Życie toczyło mi się jakoś tak z N., nie było źle, bywało lepiej, dobrze chyba. Choć już coś się lekko psuło, miewałem swoje humorki. Konto na asku istniało i czynnie z niego korzystałem. Pewnego dnia...
Do dziś nie wierzę i tak samo bardzo się cieszę. Brakowałoby jednej rzeczy, a do tego by nie doszło. Ale nie ma co gdybać...kiedyś mądra osoba mi powiedziała: Gdyby babcia miała wąsy, byłaby dziadkiem.Jakoś to się stało, że zostałem odnaleziony przez pewną osobę przez internet, na asku, zupełnie przypadkiem. Co więcej, okazało się, że jesteśmy z tego samego miasta, co było aż nieprawdopodobne, czyż nie? :) Nie wiem, co pisać, po prostu zaczęliśmy powoli się poznawać. Chwilę potem...
Ten dzień, 23. kwietnia 2013, jeszcze nawet mam notatkę w telefonie zapisaną o umówionym spotkaniu. :3
Następny dzień; pamiętam samą chwilę spotkania, dalej to już chyba jakoś tak samo poszło. Miałbym się rozpisywać na temat, jaką wspaniałą, wyjątkową dziewczyną jest? Nie skończyłbym nigdy, nawet żyjąc wiecznie. Na każdą myśl o niej uśmiecham się w specyficzny sposób, pokazujący trochę zdumienie, niedowierzanie, ale jakże i szczęście...po prostu cieszę się. Czasem myślę, że nie wiem, jakby wyglądało moje życie i co by się ze mną właściwie teraz działo, gdyby nie S. Chciałbym na każdym kroku jej dziękować za wszystko i po prostu za to, że jest i móc się jakoś odwdzięczyć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz