.................. . . ...
30.11.2013, after 9pm.
Zapętliłem się. Utknąłem. Jestem gdzieś w takich uczuciach, w tym momencie, kiedy czuję się niedoceniany, niezauważony, phi, niepotrzebny. Bardzo. Że tak naprawdę nie wiem, o co, po co, dla kogo ja się staram... Naprawdę daję z siebie wszystko, dbam jak nikt inny, tak serio to jeszcze nigdy nie widziałem drugiego takiego faceta jak ja, jeżeli ktokolwiek mnie w tym momencie rozumie. I kurwa do jasnej cholery co z tego, że popełniam błędy, co z tego, że poważne, czy tylko mi tak łatwo jest o nich zapomnieć i być dla kogoś taki sam jak zawsze? Przecież ja się staram... Zrobię wszystko... Ale od pewnego już czasu zaczynam myśleć, zastanawiać się nad sensem, prawie że poddawać - ale nie, bo ja nie chcę, żeby cokolwiek miało przestać istnieć. Dążę do tego, by było coraz lepiej, ale czy coś to daje? Znowu wracam do myśli, moje bardzo małe kroki, a tak wielkie, nie zostaną zauważone, docenione, odwzajemnione...ALBO CHOCIAŻ POWIEDZCIE, POKAŻCIE MI WPROST, ŻE JEST INACZEJ, BO JA PO PROSTU NIE UMIEM, NIE WIDZĘ TEGO....tak bardzo mi zależy, że wszelakie zmysły przestają poprawnie funkcjonować. Cokolwiek się by miało dziać, wiem, że i tak się nie dam, ale to znowu - czy to ma sens, przecież nie wiem, czy coś to da, czy może dostanę chociaż te kilka miłych słów których dawno nikt mi nie mówił, bym poczuł się ważny. Losowa myśl: "zamiennik"... Przestańcie mi mówić, że zanadto się zamyślam, przejmuję, że mam przestać i się ogarnąć, to tak nie działa, nie ze mną... Być może chcę zwrócić uwagę na siebie, bo być może tak bardzo mi tego wszystkiego brakuje, bo to co jest, to NIE jest to, co miało być! Nie wiem, robię coś źle? To źle, że(...)? A może nie ma w tym nic dziwnego, że zastanawiam się, czy ktokolwiek by się mną przejął, jakbym nagle przestał istnieć? Dla mnie to jest duże osiągnięcie i duży trud, by utrzymać jakąkolwiek znajomość, ale robiąc to sam, długo nie dam rady...o to się martwię. Bo teraz, to starczy, że nie będę się odzywał na fb lub mnie po prostu nie będzie... Nie chce mi się wierzyć, by ktokolwiek przejął się lub chociaż zauważył moją nieobecność. I czy to tak trudno, gdy marudzę, i czy naprawdę muszę nakierowywać, zdradzać, co trzeba wtedy zrobić, że po prostu potrzebuję poczuć, że jestem kimś ważnym, istotnym, że nie jestem sam, poczuć jakąś bliskość...o tak dużo proszę? Czy to takie trudne, czy ja coś źle zrobiłem? I kurwa tak, przyznam, ZAZDROSZCZĘ WSZYSTKIM ICH ŻYCIA, NAWET, JEŻELI JEST ZJEBANE, BO JEST LEPSZE OD MOJEGO, BO KAŻDY MA ODROBINĘ WIĘCEJ, NIŻ JA MAM. Ja mam naprawdę niewiele i tak bardzo o to walczę, bo naprawdę jest to tak wiele. Boję się cokolwiek, w jakimkolwiek, nawet najmniejszym stopniu, stracić. Nie chcę, żeby było tak sztywno zawsze, przecież kiedyś było dobrze, do tego dążę, tego właśnie chcę, dobija mnie to, że najwyraźniej mi to się nie udaje, ale to co jest, to nie jest to, co miało być. Miało być o wiele lepiej, jak zawsze. Nie chcę nic psuć, chcę naprawić. Nie chcę być powodem złości, a jedynie radości. Marudzę, i co z tego. Chciałbym odczuć coś, chociaż usłyszeć, co by znaczyło dla mnie Tak, okej, rozumiem, masz taki problem. Chyba nie wiem, co mogę Ci powiedzieć, nie zbesztam Cię..ale chodź, przytulę Cię. Muszę Cię upewnić w przekonaniu, że wszystko jest dobrze, byś naprawdę poczuł się potrzebny i doceniony, byś przestał się martwić, byś wiedział, jaki jesteś dla mnie ważny i że nie jesteś mi obojętny. Tylko o tyle proszę, tylko tyle potrzebuję. Bo tak generalnie to oślepłem. Wewnętrznie, zewnętrznie, jakoś tak....widzę tylko to, czego chciałbym, żeby nie było.
Podobno kocham...dlatego walczę, nie poddaję się.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz