Guess nobody wants to read about pissing into somebody's chimney and then everywhere around...and clearing it. :D
Chyba fajnie jest czasem coś wypić, ale to nie ja, już jakoś nie lubię. Skuszę się czasem, a potem dochodzę do wniosku, że wcale mi to potrzebne nie było. Za to uwielbiałbym, jeśli miałbym pewność, że za każdym razem sny będą takie, hmm....interesujące. :D
W moich snach wciąż Warszawa czasoprzestrzeń ulega totalnemu zaburzeniu. W jednej chwili jest coś, w drugiej chwili może już być zupełnie co innego.
«Tym razem wyglądało to na jakieś poważne miejsce, spotkanie, może jakieś zebranie pracowników banku czy coś takiego. Wystrój biurowy, jednak sam budynek nie przypominał w niczym żadnej instytucji. Bez pięter, sam parter, pogmatwany układ drzwi i pomieszczeń, z tej kwestii ledwo cokolwiek pamiętam. Długi, ciągnący się. Jakaś, powiedzmy, impreza, bo kojarzą mi się napoje, pewnie kawa. Dużo dorosłych ludzi, poważnych, a pośród nich - ja: dziecko, krzątające się zupełnie nie wiedząc czemu i po co, bez celu. Hmm, udało mi się wyjść na zewnątrz. Czekał tam na mnie jeszcze niewykreowany świat, który z każdym krokiem wydawał być się inny. Przez chwilę było to jakieś zaplecze, podwórze, jakby rodem ze slumsów, czy opuszczonych dzielnic, na ziemi jasnoszary piach, jakby z wykruszałych płyt betonowych, losowo wystające, ledwie zielone rośliny, chwasty. Poszedłem przed siebie, przechodząc przez drzwi. W którymś momencie zawróciłem...i tu zmiana. Jeśli się nie mylę, standardowa kostka brukowa, ściany budynku z blachy falistej, typowo industrialny obiekt, bardziej podchodzący wyglądem pod magazyny. Idę dalej, chyba mijam drzwi, przez które wychodziłem, ale nie wchodzę. Chwila pustki...
Patrzę tak jakoś do góry, jakby w stronę dachu. Wciąż jestem na tym podwórzu. Chyba za sobą, po prawej stronie, miałem jakiś budynek, domek, ale nie dam sobie głowy uciąć, to takie przeczucie. Podskakuję, najzwyczajniej w świecie... Ogarnia mnie, ni stąd, ni zowąd, chęć, pragnienie....nie spadam, ale przy niewielkim wysiłku myślowym, nieważki, coraz bardziej unoszę się ku górze. W odpowiednim momencie spowalniam wznoszenie, by przesunąć się w stronę powierzchni dachu, do przodu... Widzę z perspektywy pierwszej i trzeciej osoby jednocześnie, dziwne uczucie tak patrzeć na sny. Jednak nie ląduję. Pomiędzy krawędzią tego dachu, a krawędzią dachu rzekomego domku mam pewien odstęp, który chcę spróbować pokonać...
TAK, JA LATAM.
Jest to jednak bardzo powolne latanie, z prędkością naprawdę spokojnego chodu, spaceru. Unosząc się, łamiąc prawa grawitacji, wręcz sunę na drugi dach, na którym ostatecznie wyznaczam swój grunt pod nogami. Wydaje mi się dziwnym i niecodziennym, by na dachu były kwietniki z....oczywiście kwiatami! :D Tu i tam wystaje sobie komin, hmm...no i tu skończę. XD »
Uwielbiam wręcz sny, w których latam, unoszę się, uwielbiam ten błogi stan...
Ostatnim razem "zeskoczyłem", jeśli można tak to nazwać, z przedługich schodów, które się ciągnęły przynajmniej na 60 metrów.
Uczucie nieziemskie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz