Teraz patrzę i nie wierzę, że to już dwadzieścia.. Ogólnie, dawno mnie tu nie było, a trochę się działo.
A więc...
Może zacznę od ostatniego momentu, jaki jestem sobie w stanie teraz przypomnieć.
Dostałem się na kurs jazdy na wózkach widłowych, spotkanie mam we wtorek. Również, dostałem się przecież na prawo jazdy. Miałem jechać na weekend do taty, ale przypomnieli sobie o nas i musiałem szybko w sobotę wracać. Trudno, ale z drugiej strony: aktualnie jestem po drugim spotkaniu teorii, czyli już 10 godzin, niedługo będzie koniec, więc nawet fajnie, że tak szybko.
Co tu jeszcze mówić...nie będę się chwalił szczegółami, zachowam je specjalnie dla siebie, powiem tylko, że jest dobrze i się cieszę. :) Co prawda, ciągle mam jakieś zmartwienie na sercu, tęsknię i w ogóle, ale żyję, raczej spokojnie i mam się dobrze. :> Przy okazji wizyty w Poznaniu myślałem, że załatwię coś z martensami...no ale wygoda nie podlega reklamacji :D O dziwo, po powrocie, a wcześniej - kupieniu grubszych skarpet(bo wszystkie jakie mam to stopki) - dogadałem się ze swymi "wymarzonymi" butami i zaczynam w nich chodzić, już wiem co i jak. Dziś spędziłem w nich większość dnia, od godziny 12:00 do około 21:10. Nawet jeśli trochę się zmęczyłem, to specjalnie nie ucierpiałem, tak więc również jest to dla mnie powód do radości. No bo ej, buty które kosztowały mnie fortunę i niby nie miałbym w nich chodzić? Za nic bym sobie tego nie wybaczył... :P Dziwne, chyba się do nich przywiązałem, choć to tylko rzecz.
A więc...
Może zacznę od ostatniego momentu, jaki jestem sobie w stanie teraz przypomnieć.
Dostałem się na kurs jazdy na wózkach widłowych, spotkanie mam we wtorek. Również, dostałem się przecież na prawo jazdy. Miałem jechać na weekend do taty, ale przypomnieli sobie o nas i musiałem szybko w sobotę wracać. Trudno, ale z drugiej strony: aktualnie jestem po drugim spotkaniu teorii, czyli już 10 godzin, niedługo będzie koniec, więc nawet fajnie, że tak szybko.
Co tu jeszcze mówić...nie będę się chwalił szczegółami, zachowam je specjalnie dla siebie, powiem tylko, że jest dobrze i się cieszę. :) Co prawda, ciągle mam jakieś zmartwienie na sercu, tęsknię i w ogóle, ale żyję, raczej spokojnie i mam się dobrze. :> Przy okazji wizyty w Poznaniu myślałem, że załatwię coś z martensami...no ale wygoda nie podlega reklamacji :D O dziwo, po powrocie, a wcześniej - kupieniu grubszych skarpet(bo wszystkie jakie mam to stopki) - dogadałem się ze swymi "wymarzonymi" butami i zaczynam w nich chodzić, już wiem co i jak. Dziś spędziłem w nich większość dnia, od godziny 12:00 do około 21:10. Nawet jeśli trochę się zmęczyłem, to specjalnie nie ucierpiałem, tak więc również jest to dla mnie powód do radości. No bo ej, buty które kosztowały mnie fortunę i niby nie miałbym w nich chodzić? Za nic bym sobie tego nie wybaczył... :P Dziwne, chyba się do nich przywiązałem, choć to tylko rzecz.
(Już widzę te hejty po przyjściu w nich do szkoły ^^ )
Od taty dostałem "wymarzoną" szlifierkę ręczną(i potem był `lans na szlifierkę po mieście` ;P ), którą też można wiercić, i która chwyta wiertła od 0.7mm. Wspólnie jakby szukaliśmy za taką dość długo, aż w końcu jest, z Lidla. :D I w końcu dokończę wiercenie płytek do zegarka. ^^ Jakieś 100 otworów samo się nie zrobi, no nie? Jakby tylko jeszcze pieniądze były na części... XD
Kiedyś się pochwalę swymi dziełami. :)
Co tu jeszcze..? Hmm, dziwi mnie trochę i zastanawia, od któregoś momentu drastycznie spadła mi liczba wyświetleń...ehh, szkoda :c Najgorsze to, że wydaje mi się, że było to od momentu, gdzie wpadłem na pomysł, by się pochwalić sobą i szafą...ale co mi do tego, nie każdy musi mnie akceptować, trudno. Skoro ocenia po wyglądzie i tym podobnych kryteriach, to sam nie wiem, czy chciałbym takiego kogoś w ogóle znać. ;_; Niech idzie sobie swoją - według mnie - drogą donikąd. Mi tam przecież nic do tego, po co mam oceniać, kłócić się, nie o to mi chodzi. Drążyć? Tylko powiem, że jeżeli zadawałbym się z kimś, bo mi się ta osoba podoba z wyglądu, to pewnie na pierwszej linii bym poległ. Na dziś jestem zbyt zmęczony już, by wykłócać się o cokolwiek, tym bardziej jeszcze wykłócać się z własnymi myślami. Nie chcę myśleć, nie potrzebuję tego teraz, a więc przestaję i przerywam cały ciąg myślenia. Oddycham jak po długiej wycieczce w góry, mam dość.
Rozkmina z dziś?
"Feel the master Martens power!"
poniedziałek, 4 listopada 2013
#0x0013: Gonna be a bad-ass driver!
Nie, tylko żartuję. Wariatem nie zamierzam być, piratem drogowym tym bardziej. :D
Chodzi o to, że dostałem się na projekt unijny ze starostwa, a dokładnie, będę miał prawo jazdy prawie za FREE! Jeśli tylko drogi pan "instruktor" nie obleje mnie i przejdę test teoretyczny, zostaje mi zapłacić koło 100zł za durny dokument. :) A jutro już idę zrobić zdjęcia, a potem do starostwa coś załatwić. Cieszę się jak głupi, bo już od dawna mi się widzi: pożyczyć od taty samochód i trochę poszpanować...no wiecie, Ford Mondeo, 16V, 2 litry, ~130koni... :D A co dopiero do szkoły tym przyjechać...już widzę, jakbym poszczuł tych wszystkich debili z mojej klasy ^^ Problem zaczyna się tu, że generalnie mój tata pracuje dość dużo i potrzebuje samochodu chyba prawie codziennie... Ale ja myślę, jeżeli miałoby się udać, o niecałych dwóch dniach, gdzieś przed wakacjami. Wiem, za daleko wybiegam naprzód, no ale ewentualnie może z dziadkiem się dogadam, zawsze coś. Muszę się pokazać! :P
Mam jeszcze żal do siebie i do pana ze sklepu z Martensami, który fakt, był przemiły, ale gdy będąc zupełnie niezorientowanym gościem poprosiłem o tradycyjne, dostałem z blachą. Druga rzecz to to, że kurde jeszcze bym przebolał fakt obcierania mi nóg, ale z prawym butem jest coś nie tak, bo robi mi dziurę koło kostki(do krwi) i w butach, za które dałem prawie 500 złotych(sic!) nie mogę chodzić! :( A kurde podobają mi się, widzą strasznie i już je nawet lubię noo... :c Liczę na ich uprzejmość i zrozumienie i mam nadzieję, że będąc tam w piątek jakoś się dogadamy. Nawet przyznam, że specjalnie trzymam jakieś niewielkie zaskórniaki, by w razie czego móc coś dopłacić...no bo strasznie mi zależy i to mnie dręczy tak bardzo, że wyglądam, jakbym się czymś bardzo ważnym przejmował, nie wiem, nie potrafię za bardzo myśleć w sposób, by nie myśleć o tym...to tak, jakby coś w moim życiu było źle. W pewnym momencie robi mi się z tego powodu smutno.
Chodzi o to, że dostałem się na projekt unijny ze starostwa, a dokładnie, będę miał prawo jazdy prawie za FREE! Jeśli tylko drogi pan "instruktor" nie obleje mnie i przejdę test teoretyczny, zostaje mi zapłacić koło 100zł za durny dokument. :) A jutro już idę zrobić zdjęcia, a potem do starostwa coś załatwić. Cieszę się jak głupi, bo już od dawna mi się widzi: pożyczyć od taty samochód i trochę poszpanować...no wiecie, Ford Mondeo, 16V, 2 litry, ~130koni... :D A co dopiero do szkoły tym przyjechać...już widzę, jakbym poszczuł tych wszystkich debili z mojej klasy ^^ Problem zaczyna się tu, że generalnie mój tata pracuje dość dużo i potrzebuje samochodu chyba prawie codziennie... Ale ja myślę, jeżeli miałoby się udać, o niecałych dwóch dniach, gdzieś przed wakacjami. Wiem, za daleko wybiegam naprzód, no ale ewentualnie może z dziadkiem się dogadam, zawsze coś. Muszę się pokazać! :P
Co u mnie? Powoli, powoli, wracam do normy. Co czuję, to jakieś takie głupie uczucie, z powodu ostatniej afery rodzinnej, wspomnianej wcześniej, no i czuję, że chyba się martwię o szczególną osobę. Czuję też, że nie chcę tu być, ciągnę do ludzi, a raczej - do przyjaciół, wszędzie, byle zapomnieć o domu. Nie wiem, jak to nazwać, po prostu przy nich lepiej się czuję. Mam też problem, bo potrzebuję odnaleźć jakąś bardzo sympatyczną dziewczynę, która bez większego problemu i z chęcią zabrałaby się ze mną na koncert happysadu w Poznaniu, 23. listopada...tak więc czasu jest mam niewiele. A jest trudno, bo nikt nie chce być z kimś, kogo nie zna i przyznam, że tak samo myślę, ale bez przesady, nie problem się spotkać, poznać, pogadać, jestem naprawdę otwartą osobą, można ze mną bardzo łatwo nawiązać kontakt. A niektórzy jakby się kompletnie bali, odwlekają wszystko, nie chcą, z małego szczegółu , który ja jestem nawet w stanie pominąć, robią wielki problem...kurde, czemu ludzie tak utrudniają sobie życie? Przecież wszystko jest proste! ;) No i...ja płacę za bilet! ^^
Mam jeszcze żal do siebie i do pana ze sklepu z Martensami, który fakt, był przemiły, ale gdy będąc zupełnie niezorientowanym gościem poprosiłem o tradycyjne, dostałem z blachą. Druga rzecz to to, że kurde jeszcze bym przebolał fakt obcierania mi nóg, ale z prawym butem jest coś nie tak, bo robi mi dziurę koło kostki(do krwi) i w butach, za które dałem prawie 500 złotych(sic!) nie mogę chodzić! :( A kurde podobają mi się, widzą strasznie i już je nawet lubię noo... :c Liczę na ich uprzejmość i zrozumienie i mam nadzieję, że będąc tam w piątek jakoś się dogadamy. Nawet przyznam, że specjalnie trzymam jakieś niewielkie zaskórniaki, by w razie czego móc coś dopłacić...no bo strasznie mi zależy i to mnie dręczy tak bardzo, że wyglądam, jakbym się czymś bardzo ważnym przejmował, nie wiem, nie potrafię za bardzo myśleć w sposób, by nie myśleć o tym...to tak, jakby coś w moim życiu było źle. W pewnym momencie robi mi się z tego powodu smutno.
(...)
niedziela, 3 listopada 2013
#0x0012: "...you saved my birthday, thank you."
Dziś...dziś mam, albo może raczej: miałem urodziny. Kurfa, 19 to już...ja nie chcę dorastać! A jeszcze dwa miesiące i już mi będą mówić, że rocznikowo 20, szlag mnie chyba trafi. No ale do rzeczy.
Chyba pechowo mi wypadają te urodziny, bo przed dniem wszystkich świętych. A czemu? A bo temu, że przyjechały te dwa debile, które śmią się zwać moimi braciami, a zawsze, kurfa zawsze, jak oni są, albo którykolwiek z nich, to są problemy o mnie, zresztą nienawidzę ich, tak jakoś, być może dla reguły, ja jestem zupełnie kimś innym niż oni i cała reszta, więc ich podejście, cokolwiek mówią, i tak samo mama, z którą mieszkam...chyba nie muszę mówić, o co chodzi i jak to jest, pewnie niektórzy to znają....po prostu jeszcze bardziej pogarsza sytuację. Bo, im bardziej będą próbowali mi coś wbić do głowy, zmienić mnie, im bardziej będą próbowali się ze mną dogadać, tym bardziej im to nie wyjdzie. I dalej, jeszcze mi się za to obrywa. I że to, że tamto, że jestem taki, siaki, owaki, jak do jasnej cholery nie ja tu jestem problemem.. Nosz ku*wa, GDZIE TU LOGIKA??!!!...
Piątek. Afera pierwsza. Poszło, że chcieli w sobotę zrobić przyjęcie z tortem, z powodu, że te debile przyjechały. Ale nie, bo ja już kogoś zaprosiłem. Akurat upiekł się drożdżak. Poszło rozwiązanie: w takim razie w sobotę zrobi się na drożdżaku.
Sobota. Weź tu zrozum "kobiety"...coś się przyśni i stan nieustalony gwarantowany. Na złość wymyślili, że tort ma być w sobotę, bez względu na cokolwiek. Odebrali jak na złość tort. A że jeszcze z racji obecności tych debili zawsze mam humor do dupy, pomarudziłem na zakupione świeczki. Jeszcze pierdolili mi coś o moim egoizmie, którego nie ma aż tak dużo, jak u "nich". Nawet nie pomyśleli, jaką mi przykrość robią. Chociaż teraz trochę przyznam...
Niedziela. ...że jest mi przykro, bo nie było ostatecznie nic, olali mnie, nawet świeczek nie było. Odwiedziła mnie S., bo ją zaprosiłem, ale mama siem fohneua, i tylko się przekonałem, jak bardzo...kurfa, nie da się tego powiedzieć. Zupełnie, jakby moich urodzin nigdy nie było, wziąłem tort, jak zwykłe ciasto, a świeczki jeszcze do tej pory zapewne leżą na lodówce nieotwarte. Przykre to jest. Pierdolę, co z tego, że cokolwiek chodziło o mnie to problem był, trudno... Teraz tylko wiem, przekonałem się do końca, że nie mam rodziny, oprócz jakichś kontaktów z tatą i że z rodziną od jego strony w miarę jest okej, a tak, to ten, no, nie mam nic... Tylko jak najszybciej się stąd wynosić. Zresztą, nawet pamiętam taki jeden moment, i popamiętam go sobie raz na zawsze...niee, nie nazwałbym tego zemstą, raczej po prostu dokładnie sobie zapamiętałem czyjeś słowa, i tak też zrobię, wyniosę się. Trudno, trzeba to trzeba. Bo z drugiej strony mam to, czego podświadomie trochę chciałem - względny spokój, w końcu nikogo już nic nie obchodzę.
No ale dobra...
Chwilę po tym, jak S. już pojechała, wziąłem ukroiłem duży kawał tortu, jakąś ćwierć z niego, i poszedłem go zanieść G. Well,(...). Niby sam poszedłem, ale nie przypiszę sobie tej zasługi. Chcę zachować wszystko dla siebie, więc tylko napiszę, że...chociaż S. również ma w tym pełen udział, no żeby nie było, no ale...
Chyba pechowo mi wypadają te urodziny, bo przed dniem wszystkich świętych. A czemu? A bo temu, że przyjechały te dwa debile, które śmią się zwać moimi braciami, a zawsze, kurfa zawsze, jak oni są, albo którykolwiek z nich, to są problemy o mnie, zresztą nienawidzę ich, tak jakoś, być może dla reguły, ja jestem zupełnie kimś innym niż oni i cała reszta, więc ich podejście, cokolwiek mówią, i tak samo mama, z którą mieszkam...chyba nie muszę mówić, o co chodzi i jak to jest, pewnie niektórzy to znają....po prostu jeszcze bardziej pogarsza sytuację. Bo, im bardziej będą próbowali mi coś wbić do głowy, zmienić mnie, im bardziej będą próbowali się ze mną dogadać, tym bardziej im to nie wyjdzie. I dalej, jeszcze mi się za to obrywa. I że to, że tamto, że jestem taki, siaki, owaki, jak do jasnej cholery nie ja tu jestem problemem.. Nosz ku*wa, GDZIE TU LOGIKA??!!!...
Piątek. Afera pierwsza. Poszło, że chcieli w sobotę zrobić przyjęcie z tortem, z powodu, że te debile przyjechały. Ale nie, bo ja już kogoś zaprosiłem. Akurat upiekł się drożdżak. Poszło rozwiązanie: w takim razie w sobotę zrobi się na drożdżaku.
Sobota. Weź tu zrozum "kobiety"...coś się przyśni i stan nieustalony gwarantowany. Na złość wymyślili, że tort ma być w sobotę, bez względu na cokolwiek. Odebrali jak na złość tort. A że jeszcze z racji obecności tych debili zawsze mam humor do dupy, pomarudziłem na zakupione świeczki. Jeszcze pierdolili mi coś o moim egoizmie, którego nie ma aż tak dużo, jak u "nich". Nawet nie pomyśleli, jaką mi przykrość robią. Chociaż teraz trochę przyznam...
Niedziela. ...że jest mi przykro, bo nie było ostatecznie nic, olali mnie, nawet świeczek nie było. Odwiedziła mnie S., bo ją zaprosiłem, ale mama siem fohneua, i tylko się przekonałem, jak bardzo...kurfa, nie da się tego powiedzieć. Zupełnie, jakby moich urodzin nigdy nie było, wziąłem tort, jak zwykłe ciasto, a świeczki jeszcze do tej pory zapewne leżą na lodówce nieotwarte. Przykre to jest. Pierdolę, co z tego, że cokolwiek chodziło o mnie to problem był, trudno... Teraz tylko wiem, przekonałem się do końca, że nie mam rodziny, oprócz jakichś kontaktów z tatą i że z rodziną od jego strony w miarę jest okej, a tak, to ten, no, nie mam nic... Tylko jak najszybciej się stąd wynosić. Zresztą, nawet pamiętam taki jeden moment, i popamiętam go sobie raz na zawsze...niee, nie nazwałbym tego zemstą, raczej po prostu dokładnie sobie zapamiętałem czyjeś słowa, i tak też zrobię, wyniosę się. Trudno, trzeba to trzeba. Bo z drugiej strony mam to, czego podświadomie trochę chciałem - względny spokój, w końcu nikogo już nic nie obchodzę.
No ale dobra...
Chwilę po tym, jak S. już pojechała, wziąłem ukroiłem duży kawał tortu, jakąś ćwierć z niego, i poszedłem go zanieść G. Well,(...). Niby sam poszedłem, ale nie przypiszę sobie tej zasługi. Chcę zachować wszystko dla siebie, więc tylko napiszę, że...chociaż S. również ma w tym pełen udział, no żeby nie było, no ale...
G., you saved my birthday, thank you.
S., you saved it too, so don't worry. :)
The only birthday I spent with my friends best friends.
I mean, family. ♥
Subskrybuj:
Posty (Atom)