Wczoraj, dziś, byłem w Poznaniu. Chociaż chwilę z Tatą się widziałem...ale krótko. Dziś wróciłem...równo o 17:00 pociąg zatrzymał się na stacji. Nie chciałem jeszcze iść do domu, po co mam siedzieć i zamulać...tak jakbym coś przeczuwał. Idę w stronę 1.5 choć wiem, że jej nie będzie...ale sprawdzić, czy okna się świecą można. Zadecydowałem, że pójdę do biedronki, po pączki...ostatecznie kupiłem jednego pączka i colę. W międzyczasie, przyszedł mi do głowy dziwny pomysł - pomysł, żeby wpaść do jej przyjaciółki, byłej, nie byłej, a *uj wie, w każdym razie, jest to mój wróg..numer 1. Zjawić się, zaskoczyć, pogadać, może się przejść, hymm... Mieszka naprzeciwko biedry...nie poszedłem. Zjebany mam humor. Happysad od rana? Czemu nie?... Chyba na dobre mi to nie wyszło.. Zadzwoniłem do P., pogadałem chwilę, mając już zjedzonego pączka i zapijając się colą za złotówkę. Nie wiem, czemu, ale aktualnie oddalam się od niektórych osób, a zbliżam do innych... Nie bardzo daję sobie radę, samemu żyjąc na tym świecie. Mam zajebiste huśtawki, a aktualnie czuję się iście zdesperowany i też na D, ale zaczyna się na "depr" i kończy na "a". Nie pocałuję nikogo w walentynki. Nie zrobię nikomu małego dużego prezentu. Nie mam kogo zaskakiwać. Nie mam komu pokazać swojego świata. Nie mam komu się poświęcić...nie mam komu się pokazać. Wiem, jaki potrafię być...i mam od groma pomysłów...tylko ten pustostan nie pozwala mi ich urzeczywistnić. A to, że wiem....chciałbym sam na sobie się przekonać.
Mam problemy z utrzymaniem swojego odmienionego stylu...chociaż to była tylko kwestia zmiany spodni. Cholernie mnie ciągnie, ale widzę zaraz, że z nogami nastolatki i iście zaokrąglonymi czterema literami nie wyglądam dobrze. Te rurki, które kupiłem sobie ostatnio, są okej...ale można by się uczepić, że nie taka była umowa, prawda? Nie wiem, po prostu podobają mi się moje nogi, to jest dziwne... Kurwa, weźcie mnie do wariatkowa, do izolatki, cokolwiek w ten deseń, byle szybko.
Nie dość, że nie ogarniam rzeczywistości, to jeszcze sam nie radzę sobie z sobą.
Rzeczywistości...czyli ludzi, znajomych, tego co się dzieje. A co się dzieje? Sam nie wiem. W ostatni piątek, o tym chyba pisałem, miałem się widzieć z 1.5 i oczywiście przyszła.... dobre półtora godziny później, za późno. I jest problem, bo nastawiłem się, że spędzimy całkiem miły dzień, nawet wcisnąłem sobie kilka rzeczy, których teraz sobie nie odwcisnę, po prostu nieźle się nakręciłem. Z chęcią przelizania już chyba wiem co robić...po prostu się opanować, uspokoić, kontrolować, uważać. Jutrzejszy dzień ma być normalny...i każdy kolejny też. - Czemu? - Bo ja tak chcę kurwa i się zamknij.
Odkryłem, że to, że jestem taki zniszczony...odkryłem tego przyczynę. Hm, tak myślę, przynajmniej. I fakty są przykre...w każdym razie kombinuję na wszystkie możliwe możliwości. I wygląda to różnie...właśnie tak, właśnie to napisałem. O tam.↑ Z jednej strony wpierdalam samego siebie w jeszcze większe gówno, z drugiej - nawiązuję kontakt z pozostałymi znajomymi. Nie wiem, co ja zrobię w walentynki...chyba pójdę na te anty, dzień wcześniej, może z kumplem z klasy, do klubu...może tam coś się ciekawego wydarzy.
W ogóle, mój mózg jest dla mnie przemiły, jeśli chodzi o sny...ale na sny, to ja mam inne miejsce.
Wracając do początku. Dotarłem do domu. Kompletnie zbity już, że tak to ujmę. Chwilę pogadałem z mamą, poszedłem do pokoju... Na biurku zobaczyłem list. Od Niej. Od N. . Wiem tylko, że nieciekawie u niej ostatnio jest, ale co dokładnie? ... Oberwało mi się też ostatnio, ale to....sam nie wiem. Zapytałem głośno, kiedy przyszedł, bo mama w pokoju obok siedzi. Za pierwszym razem nie zrozumiałem odpowiedzi. Za drugim - Dziś. Kurczę. Wziąłem, spojrzałem, rzuciłem gdzie indziej. Poszedłem jeszcze z mamą pogadać, skoro wróciłem. Pochwaliłem się swoim pomysłem, który prawdopodobnie wykorzystam jako pracę dyplomową na studiach. Nie wiem, czemu każdy pyta, jaki jest jego sens...to dobijające. Wróciłem do pokoju. Znowu patrzę na list. Siadam, biorę, oglądam...odrzucam. Nie, nie otworzę go. Zdejmuję buty. Znowu, patrzę. I kolejny raz. Odrzucam w inne miejsce. Kurna nie, nie otworzę go, nie sam... I znowu.. Biorę, przypatruję się... Wcześniej zauważyłem, że styl pisma raczej nie należy do niej. Bardziej jakby jej mama. I trochę przypomina pismo mojej cioci z Gdańska, lub kogoś z tej części rodziny. Nie wiem, oglądam go dokładnie, ale nie otwieram. Ostatecznie kładę na kanapie - tam go jutro nie zapomnę. Szczerze, przejąłem się bardzo. Ostatni sms, jaki dostałem, był napisany przez jej mamę i wcale nie był ciekawy...
Bo to nie jest tak, że przestałem ją kochać. Nadal jest dla mnie tą samą osobą, chociaż już nie jesteśmy jako "para". Po prostu, było coś, że jest tak, jak do teraz. Nie umiem tego wyjaśnić ni wytłumaczyć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz