Próbuję, bo czegoś się pozbyłem, i dobrze...próbuję, ba, chyba nawet daję radę. Niestety czasem myślę znowu o tym, a to źle. A szczerze, tak właściwie to mam ochotę tą osobę zniszczyć, albo żeby najlepiej po prostu nie istniała. Tak, wkurzyłem się, wręcz nienawidzę i to jest dobre. Zastanawianie się, w moim przypadku, jest złe. Bo to mnie niszczy. Ku*wa, przecież w danej chwili, w danym dniu, w danym momencie mógłbym mieć za*****ty humor. To czemu go nie mam? Bo jakieś gówno zaprząta moje myśli. Ogólnie, to teraz piszę to, patrząc na siebie z boku. Bo normalnie to bym marudził, ale staram się nad sobą pracować, więc marudzenie powinno zejść na drugi plan. Zamarudzę tylko raz, marudząc najprościej, że mam humor do dupy, zły, nie taki i w ogóle nic mi się nie chce, ale tak naprawdę, najprościej, gdyby ktoś mi zajął trochę mojego czasu, tego wszystkiego by nie było. Nie mogę siedzieć sam w domu, to jedna z przyczyn. Z kolei przebywanie wśród idiotów z klasy jeszcze bardziej mnie zakopie. Najprościej, spędzić chwilę czasu przynajmniej z jedną z tych osób, które kocham, lubię i cenię najbardziej. One wiedzą, jak mnie wykopać. ;3
Druga strona tego jest też tu, że ja aż ciągnę do ludzi. Wszystko okej, ale czasem wokół i wszędzie potrafi być mnie za dużo, o wiele za dużo, tak, że sam się wycofuję, bo nie chcę, żeby się zrobiło tak, że będę kogoś przytłaczał sobą. Dlatego, tak, jak np. dziś, nie piszę nic na fb. Nie jestem przecież na tym świecie sam.
Tak, mógłbym mieć dobry humor, ale sam siebie zadręczam, jakby tak mi było wygodniej, ehh... Kompletnie nie wiem. Od dłuższego już czasu mówię sobie, że jest dobrze, powoli zaczyna to pomagać. Mam wrażenie, że już nie myślę tyle, co kiedyś. Jestem pierdolonym perfekcjonistą, chyba pedantem, potrafię się przejąć byle szczegółem...ale przecież to bez sensu, a więc i nad tym pracuję, powoli, ale przecież dam radę. Muszę wrócić do "starego, dobrego siebie". Powoli, z powrotem uczę się mieć wyjebane. Za dużo się przejmuję, sam siebie niszczę. I momentami to rozdwojenie osobowości...np., kiedy jestem zdołowany, zamyślając się nad czymś, a tu zaraz coś się na mnie wydziera, znaczy, sam się na siebie wydzieram, że mam przestać, ogarnąć się, jest ok. Takie tam. ^^
Nie wiem zupełnie czemu, po prostu raz wstaję rano i już cały dzień jest do dupy, a raz wstaję, i niekoniecznie. Albo mam część dnia dobry humor, a potem nawet nie zauważam, jak go tracę i trudno mnie samemu jest się z tego wyciągnąć. Lub co najgorsze, istny generator losowy, który w ciągu jednego dnia milion razy pozmienia mi nastrój.
Z tym wszystkim, mogę się tylko domyślać, dlaczego mam padnięty humor. Ale z moim ostatnim domyśleniem się chyba się nie mylę...brakuje mi kogoś takiego, dla siebie, zupełnie, i może dziwne, ale potrzebuję kogoś pocałować... A na horyzoncie na razie pustki. Wiem, będę to trochę długo przerabiał i co chwilę, to będzie wracać.
Na razie najważniejsze to i z tego się cieszę, że mam Ich. Co tu dużo mówić..jest dobrze. ^^
Jest jeszcze jedno. Bo się martwię. Nie dam sobie skrzywdzić drugiej osoby. Mam ochotę tam iść, nawet na pieszo i wbić komuś co nieco do głowy. Tylko nie zrobię tego, bo coś bym zniszczył..więc zostawiam to w formie pustych słów. Tak smutno i przykro mi, że jestem taki bezsilny, że nie potrafię pomóc, że jedyne, co na pewno potrafię to patrzeć. Bo nie wiem, co mogę zrobić, by rzeczywiście było lepiej, a nie tylko na chwilę. Ale potrafię też wysłuchać, a to w pewien sposób też jest pomoc. Przecież, zrobię dosłownie wszystko. Tylko nie wiem, co mam robić, jestem po prostu bezradny, a nie lubię tego..przykro mi, bo po prostu nie umiem pomóc, a każdy mi pomaga, nie umiem dać, tylko biorę, a wcale nie chcę taki być. Ale po prostu myślę, że się postaram, będę tym `jak najlepszym sobą`.
Dam z siebie wszystko. Tak też pomogę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz