KURWA, ZNOWU. Nie wiem, nie umiem nic z tym zrobić. Znowu zjebałem, a najgorsze jest to, że zaczynam się poddawać i tracić chęci do życia. Jeszcze gorsze jest to, że robię tyle błędów, tak bardzo źle mi wszystko chyba wychodzi, że zgubiłem gdzieś sens mówienia `przepraszam`, po prostu za często i wydaje mi się to już nic w moich ustach nie znaczyć. Specjalnie to już nawet nie oczekuję wybaczenia, z każdym czynem czuję się gorzej niżbym mógł to określić słowami, ale próbuję jakoś przebłagać, staram się, walczę, bo naprawdę mi zależy. Trochę czuję, jakby ktoś po części chciał, żebym się czuł z tym okropnie, co jest przykre....jakby ktoś chciał zniszczyć, jakby `to wszystko` nagle zupełnie nic nie znaczyło... ale starczy mi już tego noo...
Hmm, jest źle. Wracając, nie trudno nie wiedzieć, jak bardzo boję się kogoś stracić. Wracając, Przecież czasami nie potrafię z Nią rozmawiać normalnie, powiedzieć czegoś, odezwać się nawet. Nie potrafię nawet dać jakiegoś znaku, że chciałbym się przytulić, że akurat teraz tego potrzebuję. Pytam się. Jakby miało mi się za to zaraz oberwać. "Pytam się(...)." Nie potrafię... Widać jak nic, że robi się sztywno... Czemu? Cząstka mnie boi się, że zostanie zbesztana... Dobra, trochę zachowuję się kompletnie nie na swój wiek..cóż. Staram się?...cóż. Zależy mi...cóż? Raz postawiłem sobie twardą myśl na czele wszystkiego: pod żadnym pozorem nie zmieniać się dla kogokolwiek, a pozostać sobą. Wchodzi w to na przykład wygląd i styl ubierania się, ale i też w pewnym stopniu zachowanie. W tej kwestii dość wolno mi wszystko idzie. Zmieniam się, ale zupełnie w jakiś nawet nieznany dla mnie sposób, to się dzieje, ale zauważam to po fakcie. Kur..czę, chyba lubię odbiegać od tematu...
Wracając. Nie lubię się kłócić. Jestem raczej pokojowym człowiekiem, a tym bardziej mnie dobija, jak coś jest przeze mnie. Wszystko, czego chcę, to wyprowadzić na prostą i trwać dalej, jakby to się zupełnie nie wydarzyło. Dla mnie to jest proste, ale czy dla drugiej osoby? Dla mnie to koszmar, jedne z najgorszych dni, bo przepełnionych myślami, chęcią pogodzenia się i jednocześnie świadomością, że jest się bezradnym. Nawet, jeśli nie będę się martwił, czy jest tak samo czy nie, to i tak to już nie będzie to samo. To mnie boli.
Nie ogarniam, jak można być prawie, że "upartym w złości". Nawet, jeśli ja byłbym na przeciwnym miejscu, nie potrafiłbym, to by było tak, jakby w Przypowieści o synu marnotrawnym po powrocie syna, ojciec go skatował i kompletnie wydziedziczył..albo mówiąc kolokwialnie, po naszemu, wypierdolił za drzwi i On wie co jeszcze...
(...)
Serio? Nie, NIE POWIEM, że mi nie zależy. Nie powiem, nie powiem nic podobnego, bo przecież KOCHAM. Mówiłbym Jej to codziennie, ale, nie zgadniecie...boję się. Tak jakbym miał za to w pysk dostać. Smutno mi. W takich sytuacjach, jak wyżej, gdzie nic mi nie wychodzi, a to, że żałuję oraz chcę się naprawdę poprawić, naprawić wszystko, nic nie znaczy, prawie już myślę, że się poddaję. I nie wiem, chyba właśnie do tego doszło. Nie potrafię już rozmawiać, gdy czuję się jak kompletny debil, idiota, cokolwiek, nic nie znaczący elektron w równaniach reakcji jądrowych. Z dziwną świadomością i przekonaniem, że i tak jest ciągle zła. Po prostu nie umiem tak po prostu chociażby napisać. Nic już nie wygląda tak, jak kiedyś. I jeszcze zganiam wszystko na siebie.
Myśl urwana.
Myśl urwana.
Jeszcze się staram...ale chciałbym, by ktoś się też o mnie postarał.
`To dziwne.. jakimś cudem się spociłem... Choć w pokoju jest zimno i siedzę w krótkim rękawku.`
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz