Chyba pechowo mi wypadają te urodziny, bo przed dniem wszystkich świętych. A czemu? A bo temu, że przyjechały te dwa debile, które śmią się zwać moimi braciami, a zawsze, kurfa zawsze, jak oni są, albo którykolwiek z nich, to są problemy o mnie, zresztą nienawidzę ich, tak jakoś, być może dla reguły, ja jestem zupełnie kimś innym niż oni i cała reszta, więc ich podejście, cokolwiek mówią, i tak samo mama, z którą mieszkam...chyba nie muszę mówić, o co chodzi i jak to jest, pewnie niektórzy to znają....po prostu jeszcze bardziej pogarsza sytuację. Bo, im bardziej będą próbowali mi coś wbić do głowy, zmienić mnie, im bardziej będą próbowali się ze mną dogadać, tym bardziej im to nie wyjdzie. I dalej, jeszcze mi się za to obrywa. I że to, że tamto, że jestem taki, siaki, owaki, jak do jasnej cholery nie ja tu jestem problemem.. Nosz ku*wa, GDZIE TU LOGIKA??!!!...
Piątek. Afera pierwsza. Poszło, że chcieli w sobotę zrobić przyjęcie z tortem, z powodu, że te debile przyjechały. Ale nie, bo ja już kogoś zaprosiłem. Akurat upiekł się drożdżak. Poszło rozwiązanie: w takim razie w sobotę zrobi się na drożdżaku.
Sobota. Weź tu zrozum "kobiety"...coś się przyśni i stan nieustalony gwarantowany. Na złość wymyślili, że tort ma być w sobotę, bez względu na cokolwiek. Odebrali jak na złość tort. A że jeszcze z racji obecności tych debili zawsze mam humor do dupy, pomarudziłem na zakupione świeczki. Jeszcze pierdolili mi coś o moim egoizmie, którego nie ma aż tak dużo, jak u "nich". Nawet nie pomyśleli, jaką mi przykrość robią. Chociaż teraz trochę przyznam...
Niedziela. ...że jest mi przykro, bo nie było ostatecznie nic, olali mnie, nawet świeczek nie było. Odwiedziła mnie S., bo ją zaprosiłem, ale mama siem fohneua, i tylko się przekonałem, jak bardzo...kurfa, nie da się tego powiedzieć. Zupełnie, jakby moich urodzin nigdy nie było, wziąłem tort, jak zwykłe ciasto, a świeczki jeszcze do tej pory zapewne leżą na lodówce nieotwarte. Przykre to jest. Pierdolę, co z tego, że cokolwiek chodziło o mnie to problem był, trudno... Teraz tylko wiem, przekonałem się do końca, że nie mam rodziny, oprócz jakichś kontaktów z tatą i że z rodziną od jego strony w miarę jest okej, a tak, to ten, no, nie mam nic... Tylko jak najszybciej się stąd wynosić. Zresztą, nawet pamiętam taki jeden moment, i popamiętam go sobie raz na zawsze...niee, nie nazwałbym tego zemstą, raczej po prostu dokładnie sobie zapamiętałem czyjeś słowa, i tak też zrobię, wyniosę się. Trudno, trzeba to trzeba. Bo z drugiej strony mam to, czego podświadomie trochę chciałem - względny spokój, w końcu nikogo już nic nie obchodzę.
No ale dobra...
Chwilę po tym, jak S. już pojechała, wziąłem ukroiłem duży kawał tortu, jakąś ćwierć z niego, i poszedłem go zanieść G. Well,(...). Niby sam poszedłem, ale nie przypiszę sobie tej zasługi. Chcę zachować wszystko dla siebie, więc tylko napiszę, że...chociaż S. również ma w tym pełen udział, no żeby nie było, no ale...
G., you saved my birthday, thank you.
S., you saved it too, so don't worry. :)
The only birthday I spent with my friends best friends.
I mean, family. ♥
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz