Godzina 4:15 - rano, w nocy? - Jest ciemno. Wychodzę z domu. Księżyc jest, choć bardziej pół. Idę.. Kurde, czemu w każdą stronę ode mnie jest pod górkę? No nic, idę, jeszcze nie wiem gdzie, idę pod górę ulicą, docieram do parkingu. Kurde, gdzie teraz? Iść na dworzec czy...nie, jak myślę dworzec, to nawiedza mnie takie nieprzyjemne uczucie, a to znaczy, że nie chcę tam iść. No ale gdzie indziej mogę? Jedynie tam, gdzie kończą się moje spacery, w okolicę, gdzie czuję się dobrze..
Siedzę teraz na ławce przy przejściu dla pieszych ze światłami. Po drodze mijałem kilku ludzi, ogólnie było pusto, ale ruch jakby się wzmaga. Zimnawo trochę, kaszlę, bo coś mnie w gardle korci. Nie wiem, co będzie dalej, gdzie pójdę. Być może spotkam S., ostatnio bardzo tego potrzebuję. Nie wiem, jak to się stało, ale chyba z utęsknienia w końcu ją po przyjacielsku uduszę.
Cicho, uwaga, wstałem, idę, bo zamarznę. Dziwne, że zawsze automatycznie, instynktownie, kieruję się w stronę jej domu. Nie jestem pewien dziś, czy chcę się 'przypadkiem' spotkać... Wiem tylko, że obecność w tych miejscach mnie najwyraźniej uspokaja.
5:10; wydaje się być zimniej, ale się rozjaśnia.
:33; kurczę, zimno jest, zamarzam.. Specjalnie bralem wszystko z dlugim rekawem, jeszcze zalozylem oba kaptury, na nic... W plecaku mam koc, ale liczę na to, że nie będę musiał z niego korzystać.. Mój oddech zrobił się widoczny...
6:21. Chyba znowu robi się ciepło, cieplej. Z początku myślałem, że uda mi się wyczekać w jednym miejscu... Śmiesznie tak, jakbym pełnił straż nocną - S. i G. śpią.. Mógłbym czekać tam, ale nie - mogłoby wyniknąć z tego coś nieciekawego - no to poszedłem z powrotem(a właściwie nogi same sobie poszły), w stronę kauflandu - zamknięty - myślałem, że się wygrzeję udając, że może w jakimś konkretnym celu przyszedłem. Piotr i paweł tak samo, nawet gorzej, bo od ósmej.. A więc wyszło tak, że jestem teraz na dworcu. Nie wyspany jestem, kaszlę, gardło mnie korci, spać mi się chcę, nie mam gdzie, zazdroszczę Wam. Katar.. Z pięciu bułek, jakie sobie zrobiłem, zostały mi już trzy. 60 procent baterii w komórce. Chyba pójdę sobie na skarpę, wyspać się.
7:09, jestem na skarpie, rozkładam się ze swoimi rzeczami. Ludzie widać tu chodzą, wysoka trawa gdzieś się podziała i jest nawet pusta skrzynka po piwie. Ptaki strasznie się drą, ale jest spokojnie. Spróbuję się przespać.
10:25, zimno. Nie zmarzłem bardzo, ale żałuję, że wziąłem tylko jeden koc zamiast dwóch. Spałem może ze dwie godziny. Była chwila, kiedy wzięło mnie na tyle, że mając świadomość nie mogłem się ruszyć. Słyszałem jakieś głosy, akurat wtedy, kiedy mnie sparaliżowało, zdawało mi się, że idzie jakaś grupka z dziewczynami. Gdy teraz chcialem jeszcze spać, słyszałem jakiegoś faceta krzyczącego. Teraz właśnie patrzę, i widzę ludzi łowiących ryby, cztery osoby - to musieli być oni, co się darli. Chciałbym jeszcze pospać, ale zwykle nawet w domu budzę się koło dziesiątej i nie mam już na co liczyć, że pośpię dłużej. Teraz tak samo...szkoda, trudno. Eh, zwijamy się. Zimnoo...
11:17, jestem na dworcu, znowu. Jak na złość, gdy wróciłem ze skarpy, zrobiło się dużo cieplej. Zjadłem bułkę, czyli zostały mi dwie. Pociesza mnie fakt, iż za pięć godzin będę mógł się wybrać na obiad - pizza gdzieś na osiedlu, na które muszę najpierw dojść. Mam 19 procent baterii, nie wiem, jakim cudem. Nie wiem, czy czekać tu dalej, czy nie. Na ścianie jest kontakt, ale nie działa.. Internet mi w telefonie szwankuje. Nie mam specjalnie humoru, przymulony i zaspany jestem. 11:23.
JEST, KURDE JEST! Znalazłem działający kontakt!(chwilę później)
13:06. Jest taka zajebista pogoda, a ja co? Siedzę na dworcu, i...marznę. Koszulka z długim rękawem, bluza, szalik, kurtka zimowa, skulony jak na -20, a i tak raz po raz przechodzą mnie dreszcze z zimna. Patrzyłem, jest tu informacja dla bezdomnych. Kupiłem sobie pączka. Z czekoladą. Nie wiem, czy w ogóle chciałem, ale rozmieniłem 20 złotych na piątki i zaraz potem pokusiłem się na dworcową cukiernię.
14:08, idę stąd, komórka 100 procent, damy radę. Tylko nie wiem, gdzie iść...rozglądam się po okolicy i jakoś nie widzi mi się gdziekolwiek iść. Będąc jeszcze na skarpie, do butelki z wodą wrzuciłem sobie witaminy, mam coś jakby lepszego do picia. Co dalej? Za kilka godzin obiad, może mi się uda...
14:20 jakoś, rozmawiałem z S. ...kurczę, usłyszeć jej głos, niczym błogosławieństwo. ^^
15:00, jestem nad jeziorem, tzw. Wenecją. Btw, widziałem półtora z psiapsią, zanim tu trafiłem, ona mnie też, ale coś kombinuje, bo jakbym nie istniał. Ba, to nawet dobrze, bo i tak z nią kończę. Nie wiem, muszę do niej iść, a jakoś mi się tam nie spieszy.
15:19, kolejna bułka poszła, ale tym razem jeszcze ketchup otworzyłem, ten, co kupiłem wczoraj, i nawet dobry jest. Zastanawiam się, czy nie pójdę zaraz właśnie na obiad. Podjadę autobusem, nie chce mi się iść. Zaczepiła mnie pewna grupka, ale kurde nie, nie wrócę i nie zagadam.. :c Po prostu mam wrażenie, że wyjdę na debila, a są tam dziewczyny i wgl.. Jeden gościu tam jest z mojej szkoły. Podszedłem na przystanek. Autobus za 20 minut. Eh, wracam.
16:10, jestem na moście. Jeszcze kilkaset kroków do pizzerii. Przechodziłem jeszcze raz obok tej grupki, ale się speszyłem..dziwnie się na mnie patrzyli.. Poszedłem tak jakoś koło katedry, a przed chwilą byłem w McD, ale bynajmniej nie po to, by coś kupić. Aa, i wcześniej kupiłem sobie pół litra pepsi w puszce, za dwa złote. Na razie mieszczę się w pięciu złotych, ale na pizzę trzeba będzie trochę wydać. Nie mam siły iść, momentami się zatrzymuję i nie mogę ruszyć, jakby mi silnik gasł.
16:40: mam pizzę. Nawet na grubszym cieście. Od pewnego czasu nie biorę z pieczarkami. No to uczta!
17:20 - 3 kawałek był moim ostatnim, mam dość. Zaczyna się robić chłodno, zaraz idę gdzieś z powrotem. Jeszcze tylko zdjęcie zrobię.
17:33, spotykam dwóch typów, jeden z nich do mnie podbija i prosi o 80 groszy, piwo i takie tam. Odmawiam, sam oszczędzam przecież - i idę. Jednakże po chwili zawracam. Myślałem chwilę, a przecież w plecaku mam piwo - Żywiec Bock. Sam nie wypiję, bo samemu głupio, nie ma okazji, więc na dziś mi się nie przyda. Zauważają mój powrót, są zaskoczeni moim podarunkiem. Powiedziałem tylko, że sam też chcę spróbować. Wziąłem parę łyków, opróżniając tylko strefę szyjki butelki. Całkiem, całkiem, czuć karmel. Wywiązała się krótka rozmowa, przestrzegli mnie przed piciem. Podzieliłem się pizzą, dałem kawałek, jak skończę pisać idę dzielić się z innymi. Opowiedzieli mi swoją historię, ja swoją, po krótce. Podziękowali mi - trzeba sobie nawzajem pomagać, jestem spoko gościem, oby więcej takich ludzi. Podaliśmy sobie ręce i pożegnaliśmy się. Szkoda mi ich trochę.
18:19 - wyszedłem właśnie od przyjaciółki, podzieliłem się pizzą, sam nie zjem. Lubię, gdy się cieszy. Zachorowała trochę, ale radzi sobie dzielnie. Hmm, teraz tak dopiero myślę, że szkoda, że nie zrobiłem sobie z tymi dwoma panami zdjęcia...
18:55, tak około, spotkałem się ze znajomymi. Cały dzień chodziłem tak naprawdę poddenerwowany, teraz czuję się o niebo lepiej, u swoich, jak w domu. Oczywiście na wyjaśnienie mojego motywu się zdziwili i nie mogli zrozumieć, czemu i po co, to raczej nie spotkałem się z krytyką, raczej przyjacielskim 'jesteś pojebany' etc. Jeszcze trzy godziny i mogę legalnie iść do domu, jeśli zechcę.
19:50; zbliża się zajebista burza, minutę, pół minuty stąd.(1sek to 300metrów)
20:51, poszliśmy do klubu. Nie wiem, czy jest sens coś tu kupować, drogo. W każdym razie moje życie teraz wygląda już zwyczajnie, tak jak to w ostatnie soboty. Nie wiem, czy jest sens cokolwiek więcej, dalej pisać. Wrócę pewnie koło północy.
22:51, mam zajebiście chujowy humor, jebię fajkami i nie chce mi się żyć. Jesteśmy w czwórkę, ale ja odstaję, całkiem wyraźnie. Pogadałbym, ale nie, co ja im będę sobą psuć.. Mama już mi się pytała, kiedy będę.
0:43 - jestem w domu, na klatce, tylko jeszcze cicho wejść. Udało się mnie pocieszyć. Jest super, ale jestem zmęczony. Tylko spać.
Podsumowanie: Mimo tego, mimo faktu, iż to miało być tylko formą przetrwania dnia, nie było nawet odwzorowaniem tytułu, poczułem coś z bezdomności. Dziwne uczucie, nie mieć gdzie iść, co robić, tułać się. Teraz jeszcze to czuję. Istne poczucie bycia zbędnym. Nagle wolność przestaje być interesująca, jest po prostu bez sensu. Chodzisz bez celu, buty Cię obcierają, nogi bolą. I samotność. Dobiło mnie to, być może dlatego też podupadał mi humor. Nie lubię tego, nie życzę nikomu, nigdy więcej. Nie da się tego opisać. Co wiem, to.. Istny smutek - nawet, jeśli się śmiejesz...
I jeszcze: Wstając rano, robiąc sobie herbatę...takie dziwne przeczucie, że trudno będzie się przyzwyczaić do takich dobrych warunków. Wniosek wysuńcie sobie sami...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz