Miałem pewne przeczucie, pewną myśl. Sprawdziło się. Sen, który do
czegoś nawiązywał. Sprawdził się. Ehh...bezsens. Ale, czemu?
Boo...zajebali mi rower, chamy jedne pierdolone skurwysyny.
Co z tego, że to był jeden gościu.
Chodzi o to, że ludzie ranią siebie nawzajem. Nieważne, w jaki sposób. Robią to. Zupełnie nie myśląc o drugiej osobie, zapominając o empatii, chcąc tylko swojego zysku, swojego dobra, swojej wygody i w ogóle całego swojego gówna. Zaraz wyjdzie, że wszystkich posądzam o egoizm...nie. Bo każdy jest inny. Ja na przykład, dobrze wiem, że gdybym nad sobą nie popracował, myślałbym tylko o sobie. Ale jest inaczej. Jednak, mimo wszystko, czasem zranię drugą osobę, choć zupełnie niechcący, bo nie jestem typem osoby, która specjalnie krzywdzi ludzi. Krzywda innych wcale mnie nie cieszy. Tak, czy tak, robimy to, czy chcemy, czy nie chcemy. Kurde, czemu nie mogłoby się obejść bez tego? Nie rozumiem.
Scenariusz I. Druga osoba zostaje zraniona zupełnie nieświadomie przez pierwszą.
Hmm..no tak. Jest tu co dużo mówić? Zostajesz nagle wyrwany/a ze swoistego transu, dowiadując się, że właśnie z Twojej strony dokonało się coś, co nie miało się stać, czego nie chciałeś/aś. I zupełnie nie wiesz, jak do tego doszło, kompletne zamroczenie. Nie wiesz, co robić. Nie wiesz nic. Jedyne co wiesz, to to, że z jakiegoś głębszego powodu, żałujesz. Chcesz przeprosić. Chcesz to naprawić i iść dalej. Ewentualnie się poddajesz. Po prostu wiesz, że zjebałeś/aś, choć nie masz pojęcia, w jaki sposób, jak to się stało, ale chcesz coś z tym zrobić.
Albo, inny przykład. Często zdarza się, że na przykład, podczas rozmowy, odbierzesz coś inaczej, niż ktoś chciał. Tak czy tak, mimowolnie, robi Ci się przykro, czujesz się zraniony/a. Najczęściej jest to takie coś, że mówisz coś poważnie, a od drugiej osoby czujesz, jakby się z Ciebie wyśmiewała, olewała...chęć istnienia w danym momencie nagle gdzieś Ci umyka. I pewnie nawet, jak zwrócisz na to uwagę, nie usłyszysz jakiegoś małego słówka, dzięki któremu kompletnie o tym zapomnisz. Przecież, chyba nikogo to nie obchodzi?(...)
Scenariusz II. Druga osoba zostaje zraniona świadomie przez pierwszą.
II.A.: Nie jest to pożądanym efektem określonego działania.
Nie wiem, nie będę dzielił tego na częstość występowania. Ale chyba jest to coś, co na pewno zdarza się każdemu. Robimy coś, czasem wiedząc, że nie będzie to dobre dla kogoś, czasem nie wiedząc. W drugim przypadku, mamy prawie zatartą granicę pomiędzy scenariuszem I., i można by się kłócić. Spróbuję więc omówić przypadek pierwszy. Może coś na moim przykładzie? Żeby nie było, że jestem "święty".
Cóż, miałem swego czasu kogoś, kogo popularnie nazywa się "dziewczyną". Ja średnio to tak ujmuję, bo ludzi się nie posiada. Ale między nami było coś takiego, co trzymało nas razem. Niestety, po kilku miesiącach, coś zaczęło się psuć. To byłem ja. Ja nie dawałem sobie z tym wszystkim rady. W końcu to zakończyłem. Ale nie w sposób taki, jak robią to niedojrzałe, tępe dzidy, szmaciarze. Zadzwoniłem, bo dystans nie pozwalał nam, by się spotkać. Było późno. Przeprowadziliśmy dosyć długą rozmowę, w czasie której powiedziałem jej, N., o wszystkim. I powiedziałem to, że nie umiem, nie uda się tak dłużej. Cokolwiek jeszcze mówiłem, pisałem, zawsze bałem się, martwiłem, żeby jej nie skrzywdzić. Żeby nie poczuła się źle, żeby wszystko było łagodnie, przy wspólnym zrozumieniu, choć dokładnie wiedziałem, jak mogła się w tamtym momencie czuć - i właśnie tego pilnowałem, by tak nie było. Na głowie miałem nie tylko siebie, myślałem ciągle też o niej. Oboje doszliśmy do porozumienia, razem się zgodziliśmy na to. Tak naprawdę, jeszcze bardziej poprawiło to nasze późniejsze relacje, już jako przyjaciół. Ale to inna historia już...
Kolejny, to przykład czysto bezpośredni, ale bardzo podobny. Bez opowiadań na faktach. Bo ile to się mówi o
II.B.: Jest to celowe.
Cóż, co tu dużo mówić, wszyscy przecież to wiemy. Przykłady związków? Wyglądało przed chwilą, jakbym miał to omawiać, ale nie ma co mówić, to już znamy. Bo albo coś, do czego się przychodzi, gdy nudy, lub coś innego w ten deseń, lub jeszcze zrobi nadzieję i pójdzie, lub - po pewnym czasie trwania związku nagle gdzieś się rozpłynie. Tak więc, może przejdźmy do czegoś, co nie zawsze jest tak rozpatrywane. Hmm...ze względu na ostatnie okoliczności, nasuwa mi się na myśl jedno - kradzież. Jednocześnie schodzimy na skrajny egoizm. Przylezie taki jeden, zupełnie nie pomyśli o niczym więcej aniżeli o sobie, i zajebie Ci coś, co dla Ciebie ma ogromną wartość, nie tylko pieniężną. Musiałbyś/musiałabyś zauważyć to w porę, by móc zapobiec sytuacji. Jednak najczęściej, jest już za późno, a Ty zostajesz bez czegoś, co było częścią Twojego życia, nie potrafisz określić tego uczucia. Złość, smutek? Nieee...coś zupełnie gorszego. Możesz iść na policję, ale oni takich zgłoszeń mają pełno...phi, być może więcej, niż populacja Twojego miasta, niż ludzi można naliczyć w Polsce. Szanse? No weź, są nikłe, można się raczej tylko nadzieją złudnie żywić. Powiedzmy sobie szczerze, tak naprawdę to gówno ich to obchodzi, z góry zakładają, że nie znajdą. Ale cofnijmy się. Ty zostajesz w opłakanym stanie, podczas gdy ten debil i pierdoleniec się cieszy jak debil i pierdoleniec, a na dodatek nadal jest na wolności. Chcesz go zabić, czyż nie? Taak, to by było słodkie. "Happy end" jakich mało. Ale, znowu mam powiedzieć, że wtedy wchodzimy na miejsce tego pojebanego egoisty? No właśnie.
Najwyraźniej siedzi w nas coś, co powoduje, że ranimy innych. Nie ważne, jak bardzo byśmy się starali tego nie robić, zawsze coś umknie. Pomijając oczywiście tych, którzy to robią, bo ich cichy głos w sumieniu już od dawna milczy, a który to ostatnim razem tak głośno krzyczał, że zdarł sobie struny głosowe.
Chcę tylko powiedzieć, pomyślmy o innych, zacznijmy to robić, nauczmy się, co to empatia.
Postawmy na miejscu drugiej osoby.
Świat może dzięki temu nie będzie idealny, ale stanie się piękniejszym
i może łatwiejszym do życia.
Mniej zmartwień
to mniej problemów.
Mniej problemów
to częstszy uśmiech na twarzy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz