YAY! Ktoś mógłby nie uwierzyć w moją dziwną zmianę. Zaczynam się znowu uśmiechać, znowu śmiać, znowu cieszyć...HURRRAAAAAAA MOTHERFUCKERS! :D Dużo rozmyślam o swoich przyjaciołach, dokładnie przyjaciółkach - bo kumpli takich nie mam - najbardziej, jak [bez]cenne dla mnie są to osoby, jak się cieszę że są, czasem w myślach przeprowadzając scenariusze różne i rozmowy, cicho się śmieję... Uśmiecham się. Mogę zgonić to na zmianę pogody... Mam więcej chęci. Ostatecznie i tak nie wiem, o co chodzi. Ale...: Patrz początek. :P
Śpiewam i tańczę jak ta lala... XD
Każdego dnia, mógłbym powiedzieć, że mam nadzieję, że ze mną już lepiej i tak zostanie. Tak naprawdę po prostu o tym nie myślę. Robię się chamski, bezpośredni, przestaję bać się bycia sobą, chyba mi się udaje. Rozluźniłem się trochę. Jednak nadal jestem strasznie niestabilny, to jest źle, a efekty tego....właśnie mnie dobijają, zawsze, ciągle, to mnie smuci, to mnie właśnie w tym momencie dopadło i znowu mam jakąś gulę w środku. Nie trzeba wiele, by mnie dobić, wyrwać z radosnej fali.
Efekty? A, no już mówię. Moja wewnętrzna część broiła trochę i mam wrażenie, że bliskie mi osoby już tak często, względnie oczywiście, nie będą się ze mną chciały widzieć, a w rzeczywistości to jest to, czego potrzebuję i po prostu ląduję w czarnej dziupie. Nie lubię tego wrażenia(bądź faktu?) oddalania się. Powiem, że niby wiem, że dużo wymagam, jestem jakby "needy"(ang.), ale w rzeczywistości tego nie zauważam, to mnie nie obchodzi.. Gdyby nie to, że boję się odrzucenia, wszędzie byłoby mnie pełno. Uwielbiam z Wami spędzać czas...nic nie poradzę na to, że tak mnie ciągnie. To są najwyraźniej moje potrzeby, najgorsze, że muszę je tłumić, bo czasem nie wytrzymuję.
Nie trzeba wiele..? Tak, tak, bardzo mało. Kiedy ja już się ogarniam, starczy, że usłyszę, dowiem się, że u kogoś jest lepiej, też się układa....i już szlag jasny mnie trafia i jestem nie do życia. Po prostu jestem zazdrosny, bo inni mają to, czego ja nie mam, a co ja próbuję jakoś zamazać, zamaskować. Ale jest to jak pułapka - głęboki dół przysypany gałęziami i liśćmi. Nie można na nim stanąć - wpada się od razu i bez pomocy drugiej osoby, nie można wyjść.
Dla pocieszenia, powiem jedno - udało mi się opanować swoje emocje i uczucia. Jest lepiej, jest dobrze, jest tak, jak być powinno. Myślę, że można się ze mną spotykać. Normalnie.
Dziś przez chwilę miałem genialną myśl, która podsumowała wszystko. W przeciągu kilku milisekund rozmyślałem o związkach... Tu jeden, tam dwa, tam jeszcze pół, gdzie indziej cztery, TAK, PROWADZĘ STATYSTYKI. :D Po prostu nagle takie EUREKA! we wnętrzu mojej głowy. Bardziej jednak chyba chodziło o powiązanie z techniką, tzn systemem binarnym, bez którego aktualnie komputery nie istnieją. Takie tam....zboczenie zawodowe. XD
Kto ze mną pójdzie na spacer, coś? ... :c
Niestety, nadal i ciągle mam wątpliwości, czy ktoś o mnie pamięta...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz