#0x001E: "Eh."

Eh. Trochę mnie nie było. Taak. Trochę. Tak to jest, jak człowiek nie wie, co się dzieje, co ma robić, jest kompletnie bezradny, zamyka się w sobie, nie ogarnia, ma dość i chciałby się gdzieś podziać ale nie ma gdzie i ostatecznie dławi i topi się sam we własnych myślach. Każdy pewnie to zna. Ja?  Ja mam dość, nie, po prostu przestaję, nie będę już dłużej i więcej udawał, że jest dobrze, że wszystko mi pasi, nic mi nie jest, nic się nie dzieje, jest okej i że daję sobie radę, że jestem SUPER HIPER MEGA SZCZĘŚLIWY, bo nie, kurwa nie, TAK NIE JEST. Mam dość. Po raz setny. I co z tego. Jakiś problem? Coś nie pasi? To zapraszam do mnie, na jedenaste piętro, otworzę okno a potem mi powiesz, jak się leciało, a nie, przecież nie przeżyjesz, i dobrze. Bo wiecie - choć nie wiem, do kogo to mówię - nie od tego się ma przyjaciół, by nie można było im się zwierzyć, co nas dręczy. Nie, nie chodzi o to, żebym miał coś do nich, żeby coś mi nie pasowało, nie, bo problem jest inny. Raczej jedynie, że w danej chwili jestem w stanie pomyśleć tylko o jednej, dwóch osobach, do których mógłbym bez strachu i obaw się zwrócić, które by mnie na pewno wysłuchały, niekoniecznie pomogły, które po prostu wiedzą, jak mnie ugryźć. Tak, żebym uśmiechnął się dzięki nim, a nie dlatego, że szybko pomyślałem, żeby niepozornie udać, że to bez sensu jest, nieważne już, że się cieszę i jak to mi wgl nie pomogły...bezsens sięga wtedy zenitu.. Czy jestem zły? Niee...bardziej jest mi przykro, boli mnie to, coś... Coś, czego nie mogę nawet tu napisać, muszę się zobaczyć z kimś zawsze ważnym, oczywiście dla mnie. Zobaczyć, spotkać, pójść gdzieś, pochodzić, pogadać, spędzić czas i w ogóle to wszystko, do czego najprawdopodobniej nie dojdzie, z powodu jakiegoś, bo cośtam. Z powodu takiego, o którym najwidoczniej tylko ja wiem, albo i nie, ale to i tak, mało mi jeszcze, nie?...przykro mi.. Trzeba coś zrobić, że tak powiem, znowu nie mogę nic powiedzieć, napisać, co, co i jak... Mam tylko takie jedno wrażenie, ale co tam. No przecież kogo to, a przede wszystkim ja, obchodzę? Zwracam honor jedynie tym kilku osobom i im z całego serca dziękuję. Kurwa, znowu mi się telefon zawiesił, znowu muszę pisać od początku... Ostatecznie kończy się to tak, że mnie to niszczy, ba, już za późno... Tak, że jedna część mnie chce i próbuje starać się i  walczyć o wszystko i o nic, drugiej się obrywa, trzecia cierpi... A czwarta? Ten najczystszy ja, zaczyna się coraz bardziej i bardziej jąkać i zamykać w sobie. I nie ja jestem tu tym, tą osobą, która może coś zmienić, która jest w stanie coś zdziałać. Nie ja pozbędę się tego odczucia, wrażenia, nie ja zmienię ten fakt, że najwyrażniej żyję w świecie, w którym niewygodnie jest trzymać się z tymi, którzy są bardziej trudni, którzy mają problemy i są najbardziej problemowi, którzy mają inne, zupełnie inne, odmienne, czasem szczególne potrzeby. Nie ja...