#0x0024: G., you've got a message.

Jest okej, lecz nie jest okej. Trochę to pogmatwane. Po raz wtóry próbuję sam sobie wytłumaczyć, że to przez to, że nie zajmuję się sobą, tak, jakbym sam nie istniał, "nie miał siebie na liście znajomych". Bo przecież, gdybym miał, poświęciłbym sobie trochę czasu, tak jak poświęcam czas - chociażby pisząc - dla swoich znajomych...no nie? Ale takie tłumaczenie wydaje się nie mieć sensu... Trochę się zgubiłem. Ostatnia faza z ogromnym "pożądaniem przedmiotowym"...to znaczy, tak jak nałogowy alkoholik lub narkoman, któremu skończyła się dana używka zbiera, zapytuje przechodniów o drobniaki, lub zaciąga dług u dilera, żeby tylko utrzymać ciągłe "dostawy" do organizmu - tak ja, cholernie potrzebowałem jakiejś dziewczyny. Serio. Kogoś, kogo nie znam i być może wcale nie będę musiał dalej znać, lub ktoś, na kim mi nie zależy, kogo nie darzę specjalnie szacunkiem, bo być może nie zawiązała się taka więź. Ktoś niepoznany. A cholernie mnie to zniszczyło i w bardzo krótkim czasie, nawet nie zauważyłem. I będąc w takim jeszcze `przedstanie` u przyjaciółki, nie porozmawialiśmy na poważniejsze tematy, chyba oboje się bawiliśmy, nie zważając na tykające gdzieś w zakamarkach naszych głów bomby zegarowe. Co prawda, nie wiem, jak Ty, G., ale co do mnie, było coś, o czym chciałem chociaż wspomnieć, ale nie zrobiłem tego, być może trochę speszony. Doszło to do tego stopnia, że już nawet wracając, a następnego dnia tylko się w "czymś" upewniając, naprawdę bardzo się przejąłem, bo byłem już prawie na skraju przepaści - bardzo blisko skoku, który zniszczyłby tę przyjaźń. Zadzwoniłem. Przedstawiłem, opisałem, wyjaśniłem. W sumie dwa telefony. Bo ja nie chcę skakać. Dalej, przespałem się z tym, trzeba było się w końcu wyspać. Nadal jestem taki nieswój, i nie zgadnie nikt - nie mam zamiaru nic z tym zrobić, bo jeszcze przypadkiem sam siebie zepchnę. Tak, jakby coś mną samo kierowało(jak instynkt u zwierząt), zająłem się tymi, od których ostatnio miałem "przerwę", nie odzywałem się szczególnie i najfajniejsze jest to, że dobrze mi idzie, jakoś się to klei. Martwię się nadal...nie umiem nic poradzić. Zrobiła mi się taka dziwna blokada na kontakt z Tobą, ale to wcale nie jest złe - tak naprawdę dzieje się to, co powinno...przynajmniej tak mi się wydaje, oby. Po prostu pamiętam, że swego czasu podobne "hamulce" robiły mi się w stosunku do innych osób. Jeszcze nie wiem, tak żeby ratować wszystko, 'wziełem i wcisnełem' sobie jakieś nieokreślone zauroczenie, nawet konkretnie nie wiem do kogo...eh, nad tym wypadało by z powrotem posiedzieć, bo to za dobre nie jest. Być może to dobrze, że tak naprawdę dając obu stronom trochę odpocząć, w jakiś sposób zająłem się tymi, którzy odpoczywali za dużo. Głównie mam na myśli S., ale też i z tatą trochę pisałem wczoraj. Równowaga musi być. No i pisałem coś o "blokadzie"...aktualnie dziwnie, może głupio jest mi cokolwiek do Ciebie napisać, jakkolwiek się odezwać, a wiem, że zajrzysz tu, a więc piszę. Kurde, czuję coś takiego nieokreślonego, nieprzyjemnego, z racji, iż "tak sobie" znikam...

W ogóle, poznałem `nową` dziewczynę! (hymym, nową - dziwnie to brzmi.) Cieszę się, bo miałem jednocześnie(i niejednokrotnie) potrzebę poznania kogoś nowego. Intrygujące jest to, że zawsze trafiam na nietuzinkowe osobowości. No dobra, były dwa czy trzy wyjątki, ale to przeszłość. :P No. BTW, historia taka, że potrzebowałem towarzyszki na studniówkę, no i koleżanka ze szkoły mi załatwiła. ^^ I w ogóle, ten... :D Zdążyłem już trochę zjebać, bo oczywiście nie pomyślałem ani razu i wyleciałem ze swoją przytulaśną naturą...i właściwie miałem przeprosić dziś za swoje nietypowe zachowanie, czego niestety nie zrobiłem, ale jeszcze spróbuję(może ktoś mi doradzi, czy rzeczywiście powinienem?)... Dzisiejsze spotkanie nie było z tego powodu wcale gorsze. Wyjaśnienie jest jedno - nie miałem chyba nigdy kontaktu z osobą równą sobie. No i każdy jest inny, nie każdemu tak prosto, łatwo, bez skrępowania jest łamać "barierki". Nie bariery, tylko barierki. No i mówiąc równą sobie, mam na myśli wiek. Co tu jeszcze... Dziwnie, ale też i dobrze, bo lepiej mi się z nią rozmawia osobiście, niż pisze smsy...wczoraj, jeszcze całkiem, bo był to jakby "pierwszy raz", ale dziś smsy się nie kleiły...a więc tak samo dziś po prostu powiedziałem - otrzymując pełnię uznania i zrozumienia(tak myślę) - i nie muszę zalewać jej bezsensownymi 'esemesami', gdy po prostu się w tym nie czuję. Po drugim dniu - acz chyba czwartej godzinie - choć jeszcze niepewnie, powiedzieć mogę, że jest świetna. Sprawdziło się: najpierw zauważyłem charakter, potem wygląd. I gdyby nie to, że spać mi się chce i mózg mi się wyłącza, pisałbym dalej...a tak to popijam pepsi i nic mi do głowy więcej nie wchodzi, prócz kofeiny, w ilości 0.00nic("zero-zero-nic" - cyt. naucz. od przedm. zawodowych).

W każdym razie, zakręty wydają się robić coraz prostsze...to chyba dobrze.

Ponownie, idę spać - dobranoc. :)