"Nie wiem." Jedne z moich ulubionych słów. Dodając je do wypowiedzi można powiedzieć coś, co się naprawdę wie, do czego ma się jakąś pewność, jednocześnie drugą osobę otumaniając i nadal pozostawiając ją w niepewności. Nie wiem jak miałbym zacząć. Czy rzeczywiście coś wiem? Mam imię, nazwisko, swój wiek, a więc i przeżyte, ale już nie wiem, jakim cudem, lata, chwile, wydarzenia.. Zaglądam do zakamarków swojego życia, patrzę i zupełnie nie wiem, jakim cudem jeszcze tu jestem, jak ja to zrobiłem, że przeżyłem. Ciekawość mówisz...nie, nie moja...Twoja, tak, ale to normalne, że korci Cię, żeby wiedzieć coś więcej. Zaintrygowało Cię to. I wiesz co? Wcale tego nie będę utrudniać.
Primary school: Let's make him a loser.
Jako dzieciak wysłali mnie do podstawówki, ale innej. Chodziłem do szkoły muzycznej I stopnia, zwykła podstawówka, która przy okazji kształci muzycznie. Przez sześć lat uczyłem się gry na gitarze klasycznej, w zupełnie inny sposób, niż gra się na ogniskach. Jakoś nie cierpiłem tego, nie przykładałem się szczególnie, ale musiałem. Obowiązki mają to do siebie, że nie chce się ich wykonywać. Ale nauczyli mnie grać, lubię muzykę. Dla wszystkich uczących się były obowiązkowe występy i egzaminy, nawet konkursy. W czwartej klasie chyba wygrałem, po dziś dzień mam swą ulubioną poduszkę z Kubusia, która od tamtego czasu dołączyła do moich dwóch poduszek na których do tej pory spałem, a więc teraz śpię na trzech - i nie wyobrażam sobie, żeby miało być kiedykolwiek inaczej. Niestety, już jest trochę podniszczona, a szkoda mi jej.
Ktoś pomyśli - przecież nie ma tu nic tragicznego. Ale chwila, przecież dopiero zaczynam...
Pierwsza, druga klasa...pamiętam, że leniem byłem od zawsze. Ale to nie o to chodzi. W klasie się nie wyróżniałem, chyba byłem raczej tym gorszym. I chyba raczej, jak to zwykle musi być, znaleźli sobie we mnie kozła ofiarnego...już zupełnie, byłem odizolowany, nie uczyłem się, maltretowany psychicznie na oczach całej klasy, najniższy i najsłabszy, nikt się mną nie przejmował, miałem problemy, płakałem, cierpiałem, chodziłem do psychologa, nie miałem znajomych...to byli przecież tylko ludzie, dla których byłem najlepszą zabawką. Nie pamiętam, od której klasy się zaczęło, ale trwało do końca... Niestety, muszę się przyznać, że jakieś przywiązanie sprawiło, że nie chciałem końca, na imprezie pod koniec szóstej klasy chciało mi się ryczeć, a gdy ktoś zapytał, czy wszystko ok, wykrzyknąłem "NIE!" tylko po to, żeby się nie popłakać na ich oczach, zahamować łzy, smutek, przecież już i tak byłem najsłabszym ogniwem, po co się bardziej poniżać..ten moment pamiętam do dziś... Kompletnie zamknięty w sobie... Gdyby dało się coś zmienić...
High school: `I wouldn't like to be a loser...`
Gimnazjum, znaczy. Miałem postanowienie, spróbować być kimś innym, kimś otwartym, albo nie takim zamkniętym, nie odludkiem - spróbować coś zmienić. Pierwsza klasa, jakoś szło, ale jak zawsze i tak wszystko mi przychodziło z trudnością. Zapytać się dziewczyny o cokolwiek, odezwać się, poprosić o numer? Tysiące razy nad tym musiałem myśleć i nabierać odwagi by chwilę później, za dwutysięcznym ponownym przemyśleniu wydukać słowo w jej kierunku. Starałem się mieć gdzieś miejsce. Czasem po szkole dokolegowałem się do kogoś i tak z nimi łaziłem...długo to wszystko nie potrzymało. Zacząłem spadać coraz bardziej i coraz szybciej w dół, zaczęło się robić to, co wcześniej, w końcu się wyizolowałem, byłem duchem. Tak samo stopniowo nie chciało mi się uczyć, żyć, nie wiem....byłem sam. Nie muszę chyba wspominać o obgadywaniu, krzywym patrzeniu, robienia sobie ze mnie jaj i ogólnego debila...nawet nie chcę o tym myśleć. Ostatecznie to wszystko doprowadziło do tego, że wolałem jechać do taty, niż na bal gimnazjalny...trochę żałuję, ale cóż. Aha, no właśnie, jechać do taty... Tak, jakoś rok 2009, rodzina się rozbiła, rozwód, mieszkam z mamą, a tatę mam zupełnie jakąś godzinę jazdy pociągiem dalej. Wszystko szlag trafiło, mojej psychice znowu się oberwało, zresztą, gówno kogo to obchodzi, nie?
Do dzisiaj, gdy tata przyjeżdża z jakiegoś powodu, a przyjeżdża bardzo rzadko, gdy wchodzi do domu mam to samo uczucie z dzieciństwa, gdy jak zwykle wracał z pracy i wszyscyśmy byli w komplecie...płakać mi się chce. I co z tego, że minęło tyle lat, nadal mam to samo...
Secondary school - technical school - electronics:
1. `I don't want to be a loser...`
Technikum elektroniczne. Tak. Tylko dlatego, że interesuję się elektroniką, namówili mnie, bym tam poszedł. Mógłbym narzekać, ale tak właściwie nauczyłem się trochę, rozwinąłem to, co już umiałem. Mam pisać o swojej edukacji na tym etapie? Phi, po co?... Chyba nieszczególnie mnie lubili, ale chyba musieli, bo byłem jedyną osobą, która cokolwiek więcej się orientowała w elektronice. Wiele rzeczy się działo...w pierwszej klasie wrobili mnie z jakąś dziewczyną, zdesperowanemu samotnikowi zrobili nadzieję, zrobili ze mnie ofiarę i przepięknie zorganizowali nawet spotkanie, nawet była dziewczyna, i nawet rozmawiałem...kurwa, pierdolę. Tak naprawdę od technikum coś się zaczęło układać. Tak jakoś mogłem z kimś w klasie pogadać, miałem znajomych...przez trzy lata się to jakoś ciągnęło, z roku na rok trochę lepiej... W trzeciej klasie poznałem pierwszą osobę, którą naprawdę pokochałem, nie ważne, że młodsza...miałem dziewczynę, nie, ludzi się nie posiada. Dla niej zacząłem słuchać happysadu, nie potrafiłem chyba bez tego żyć, obecnie chyba bardziej lubię ich niż ona, znam wszystkie piosenki, blah blah blah, szczegóły może kiedyś, nie wiem, czy mam potrzebę nad tym myśleć. Jakoś tak piszę to wszystko, ale na razie nie ma tu tej rzeczywistości, tego wszystkiego, co każdego dnia zaprzątało moje już poharatane serce i psychikę, a wszystko przez to, co było kiedyś..o tym też kiedy indziej. W każdym razie długo to nie potrwało, pozostawiając ze mnie wrak...kit z tym, że w trzeciej klasie dostałem dwa stypendia, po jednym na półrocze, że chyba jestem jedynym stypendystą w rodzinie...
"Nieważne..." ~happysad
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz