W niedzielę miałem jazdy. Jak wszyscy pewnie wiemy, warunki były straszne. Umówiony byłem na 8:00, ale pod mój dom podjechali dopiero o 9:00...
Instruktor dzwoni do mnie, wychodzę z domu, widzę ten biały syf wokół, podchodzę w kierunku samochodu - "elki", witam się, wsiadam, przygotowuję do jazdy. Kurwa, znowu inny samochód. Potem sprzęgło, odpalić, wrzucić bieg, spuścić ręczny...aaa, i jeszcze światła. Ruszamy. Ruszyć... Tak naprawdę za fajnie nie jest w tym śniegu. Oczywiście, można ruszyć płynnie, ale kwestia milimetrów: koła boksują. Jedziemy pod górkę, ta niepewność, niewielka prędkość, masakra. Ja, jeszcze zaspany, choć wstałem godzinę czy półtora wcześniej; zaspany, więc jeszcze przez kilkanaście minut będzie mi się wszystko mylić. Śnieg, wszędzie śnieg...ale ja jadę, to tylko thriller, ze mną się fajnie jeździ. Oczywiście, kierunek - Konin. W mieście powoli, choć wyjeżdżając poza teren zabudowany, jeszcze przez to całe roztargnięcie zapomniałem o znaku, który to sygnalizował. Uświadomiłem sobie chwilę już później, gdy na ogonie usiadł mi inny samochód. Lekko przyspieszyłem, choć ostrożnie. Chyba się trochę boję, bo jeszcze nie miałem okazji jeździć w takich warunkach. Badając teren, jednocześnie nabrałem doświadczenia: na śnieżnych koleinach to nie Ty prowadzisz samochód, tylko one. Aczkolwiek nie wiem, czy to dobrze, czy źle, nabrałem potem pewności, przyzwyczaiłem się i jechałem bez problemu około 70km/h. Tego dnia nawet wyprzedziłem dwa samochody(!). A nie, jak to zwykle bywało, ciągniki, wleczące się wolniej, niż ja stoję. (...) Kierowałem na całej trasie z mojego miasta do Konina. Tam, zjechałem na parking przy Biedronce i się zamieniliśmy na godzinę. Nie lubię z "nim" jeździć, bo, mając wyjeżdżone tyle samo godzin, jeżdżę lepiej. Po jego godzinie jazdy po mieście przyszła moja kolej. Tu pojawił się problem, okazało się bowiem, że idzie mi gorzej, niż od rana, to znaczy - było to moje subiektywne odczucie, nikt mi tego nie powiedział, tylko ja sam tak stwierdziłem. Po godzinie znowu przesiadka i powrót do domu. On, chciał się odwieźć pod swój dom, okej, fajnie wszystko i w ogóle, ale dla niego. Musieliśmy jechać taką znienawidzoną przeze mnie trasą, bo innej nie ma, nierówno wyłożonej płytami betonowymi, które jeszcze pewnie czołgi pamiętają, na której nietrudno zgubić zawieszenie. A teraz jeszcze, na dodatek, były całe pokryte śliskim, nierówno ubitym śniegiem, i żeby wszystkich dobić, kierował on. Ani trochę nie czułem się bezpiecznie w tej puszcze. W tym czymś, co w każdej chwili mogło pojechać jak sobie chce. Zjechać w rów, odbić się, wylecieć w górę... Obrócić się bokiem, zahaczyć o coś, przekoziołkować... Horror. Patrząc przez okno gdzieś w dal, na pola, zaczęły mnie nachodzić straszne myśli, z których do momentu zaśnięcia późnym wieczorem nie mogłem się otrząsnąć, zagnieździły się tak, że chodziłem jakiś taki nieswój, roztrzęsiony, dzień już miałem do niczego, do dupy, zjebany po prostu. Myślałem wtedy akurat tylko o jednej osobie. Myśli, w stylu:
Instruktor dzwoni do mnie, wychodzę z domu, widzę ten biały syf wokół, podchodzę w kierunku samochodu - "elki", witam się, wsiadam, przygotowuję do jazdy. Kurwa, znowu inny samochód. Potem sprzęgło, odpalić, wrzucić bieg, spuścić ręczny...aaa, i jeszcze światła. Ruszamy. Ruszyć... Tak naprawdę za fajnie nie jest w tym śniegu. Oczywiście, można ruszyć płynnie, ale kwestia milimetrów: koła boksują. Jedziemy pod górkę, ta niepewność, niewielka prędkość, masakra. Ja, jeszcze zaspany, choć wstałem godzinę czy półtora wcześniej; zaspany, więc jeszcze przez kilkanaście minut będzie mi się wszystko mylić. Śnieg, wszędzie śnieg...ale ja jadę, to tylko thriller, ze mną się fajnie jeździ. Oczywiście, kierunek - Konin. W mieście powoli, choć wyjeżdżając poza teren zabudowany, jeszcze przez to całe roztargnięcie zapomniałem o znaku, który to sygnalizował. Uświadomiłem sobie chwilę już później, gdy na ogonie usiadł mi inny samochód. Lekko przyspieszyłem, choć ostrożnie. Chyba się trochę boję, bo jeszcze nie miałem okazji jeździć w takich warunkach. Badając teren, jednocześnie nabrałem doświadczenia: na śnieżnych koleinach to nie Ty prowadzisz samochód, tylko one. Aczkolwiek nie wiem, czy to dobrze, czy źle, nabrałem potem pewności, przyzwyczaiłem się i jechałem bez problemu około 70km/h. Tego dnia nawet wyprzedziłem dwa samochody(!). A nie, jak to zwykle bywało, ciągniki, wleczące się wolniej, niż ja stoję. (...) Kierowałem na całej trasie z mojego miasta do Konina. Tam, zjechałem na parking przy Biedronce i się zamieniliśmy na godzinę. Nie lubię z "nim" jeździć, bo, mając wyjeżdżone tyle samo godzin, jeżdżę lepiej. Po jego godzinie jazdy po mieście przyszła moja kolej. Tu pojawił się problem, okazało się bowiem, że idzie mi gorzej, niż od rana, to znaczy - było to moje subiektywne odczucie, nikt mi tego nie powiedział, tylko ja sam tak stwierdziłem. Po godzinie znowu przesiadka i powrót do domu. On, chciał się odwieźć pod swój dom, okej, fajnie wszystko i w ogóle, ale dla niego. Musieliśmy jechać taką znienawidzoną przeze mnie trasą, bo innej nie ma, nierówno wyłożonej płytami betonowymi, które jeszcze pewnie czołgi pamiętają, na której nietrudno zgubić zawieszenie. A teraz jeszcze, na dodatek, były całe pokryte śliskim, nierówno ubitym śniegiem, i żeby wszystkich dobić, kierował on. Ani trochę nie czułem się bezpiecznie w tej puszcze. W tym czymś, co w każdej chwili mogło pojechać jak sobie chce. Zjechać w rów, odbić się, wylecieć w górę... Obrócić się bokiem, zahaczyć o coś, przekoziołkować... Horror. Patrząc przez okno gdzieś w dal, na pola, zaczęły mnie nachodzić straszne myśli, z których do momentu zaśnięcia późnym wieczorem nie mogłem się otrząsnąć, zagnieździły się tak, że chodziłem jakiś taki nieswój, roztrzęsiony, dzień już miałem do niczego, do dupy, zjebany po prostu. Myślałem wtedy akurat tylko o jednej osobie. Myśli, w stylu:
A co, jeśli by się coś stało? A co, jeśli bym nie przeżył? Co, jeśli bym z nią rozmawiał przez telefon, co jeśli to byłoby akurat wtedy, usłyszałaby nagle przez słuchawkę, że coś jest nie tak, mój krzyk, wyrzucone z siebie w panice, jakby prawdopodobnie ostatnie słowa,
"Kocham Cię", a potem tylko hałas, trzaski, dźwięki bitych szyb i gniecionego metalu i następująca po nich cisza...? To wyobrażenie, że byłaby świadkiem kresu mojego istnienia, gorzej, to wyobrażenie jej uczuć, bezradności, żalu, jej płacz, spotęgowany jeszcze ostatnimi zgrzytami między nami...ta świadomość... Fakt, że już mnie nie ma, ból w sercach przyjaciół, w jej sercu, przecież nie, pogrzeb?..to nie tak miało być, nie...
"Kocham Cię", a potem tylko hałas, trzaski, dźwięki bitych szyb i gniecionego metalu i następująca po nich cisza...? To wyobrażenie, że byłaby świadkiem kresu mojego istnienia, gorzej, to wyobrażenie jej uczuć, bezradności, żalu, jej płacz, spotęgowany jeszcze ostatnimi zgrzytami między nami...ta świadomość... Fakt, że już mnie nie ma, ból w sercach przyjaciół, w jej sercu, przecież nie, pogrzeb?..to nie tak miało być, nie...
A jeśli bym jednak ocalał? Zaraz po wezwaniu pomocy chciałbym, by była pierwszą osobą, która by się o tym dowiedziała i tak też bym zrobił. Zadzwoniłbym. Jeśli nie, chociaż napisał, wybazgrał jakiegoś "głupiego" smsa. (...)
O co chodzi? - Ja już ten wypadek przeżyłem.
Wewnętrznie.
Tam, w środku.
Raz czy dwa, dokładnie, sekunda po sekundzie.
I niech to przeżycie tam pozostanie.
Tylko tam.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz